11. Bölüm İlk Kıskançlık

“Seni dünyadan bile kıskanıyorum. Çünkü sen onun içinde yaşıyorsun.” Sessiz Melodi Eylül’ün Anlatımıyla; “Evet, Eylül Alaca, yeni hayatındaki, yeni sayfanın ilk günü için hazır mısın bakalım?” “Çok hazırım Kerem Altuğ.” Sonra gülerek ona döndüm ve “Biz hep birbirimize böyle isim ve soy isimlerimizle mi hitap edeceğiz Kerem?” dedim. “Bence eğlenceli ama ben sana sevgilim demeyi tercih ederim tabii.” “Tamam o zaman bundan sonra sevgilim diyoruz ve hadi sevgilim ben kaçtım, geç kalıyorum.” “İyi günler sevgilim, çıkışta seni almaya geleceğim.” “Tamam, teşekkür ederim.” Kerem’e el salladıktan sonra kampüsün bahçesine giriş yaptım. Bugün benim yeni hayatımdaki bir diğer yeni ilk günümdü. Yıllardır hayalini kurduğum o an gerçekleşmişti ve bugün Medipol Üniversitesi’ndeki tıp bölümündeki ilk günümdü. İlk dersin yapılacağı sınıfı ararken koridorda amaçsızca dolanıp bir tabela arıyordum. Ben içerde başı kesilmiş tavuklar gibi dolanırken, birdenbire yanlışlıkla önüme çıkan birine çarptım: “Çok özür dilerim ya görmedim sizi.” “Önemli değil, bir şey oldu mu?” “Hayır benim bir şeyim yok. Sizin var mı?” “Hayır yok, tekrar kusura bakmayın. Ben sınıfımı arıyordum da.” “Kaçıncı sınıfsın?” “Bir. Ve bugün okulda ilk günüm ve dersin yapılacağı sınıfı bir türlü bulamadım.” “Bir de ben bakayım. Ben de üçüncü sınıftayım. Dersler hakkında yardım istersen beni bulabilirsin. Bu arada benim adım Serkan.” “Memnum oldum Serkan, ben de Eylül. Eylül Alaca.” “Memnum oldum Eylül. Bir sorun olursa yardım istemekten çekinme. Gideceğin amfi ikinci katta sol tarafta. Tabelalardan bulabilirsin.” “Teşekkür ederim ve ben de memnun oldum.” dedikten sonra koşarak merdivenlere doğru ilerdim. Amfi çok büyük ve doluydu ve ben gelene kadar hoca çoktan sınıfa gelmişti bile. Allah’tan daha dersi işlemeye başlamamıştı. Resmen az daha okulun ilk gününden derse geç kalıyordum. İlk gün acemiliğinin günahı olmaz deyip, kendime sınıfta boş bir yer bulup oturdum. 3 saat sonra ders bitince sınıftan çıkmak için hazırlanırken telefonuma bir mesaj geldi. Açıp baktım: “Kampüsün karşısındaki kaldırımda bekliyorum, sevgilim.” Gülümseyerek telefonumu çantama koydum ve sınıftan çıktım. Dışarı çıkmadan önce kafeden Kerem’le ikimize kahve almak için sıraya girdim ama kuyruk çok uzundu. Telefonum çalmaya başlamıştı: “Eylül, nerede kaldın, merak ettim?” “Ya ikimize kahve almak için kafeye gelmiştim. Ama kuyruk çok uzun.” “Boş ver, bekleme orada. Ben seni başka yere götürürüm, hadi gel.” “Tamam, geliyorum.” Ben bahçeden çıkıp tam karşı kaldırıma gidecekken arkamdan bir ses duydum. “Eylül, beklesene bir dakika?” Arkamı dönüp baktığımda Serkan’ın elinde iki tane kahveyle bana doğru koştuğunu gördüm. “Selam, ya kafede ön sıradaydım. Sıradan çıktığımda tam gidecekken seni gördüm ve yanlışlıkla konuşmanı duydum. Ve sana ufak bir jest yapmak istedim. Afiyet olsun.” Ben şaşkınlıkla Serkan’a bakarken, Kerem çoktan arabadan çıkıp yanımıza gelmişti bile. “Sevgilim ne oluyor?” “Bir şey yok sevgilim. Bu bölümden ilk tanıştığım kişi, Serkan. Bana çok yardımcı oldu ve şimdi de seninle olan konuşmamızı duymuş ve bize ufak bir jest yapmak istemiş.” Ben gerginlikten ve şaşkınlıktan cümlelerimi hızlıca sıralarken Kerem de gözlerini dikmiş Serkan’a bakıyordu. En sonunda ona döndü ve “Zahmet etmişsin ama bizim arabada kahvemiz var. Tekrar teşekkür ederiz” dedi ve benim koluma girerek arabaya doğru götürdü. Çocuğa bir “hoşça kal” bile diyememiştim, Serkan’sa öylece arkamızdan bakıyordu. Arabaya binince Kerem’e baktım ve “E kahvelerimiz nerede?” dedim. Kerem bana mutsuz bir şekilde baktı ve “Onu o çocuktan kurtulmak için söyledim.” dedi. “Bundan sonra sana her kahve almak istediğinde bunu söyle. ‘Bizim arabada kahvemiz var’ de. Hatta mümkünse hiçbir şey demeden oradan uzaklaş.” Kahkaha atarak Kerem’e baktım ve “Kıskandın mı?” diye sordum. Ben dalga geçerken onun yüzüme dönüp kurduğu cümle, kalp atışlarımın hızını saniyesinde arttırmıştı. “Seni dünyadan bile kıskanıyorum. Çünkü sen onun içinde yaşıyorsun. Ve bu da on…