18. Bölüm Bir Minik Mucize

"Ay ve yıldızın birleşiminden kocaman bir güneş dünyaya gelmişti ve şimdi etrafındaki herkesi daha çok parlatıyordu. Üstelik daha gündüz olmamıştı bile." Sessiz Melodi Eylül'ün Anlatımıyla; Hastanede çalışmaya başlayalı bir aydan biraz daha fazla zaman oluyordu. İlk günler biraz zorlansam da sonradan ortama adapte olmaya başlamıştım. Kerem bir aydır her sabah beni hastaneye bırakıyor ve çıkışta da alıyordu. Ve her sabah kahvaltımı ben uyanmadan hazırlıyordu. Ben ona artık araba sürmeyi öğrenmek istediğimi söylediğimde bile beni dinlememişti. Şimdiyse bugün yine beni hastaneye kadar getirmişti ve saat sabah sekize daha yeni geliyordu. "Bıraktığın için teşekkür ederim canım." "Ne demek canım, her zaman. Sen iyi misin?" "İyiyim neden ki?" "Sanki biraz solgun görünüyorsun." "Havalar soğudu ya ondandır. Ben artık içeri gireyim canım, akşam görüşürüz." "Görüşürüz canım. Bu akşam yemekte canının çektiği bir şey var mı?" "Hımm lazanya olabilir." "Tamamdır, akşama lazanya yapıyorum o zaman." "Teşekkür ederim sevgilim." Arabadan indikten sonra hastanenin acil kapısından içeri girdim, ama hakikaten de kendimi bugün biraz tuhaf hissediyordum. Düşünmemeye çalışarak içeri girdiğimde birden başım dönmeye başladı ve kendimi yerde buldum. Saatler Sonra; Gözlerimi açtığımda kendimi hastanedeki odalardan birinde yatarken buldum. Başımı çevirdiğimde Kerem'in koltukta oturduğunu gördüm. Ne ara buraya gelmişti ki? Ya da ben neden buradaydım. Uyandığımı gören Kerem heyecanla ayağa kalktı. "Nihayet gözlerini açtın. Çok korkuttun beni canım, çok." Kendimi kalkmaya zorladıktan sonra "Ne oldu bana?" dedim. "Hastaneye geldiğinde bir anda bayılmışsın. Senden sonra gelen bir hemşire seni bulmuş ve acile götürmüş." Ben tam konuşacakken kapı açıldı ve kadın doğum doktorumuz Ayla Hoca içeri girdi. "Ah ne güzel, uyanmışsınız Eylül Hanım." "Ayla Hanım? Ne oldu bana, neden bayılmışım?" "Korkacak bir şey yok Eylülcüğüm, yaptığımız test sonuçları gayet iyi." "Nasıl?" "Tebrik ederim beş haftalık hamilesiniz." Kerem'le ben duyduğumuz cümlenin şokuyla öylece duruyorduk. Resmen konuşmayı unutmuştuk. Ve birden son bir haftada yaşadıklarım aklıma geldi. Mide bulantılarım, halsiz hissetmem ve değişen iştahımın sebebi demek ki buydu, hamile olmam. "Ben sizin yalnız bırakıyım biraz konuşun, dinlenin. Tekrar tebrik ederim." Kapı kapandıktan sonra Kerem'e baktım ve "Duydun mu, Doktor Hanım ne dedi." dedim. O da bana bakıp şaşkınca "Duydum." dedikten sonra bir anda kendine gelmiş gibi ayağa kalktı ve "Bizim bir bebeğimiz olacak sevgilim." dedi. İşte o cümleden sonra bende her şeyi idrak edip bir anda ağlamaya başladım ve elimi istemsizce karnıma götürdüm. Ben öylece dururken, Kerem bana baktı. "Bu hafta birkaç gün işe gitmeyeceksin, evde dinleneceksin." Ağlarken bir anda gülmeye başladım. "Ne, karnım büyümeden izin falan alamam." dedim. "Umurumda değil sevgilim, görmüyor musun koşturmaktan halsiz düştün, bayılmasan hamile olduğunu bile öğrenemeyecektik. En azından kendini toparlayana kadar evde kalmalısın." "Tamam, birkaç gün dinlenirim." "Oh be, çok heyecanlandım. Acaba kız mı olacak erkek mi?" "Adını şimdiden düşündüm bile, kız olursa Güneş, erkek olursa Aydın koyarız..." Normalde bu ismi sevmem ama aklıma gelme sebebi, bir kitapta okuduğum şu cümle: "Güneş ve yıldızın birleşiminden kocaman bir ay dünyaya gelmişti ve şimdi etrafındaki herkesi parlatıyordu. Üstelik daha gece olmamıştı bile. Sen benim Gündüz Doğan Yıldızımsın ve eğer o da erkek olursa bizim Gündüz Doğan Ay'ımız olacak. Nasıl fikir?" "Harika fikir sevgilim ve bizde şu an öğlen olmasına rağmen fazla parlıyoruz. Çünkü dünyanın en mutlu haberini aldık." "Bizim küçük kırmızı dünyamız artık büyüyor. Ve her geçen gün daha da parlak oluyor. Şimdi o dünyayı pembeye ya da maviye boyama zamanı. Sonuçta renklendirmeden büyütemeyiz öyle değil mi?" "Ve bu yeni dünyayı annenlere haber vermemiz gerekiyor." "Aa doğru diyorsun, hemen arayayım, saat neredeyse öğlen oldu uyanmışlardır herhalde. Ama benim telefonum kapalı senink…