7. TÜM KAYIPLAR

Neşeyle , "İyi ki doğdun, Miraç!" diye cıvıldadım. Miraç gülümseyerek onun için iki yana açtığım kollarımın arasına geldiğinde kardeşime sıkıca sarıldım. Bugün on yedi olmuştu. İnanılır gibi değildi. Zaman çok hızlı akıyordu. Sanki daha dün kucağıma gazını çıkarmam için verdikleri ufacık bir bebekti. Şimdiyse boyu benimkini geçmiş, kocaman olmuştu. "Teşekkür ederim ablacığım," dedi Miraç. Geri çekilip gözlerine baktım. Sadece benden bir şey isteyecekse ablacığım derdi. "Doğum günü hediyem olarak PlayStation aldığını düşünüyorum. Doğru mudur?" Arsızlığına gülerken başımı iki yana salladım. "Değil." "O zaman Xbox aldın?" "Hayır, yine bilemedin." Yanaklarını şişirdi. "Ne istediğimi o kadar da belli etmiştim oysaki." Doğru söylüyordu. Ne istediği konusunda gerçekten çok kararlıydı. Bana devamlı PlayStation videoları atıyor sonra yanlışlıkla atmış gibi davranıyordu ama yemediğimin farkındaydı. "Karne hediyen olsun o da," dedim gülümseyerek. "Karne gününe şunun şurasında ne kalmış..." "İşte daha son sınavların başlamadı. Alsaydım da tüm vaktini oynayarak mı geçirseydin?" Kafamı iki yana salladım. "Olmaz." "O zaman-" Miraç, yeni bir hediye fikri üretmeden elimdeki poşeti kardeşime verdim. Bu onu susturdu. Hediye paketine özenli davranmak gibi bir huyu yoktu, yırtarak açtığında kalakaldı. "Abla?" dedi gördüğünden emin olmak için. Bana baktığında gülümsedim. Elinde tuttuğu takımın yeni sezon forması vardı. Arkasını çevirip baktığında kendi adını görmesiyle gözleri doldu ve bana hızla sarıldı. "Abla çok teşekkür ederim." Sırtına desteklercesine vururken başımı çevirip kardeşimin yanağını öptüm. "Güzel günlerde kullan ablacığım. Doğum günün kutlu olsun." Geri çekildiğinde yüzümü avuçlarının arasına alıp iki yanağımı da öptü. "Çok, çok teşekkür ederim. İyi ki varsın. İyi ki benim ablamsın. Başka bir arkadaşımın ablası olsan kıskançlıktan kudururdum. Valla on numara ablasın, kimse eline su dökemez." Peş peşe sıralanan iltifatlarla kıkırdarken içime sahici bir neşenin dolduğunu hissettim. Miraç'ı mutlu görmek beni de çok mutlu ediyordu. "Paranı daha gerekli şeylere harcasaydın keşke kızım," diyerek bize yaklaşan annemle Miraç'ın yüzü düşer gibi oldu. "Kitap falan alsaydın belki azcık okurdu." "Bu da Miraç için gayet gerekli," derken bir yandan da kardeşimin sırtını okşuyordum. "Sporcu çocuk nihayetinde. Hem bakarsın gelecekte bu formanın aynısı olur sende." Son cümlemde Miraç'a bakıp göz kırptım. Gülümsedi. Gözlerinin içi parlıyordu. "Onun için kırk fırın ekmek yemesi lazım," dedi abim. Koltuğun tepesine tünerken avucuna doldurduğu fıstıkların kabuklarını kırıyordu. Doğruca, oturduğu yerden ve yerde hiçbir bez olmadan... Gözlerim ister istemez yere dökülen kabuklara kayarken aynı durumda ben olsam annemden yiyeceğim lafları düşündüm. Söz konusu abim olduğunda sesini çıkarmıyordu. Annem hep abimin kendisini dışlanmış hissettiğini düşünürdü. İlk evliliğinden olan oğluydu. Babası hakkında fazla bilgimiz yoktu, görüşmüyorlardı. Hapiste olduğunu biliyorduk ama oraya neden girdiğini bilmiyorduk. Annemle boşandıktan sonra cezaevine girmişti. Sonra annem, babamla evlenmişti. Sırayla ben, Rümeysa ve Miraç doğmuştuk. Abim ise üvey babayla büyüdüğü için yeterince ilgi görmemişti. En azından annem hep böyle düşünmüştü ancak işin doğrusu babam hiçbirimizi ayırmamıştı. Abimi de kendi oğlu gibi görmüş, öyle büyütmüştü. Babasının bizimkinden farklı olması annem tarafından ömür boyu ayrıcalık kazandırmıştı ona. Kimi zaman benden alınmış, ona verilmişti. Hatta çoğu zaman... Diğer kardeşlerimden alınmasına hep engel olmuştum. Onların da benim yaşadıklarımı yaşamalarını istememiştim. "Tabii ki Miraç büyüdükçe yeteneği de kendini daha çok gösterecek," diyerek sohbete dahil oldu Rümeysa. Benimkinden bir ton açık saçları ve ela gözleriyle oldukça güzel bir kızdı. Gülümseyerek Miraç'ın saçlarını karıştırırken inci gibi parlayan dişleri göründü. "Ama bizimki yaşıtlarından bir tık önde, bunu kabul edelim. Mütevazı olmayalım." "Teşekkür ederim ablacığım," dedi Miraç…