4. Bölüm Ruhen Ayrılanlar

“Anılar bazen unutulur. Peki unutulanlardan anı olur mu?” Sessiz Melodi Eylül’ün Anlatımıyla; Hastaneye vardığımızda koşarak içeri girdim. Kerem’in aceleyle arabayı park edip peşimden koştuğunun bile farkında değildim. Tam danışmaya babamın adını söyleyecekken uzaktan annemin sesi geldi. “Eylül, kızım buradayız.” “Anne, babam nasıl o iyi mi?” “Bilmiyorum, doktorlar muayene ediyor şu an.” İçimde fırtınalar koparak annemin dediklerini dinliyordum. Tam o sırada babamın kaldığı odanın kapısı açıldı ve doktoru dışarı çıktı. “Ne olur, bize iyi haberler verin, babam iyi mi?” “Eylül, bir sorun mu var?” Arkamı döndüm ve Kerem’in nefes nefese kalmış bir şekilde yanımıza geldiğini gördüm. Ama şu an ne yazık ki onu bile görebilecek durumda değildim. Doktor, anneme döndü ve “Eşiniz ne kadar süredir o adamların elinde?” dedi. Annem göz ucuyla bana baktı ve konuşmaya başladı. “Biz kendisinden on sekiz yıldır ayrıyız. Bu süreçte neler yaptığı, neden orada olduğu hakkında bir bilgim yok. Ölmüş olduğunu düşünüyordum.” Doktor annemi dinlerken bir yandan da bana bakıyordu. Sanki şüphelendiği bir şeyler vardı. “Anladım. Maalesef Kenan Bey bu kayıp olduğu süre boyunca çok ağır şeyler yaşamış. Vücudu onu öldürmeyecek kadar aç kalıp, sonra onu hayatta tutacak kadar besinle doldurulmuş. Bir nevi sonsuz esaret hayatı gibi. Öldürmez ama süründürür. Onu esir tutan adam da tam da bunu istemiş; ölmeyip sürünmesini. Tüm bunlar uzun bir tedavi süreciyle düzeltilebilir. Ama ufak bir problemimiz daha var? “Ne?” “Kenan Bey sanırım denize düştüğü sırada başını bir kayaya çarptığı için maalesef hafızasında birtakım sorunlar oluştu. İyileşme ihtimali var ama sizleri çok uzun ve zorlu bir süreç bekliyor. Bu süreçte sizi hatırlamasa bile siz ona kendinizi hatırlatmalısınız. Zaman zaman esir tutulduğu günleri hatırlayabilir ve travması tetiklenebilir. O zaman da tek yapmanız gereken sakin olmak ve ona sadece güzel anılarını hatırlatmaya çalışmak.” Annem şok olmuş bir şekilde öylece dururken, bense içimdeki kopan fırtınaları susturamıyordum. Kerem bizim yerimize doktora teşekkür ettikten sonra bir süre öylece oturduk. Sessizliği bozan yine Kerem oldu. “Onu görmeye gitmeyecek misin?” “Ona ne söylemem gerektiğini bile bilmiyorum ki. Bunca yıldır hep bir babam olsaydı onunla nasıl konuşacağımın hayalini kurdum. Ama şimdi ne yapacağımı bilmiyorum.” “Baban şu an seni tanımıyor ama sen ona kendini tanıtacaksın. Annenle birlikte yapacaksınız bunu. Başka çaren yok.” Dönüp umutla ve çaresiz bir şekilde anneme baktım. “Hadi içeri girelim.” dedi. Kapıyı açtım ve onu gördüm; babamı… Öylece yatıyordu. Yüzünde bazı şişlikler ve morluklar oluşmuştu. Karnında ve başında ise kesikler vardı. Başındaki yara muhtemelen denize düştükten sonra olmuştu. Ama karnındaki yaranın o mafya tipli adamlar yüzünden olduğu belliydi. Gözlerimden akan yaşlarla babamın yanına oturdum. Ağzımdan hiçbir şey çıkmadı. Sanki o an ne söylesem, hislerimi anlatmak için yetersiz kalacaktı. Bu hislerde acı da vardı, özlem de sevgi de öfke de. Ama en çok korku vardı. Acımın sebebi onu hiç tanıyamamış olmamdı, özlemimin sebebi babasızlıktı ve en büyük korkumsa onunla hiç gerçek anlamda tanışamamaktı. Ben derin düşüncelere dalmışken babam bir anda gözlerini açtı ve bana baktı. Hem tanıdık hem yabancı bir bakıştı bu. Sanki beni hatırlıyordu ama kim olduğumu bilmiyordu. “Ben Eylül’üm.” demek istedim. “Seni hiç görememiş ama hep beklemiş olan o kızın…” Annemse hiçbir şey söylemeden öylece duruyordu. Sonra sessizliği babamın bir cümlesi bozdu. “Neredeyim ben?” “Hastanedesin.” dedi annem bir anda. “Bir kaza geçirmişsin de o yüzden seni buraya getirdiler.” “Siz kimsiniz peki?” O an o cümleyi duyunca içimde koca bir boşluk daha açıldı sanki. Sahi kimdik biz? Eylül ve Mehtap. Kenan Alaca’nın hiç göremediği kızı ve hayatının aşkı. Ama biz şu an bu sıfatların sahibi değildik belli ki. Biz şu an da hiç kimseydik. Koca bir hiç. Yoldan geçen öylesine bir yabancı. Annem boğazında bir yumru hissiyle bana tebessüm etmeye çalışarak…