15. Bölüm Bir Küçük Eylül Meselesi

Eylül'ün Anlatımıyla; 11 Aralık 2025 Saat 11.00 Cumartesi, Sonunda günlerce süren o yorucu sınav haftasından kurtulmuştum ve artık gözlerimi sabah sekizde açmak yerine istediğim saatte uyanabiliyordum. En azından hafta sonu. Sınavlar bittiğinden beri Kerem'i sadece iki kere görmüştüm; birinde okulda, birinde de bize yemeğe geldiğinde. Ama bugün nedense farklı bir şey yapacağımıza dair içimde garip bir his vardı. Altıncı hissim kuvvetli falan derler ya öyle bir şeydi herhalde. Yataktan çıkıp saçlarımı topladım ve hırkamı giydikten sonra odadan çıktım. Annemler çoktan uyanmış ve kahvaltılarını yapmışlardı bile. Ama belli ki benim günlerdir uyumadığımı bildiklerinden uyandırmak istememişlerdi. Banyoya gidip yüzümü yıkadıktan sonra salona geçtim ve masaya oturdum. "Günaydın kızım." dedi annem. "Günaydın anne, bakıyorum yine erkencisiniz. Uzun zamandır beraber kahvaltı yapamadık bir türlü." "Yarın yaparız kızım. Hem bakarsın Kerem de gelir." "Belki gelir ama ben onun pazar günü uzun uzun uyumasını tercih ederim. Çok çalışıyor biliyorsun, günlerdir de geceleri benim yanımda, ben ders çalışırken beni motive etmeye çalışıyordu. Biraz uzun uyumak benim gibi onun da hakkı." "Bakıyorum da daha şimdiden ona kıyamıyorsun." dedi annem gülerek. Utançla başımı önüme eğdim. "Aman anne, ne alakası var. Hem ben değil o bana kıyamıyor. 7/24 etrafımda pervane." dedim ve utangaç bir gülümsemeyle masayı toplayıp odama kaçtım. Annemse arkamdan gülüyordu. Onunla henüz bu konuları konuşmak için hazır hissetmiyordum. Evet, Kerem benim sevgilim değil, nişanlımdı. Ve evet annem de onu çok seviyordu, bunların hepsini biliyordum ama henüz o utangaçlık duygumu yenip de annemle dedikodu yapacak seviyeye gelememiştim. Belki evlenince bu duygu geçerdi ve annemi evimize çağırdığımda birlikte tatlı tatlı sohbet ederdik. Bu duygunun verdiği heyecan hissiyle dolmuşken telefonumu elime aldım ve yarım saat önce Kerem'in mesaj attığını gördüm. "Günaydın sevgilim, akşam sana sahilde bir sürprizim var. Seni 19.30'da alırım ve önce hamburger ve browni yemeye gideriz. Sonra da sahile. Üzerini kalın giymeyi unutma sahil akşam çok soğuk olur. Seni seviyorum." Sevinçle mesajı okurken altıncı hissimin kuvvetli çıkmasına şaşkınlıkla gülüyordum. Hemen Kerem'e cevabımı yazdım. "Günaydın sevgilim, ben de tam bugün seninle buluşmayı hayal ediyordum. Planına ve sürprizine şimdiden bayıldım. Sende üzerini kalın giyinmeyi unutma. Seni seviyorum. (Dipnot: Merak etme bugün kırmızı elbisemi değil, kırmızı kazağımı giyeceğim.)" Mesajı yazdıktan sonra sevinçle yatağıma uzandım ve biraz kitap okumaya karar verdim. En sevdiğim romanlardan biri Zeynep Sahra'nın "Ay Çöreği" adlı kitabıyla başlayan roman serisiydi. Bu kitabı 12 yaşımdan beri okuyordum aslında ama uzun zamandır elime bile almamıştım. Şu son birkaç ayda yaşadıklarım bana en sevdiğim kitabı okumayı bile unutturmuştu. Birdenbire Kerem'in kitaptaki başrol karakter olan Emir Hanzade'ye ne kadar çok benzediğini fark ettim. Yakışıklı, karizmatik, mavi gözlü, romantik ve gözü sevdiği kızdan başka hiç kimseyi görmüyor... Kitabı ilk okuduğum yıllarda Sahra karakterini ne kadar kıskandığım ve onun gibi olmayı hayal ettiğim aklıma geldi. Sahra; çalışkan, yetenekli bir tıp öğrencisiydi ve hem ailesi hem de arkadaşları tarafından çok seviliyordu. En çok da babası tarafından. Emir'le sevgili olmadan önce birçok yanlış yollardan geçmiş olsa da sonunda o yolun sonu yine Emir'e çıkmıştı işte. Ben bu konuda ondan çok daha şanslıydım, bu zamana kadar hiç yanlış yola sapmadan girdiğim ilk çıkmaz sokakta direkt Kerem'e çarpmıştım. Ve sonra da onun sayesinde babama... Belki de hayat kitaplardakinden çok daha basit ve çok daha düzdü. Onu yanlış yola sokan bizdik belki de. Ve ben de şimdi hem Sahra gibi tıp okuyordum hem de ailemle bir aradaydım, üstelik çok iyi kalpli ve yakışıklı bir adam tarafından seviliyordum. Çocukluğumdan beri hayalini kurduğum her şey en sonunda gerçek olmuştu işte. Fark ettiğim bu gerçekle kitabımı açıp huzurla okumaya başlad…