4. ESKİ BİR DOSTUN YANILSAMASI

Aydınlık odamın içini kaplarken, peşinden gelen melodiyle gözlerimi zar zor araladım. Öylece boş boş önüme bakıyor, ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. Birkaç saniye sonrasında zihnim uyku mahmurluğundan sıyrıldı ve telefonumun çaldığını anladım. Elimi komodine uzatarak telefonumu yatağa çektim. Ekrana baktığımda parlayan ışıktan kimin aradığını bir an için görmekte zorlandım. Çok da önemsemeyerek aramayı cevaplandırdım ve telefonu kulağıma götürdüm. "Alo?" dedim uykulu çıkan sesimle. "Hüma? Aramışsın, yeni gördüm. Uyuyor muydun?" Arayan Tuğba'ydı. O taksideyken nerede olduklarını öğrenmek için onu aramıştım ancak gürültüden beni duymamış olacaktı ki telefonunu eline aldığı ilk an arıyordu. "Evet, uyuyordum." "Kusura bakma ya. Sen beni arayınca merak ettim eve gidip gitmediğini. Diğer taksiyle de gitmemişsin anlaşılan. Nasıl gittin eve?" "Bunları sonra konuşsak olur mu?" diye mırıldandım kısık bir sesle. "Benim şimdi uykum açılmasın." Söylediklerime nedense kahkaha attı. Oysaki ortada gülünecek bir şey yoktu. Yine de onu sorgulamadım. Tuğba da bir şey söylemedi. "Tamam, tamam. İyi uykular sana," diyerek telefonu kapattı. Telefonu yatağımın içine bırakarak arkamı döndüm ve yorganıma sımsıkı sarılıp gözlerimi kapattım. Çok yorgundum. Uykuya çok muhtaçtım. İnsan uyumaya bu kadar muhtaç olunca uykunun da ona iyi davranacağı yanılgısına düşüyordu. Uyku bana iyi davranmadı. Kendimi kollarına teslim ederken, rüyamda beni babam karşıladı. Onu çok özlememe rağmen sarılmadı bana. Yüzüme kızgınlıkla baktı, sinirliydi. "Nasıl yaparsın bunu?" diyen sesi zihnimin içinde yankılandı. Gecenin bir yarısı sıçrayarak uyandım uykumdan. Yanaklarım gözyaşlarımla sırılsıklamdı. Zorlukla dizlerimi kendime çekip ufaldım. Babamın yüzü gözlerimin önünden hiç gitmiyordu. "Ben hiçbir şey yapmadım," diye sayıkladım ama kendime inanıyor muydum? Gerçekten yapmamış mıydım? Babamın katilinin oğluyla aynı mekânda saatlerce durmuştum. Beni eve bırakan arabada onun yanına oturmuştum. Rahatıma bu kadar mı düşkündüm ben? Bu kadar mı gururum yoktu? En başında nasıl bu kadar rahat olabiliyordum? Ellerimi yüzüme kapatıp bir süre öylece tuttum. Babamı düşündüm. Uzun uzun onu düşündüm. Gördüğüm rüya o bana çok kızdığı için miydi yoksa ben kendimi suçlu hissettiğim için mi? Kalbime sordum. Çok derinlere inmeden sordum. Derinlerine uzun zamandır inmiyordum ve beni neyin karşılayacağından bihaberdim. Üstüne ekleyerek sürdürüyordum hayatımı. Taşmak üzere olan bir kalbin üstüne bastırarak eziyordum altta kalan ne varsa. En derine inip onları kalbimden çıkaracak cesaretim yoktu. Bende kapladığı yeri azaltarak, onlarla yoluma devam ediyordum. Evet, suçlu hissediyordum. Cihangir'in ortağı olduğu bir mekânda kaldığım için, orada birkaç kadeh devirdiğim için ama en çok da... Hayır . Bu fazla derindi. Ellerimi yüzüme çarpıp doğruldum. Bugün hafta sonu olduğundan uykumu almak gibi bir problemim yoktu. Nasılsa gün içinde yeniden uyuyabilirdim. Yatağımdan kalkıp banyoya ilerledim ve yüzümü yıkadım. Elime aldığım havluyla üstünkörü kuruladıktan sonra odama döndüğümde taytımla sporcu atletimi dolaptan çıkardım. Henüz kahvaltı edecek halim yoktu. Kısa bir koşuya çıkacaktım. Üstümü değiştirip kısa hırkamı giyindim ve kulaklıklarımı kulağıma geçirdim. Evden çıkmadan önce mutfaktaki çöpün ağzını bağladım. Kapıyı açıp spor ayakkabılarımı dışarıya bıraktıktan sonra elimdeki çöpe baktım. Diğer elimde de anahtarım vardı. Bir şey daha bu çöpün içinde olmalıydı. Poşeti kapının önüne bırakıp hızlı adımlarla odama girdim. Çekmecemi açarak elimi en dip köşeye uzattığımda anahtarlık elime gelmişti. Ona bakmadan avucumun içine çektim. Tekrardan kapının önüne döndüğümde poşetin ağzını bağlamama gerek yoktu. Ayakkabılarımı giyinerek evden çıktım. Asansöre bindiğimde Cihangir'in yıllar evvel bana aldığı anahtarlığı avucumun içinde sıktım. Belki de o kâbusun nedeni buydu. Olan biten onca şeyden sonra ona dair ufacık şeyden bile kurtulmamak konusundaki ısrarımdı. Belki önemsememiştim ancak dün geceden sonr…