2. Bölüm Tehlikeli Bir Karar

“Alevlere rağmen yine de açacaktı çiçek. Tüm yapraklarını koparsalar da pes etmeyecek ve o güzel kokusunu yine salacaktı.” Eylül’ün Anlatımıyla; Olacakları bilseydim, yine de o mesajı okur muydum? Sanırım okurdum. Peki, hangisi daha kötüydü, yaşananlar mı yoksa yaşanacak olanları önceden bilememek mi? Bence en kötüsü; olacakları bile bile o cehennem ateşinin içine dalmaktı. Bu saatten sonra aklımda sadece tek bir soru vardı: Bu mesaj beni yakacak mıydı yoksa serinletecek miydi? Bir anda aklım seneler öncesine gitti. Annem dokuzuncu yaş günümde benim için pasta yapmış ve balonlar almıştı. Pastanın mumlarını üflerken aklımda tek bir dilek vardı: Ne olur babamı bir kere rüyamda göreyim. Söz bir daha başka bir şey istemeyeceğim, pasta bile… Ben, mumları üflerken annemse sevinçle el çırpıyordu: “Sana bir hediyem var güzel kızım.” Bunu duyunca çok şaşırmıştım, çünkü bu annemden aldığım ilk doğum günü hediyesi olacaktı. Paketi açtığımda içinden çıkan doktor setine heyecanla bakmış ve “Merak etme annecim, büyüyünce seni ben tedavi edeceğim hiç hasta olmayacaksın.” demiştim. Şimdiyse bu sözümden önce içimden geçirdiğim dileğim gerçek olmuş gibiydi. Ama bu dileğin gerçek olması iyi miydi yoksa kötü müydü? Sahi dilekler kabul olduğunda da kötü hisseder miydi insanoğlu? Günümüz, saat 02.00; Elimdeki hediye paketleriyle evin kapısını açmaya çalışırken bir anda kapı açılıverdi. Annem, uykulu ve yorgun gözlerle bana bakıyordu. Belli ki ben gelene kadar uyumamaya karar vermişti. “İyi geceler annecim, geç kaldığım için özür dilerim uzun bir kutlama oldu da.” Annem bu dediklerimin hiçbirine inanmamış bir şekilde öylece yüzüme bakıyordu hâlâ. Sanki bir açıklama bekler gibiydi. Çünkü ona eve daha erken geleceğime dair söz vermiştim. Odama gidip papatya desenli pijamalarımı giydikten sonra hızla yatağa girdim. Annemse biraz sonra içeri girdi ve “Bana anlatmak istediğin bir şey var mı güzel kızım?” dedi O an içime bir korku yerleşti. “Ne gibi annecim?” “Bilmem bu gece yaşananlarla ilgili… Sanki birisi seni üzmüş gibi.” “Sana öyle gelmiştir annecim, kimse beni üzmedi. Hem sen bilmez misin, senin kızın kimseye kolay kolay kendini ezdirmez.” Annem bu sözlerden sonra içi rahatlamasa da fazla diretmeyip odasına uyumaya gitmişti. Bense kafamdaki düşünceler ve korkular eşliğinde uyumak için kendimi zorluyordum. Ertesi gün saat 14.00’te uyandığımda hemen telefonuma baktım ama henüz bir mesaj gelmemişti. İçimden acaba dün gece yaşadıklarım hayal miydi diye geçirdim. Bir dakika sonra bildirim sesi geldi. Mesajda sadece bir konum vardı ve akşam saat 21.00’da verilen konumun bodrum katına gelmem gerektiği yazıyordu. Heyecanla konumu açtım ve iki saatlik bir uzaklıkta olduğunu görünce kapatıp mutfağa doğru yola koyuldum. Kendime tost ve omlet hazırlarken bir yandan da anneme o saatte dışarı çıkabilmem için ne yalan söyleyeceğimi düşünüyordum. Annem bu saatte tabii ki işteydi ama akşam 19.00’da eve gelmiş olacaktı. Onu nasıl atlatıp çıkabilirdim ki? Bir yandan kahvaltımı yaparken bir yandan da adresi araştırıyordum. Adres eski bir alışveriş merkezini gösteriyordu. Sakince tosttan bir parça ısırdım ve akşam yaşanabilecek olayları zihnimden geçirdim. Kim bilir belki de bir tutsaklığın işaretiydi bu konum. Saat 20:55 Taksiden indikten sonra önce bir etrafa bakındım. Ne bir insan ne bir hayvan ne de bir araba sesi vardı. Arkamı dönünce taksinin gittiğini gördüm. İçimde büyük bir korku hissi olsa da babama karşı duyduğum merak hissi daha fazla olduğu için alışveriş merkezinin alt katındaki depoya doğru hızla yürüdüm. İçeriye girdiğimde bir sandalyenin etrafında bir sürü silahlı adamın olduğunu gördüm. Babamın yüzünü görebilmek için “Baba” diye bağırınca bütün yüzler bana döndü ama elleri, ayakları ve ağzı bağlı olan o adam beni görünce elinden geldiğince bana doğru bağırdı. Sanki “ Kaç git buradan” diyordu. Bir anda bilinçsizce hareket etmiştim ve silahlı adamların beni görmesinden dolayı panikle arkamı dönüp koşmaya başladım. Bir yandan da polisi aramaya çalışıyord…