13. Bölüm

“Sen benim bu dünyada fırtınadan kurtulmak için sığındığım gemimsin. Ve hiçbir rüzgâr iplerimizi koparamaz.” Sessiz Melodi 25 Kasım 2026 Saat 08.00 Eylül’ün Anlatımıyla; Sonunda o kara hafta gelmişti: Vize haftası… Benim gibi çalışkan biri için bile kâbus gibi olan ve uykularımı kaçıran o haftanın ilk gününe başlamıştım. Eğer tıp bölümünde okuyorsanız bırakın sevdiklerinizle buluşup görüşmeyi, yarım saat uyuyacak zamanı bile zor buluyordunuz. Ama ben Kerem’in yoğun ısrarları sonucunda yarım saat değil de neredeyse iki saattir uyuyordum. Aksi takdirde beni bölümümü değiştirtmekle ya da okula dava açmakla tehdit etmişti. Ve tüm bunları şaka yollu beni düşündüğü için yaptığını bilsem de yine de onun bu halleri fazlasıyla hoşuma gidiyordu. İlk sınavıma çalıştığım bu bir hafta içinde her gün okulun kampüsüne benim için yemek ve tatlı sipariş etmiş, yanımda olamasa bile ruhen varlığını hep belli etmişti. Ona olan minnettarlığım her geçen gün artıyordu. İsteksizce yataktan kalktım ve kısa bir duş alıp üzerimi değiştirdikten sonra mutfağa geçtim. Annemle babam daha uyanmamışlardı, hızlıca kendime bir kahvaltı hazırladım. Kahvaltımın sonuna gelirken annem uyandı ve mutfağa geldi. “Günaydın kızım. Bakıyorum da yine erkencisin.” “Günaydın anne, bugün ilk sınavıma giriyorum, unuttun mu?” “Ah doğru ya. Neden beni uyandırmadın, sana kahvaltı hazırlardım.” “Önemli değil, yarın hazırlarsın. Hadi kaçtım ben.” “Tamam, dikkat et kendine. Başarılar, ha yemeği yine okulda mı yiyeceksin?” “Büyük ihtimalle evet.” “Tamam kızım. Babana söylerim.” Annemi öpüp evden çıktıktan sonra Kerem’in gelmesini bekledim. Beş dakika sonra araba evin önüne yaklaştı. Arabaya bindim ve hızla çantamdaki notlarımı çıkardım. Kerem’se şaşkınlıkla beni izliyordu. “Günaydın, sevgilim.” dedi en sonunda. Bense başımı kaldırıp sanki onu yeni görmüş gibi öylece baktım ve sonunda. “Ah, günaydın sevgilim. Kusura bakma kafam çok dağınık, çok stresliyim” demeyi akıl edebildim. Kerem bana kızarak baktı ve “Yine yarım saat mı uyudun yoksa?” diye sordu. “Hayır, iki saat uyudum.” “İyi bari içim rahatladı.” “Hadi arabayı çalıştır da gidelim.” dedim. Yol boyunca elimdeki notları okumaya devam ettim ama zaten dün tüm gün okumuştum. Kerem bana döndü ve “Keşke bende hukuk yerine tıp okumuş olsaydım, seni çalıştırırdım.” dedi. Ben de gülerek kafamı kaldırdım ve “Geçen ay edebiyat okumak istiyordun, şimdi de tıp mı oldu?” dedim dalga geçerek. “Seninle uğraşıp kafanı dağıtmayı seviyorum. Hem senin için bırak edebiyat ve tıp okumayı astronot bile olurdum.” “O zaman da beni oradaki uzaylılardan kıskanırdın.” dedim. “Bence onlar seni kıskanırdı; çünkü sen uzaydaki tüm yıldızlardan ve gezegenlerden daha parlaksın.” ve “Sen de gelmiş geçmiş bütün şairlerden daha iyi sözcüsün daha romantiksin. Bunu sana daha önce de söylemiştim gerçi. E ne yapalım ben senin gibi iyi iltifat edemiyorum, üzgünüm sevgilim.” “Olsun, senin bana sevgilim demen bile benim için iltifattır. Sayın savcımı da unutmayalım.” Biz böyle saçma konular üzerinde muhabbet ederken sonunda okula varmıştık bile. Ama bu saçma muhabbet bile bana o kadar iyi gelmişti ki kafam dağılmış, stresim azalmıştı. Arabadan inmeden önce Kerem’e döndüm ve “Biliyor musun, sen benim bu dünyada fırtınadan kurtulmak için sığındığım gemimsin. Ve hiçbir rüzgâr, hiçbir dalga bizim iplerimizi koparamaz” dedim. “Söz mü?” “Söz.” “İşte bu bana şimdiye kadar ettiğin en iyi iltifattı.” Arabadan indikten sonra Kerem bana seslendi ve: “Bugün akşam üzeri yanına geleceğim. Yarınki sınava birlikte çalışırız, en azından ben yanında olup sana destek olurum. Bir haftadır uzaktan destek olabildim sadece.” dedi. “Tamam olur, teşekkür ederim. Ayrıca sen uzaktan desteklerinde de hep benim yanımdaydın merak etme. Ne demiştik, benim dünyam senin kalbin, senin dünyan da benim kalbim.” Aynı anda tekrar ettiğimiz cümleyle kahkaha attık ve ben sonunda okula girmeyi başardım. Korkudan ve heyecandan ölerek gireceğimi düşündüğüm bu ilk sınavımda kafamdaki tüm düşüncelerden arınmış ve…