26. HAMİLELİK TESTİ

Lütfen. Cihangir'i bana doğru dönmüş halde, elindeki hamilelik testiyle gördüğüm anda aklımdan geçen tek şey buydu. Lütfen bu an gerçekten yaşanıyor olmasın. Lütfen görmemiş olsun. Lütfen, lütfen, lütfen... Oysaki tek gerçek koyu yeşillerinde gördüğüm dehşetti. Bir açıklama beklercesine gözlerimi didik didik eden bakışları ara sıra elindeki hamilelik testine kayıyor, sonra daha da şaşırarak gözlerime dönüyordu. Gözüme hiç bu kadar savunmasız gelmemişti. Sanki hayatı dudaklarımın arasından çıkacak sözlere bağlıymış gibi duruyordu. Derin bir nefes alarak söyleyeceklerimi toparlamaya çalışırken, "Düşündüğün gibi bir şey değil," diye mırıldandım. "Düşündüğüm gibi bir şey değil, öyle mi?" Cihangir'in kaşları hayretle kalkarken kendini kontrol etmek için ne kadar çabaladığı gözümden kaçmadı. "O halde bu testin çantanda ne aradığını bana söyle." Dudaklarım aralanıp kapandı. Hiçbir şey söyleyemiyordum. Ona ne söyleyecektim ki? Ben de doğru düzgün hiçbir şeyi bilmiyordum. Açıklama yapabilecek durumda değildim. Cihangir tereddütlü tavrımı görerek yutkundu. "Hüma," dedi önce. Gözlerimi onun gözlerine çevirmemi sağladığında kısık, neredeyse duyulmayacak bir sesle, "Hamile misin?" diye sordu. Hızlıca, "Hayır," dedim. Gözlerimi sıkı sıkıya yumup omuzlarımı düşürdüm. "Bilmiyorum." "Ne demek bilmiyorum ? Böyle bir ihtimal var mı, yok mu?" Dudaklarımı birbirine bastırarak sessiz kaldığımda Cihangir küfretti. "Bir şey söyle." "Bilmiyorum," dedim tekrar. Bildiğim tek kelime buydu sanki. "Nasıl bilmiyorum? Neyi bilmiyorsun, Hüma? Sana böyle bir ihtimal var mı yok mu diye sordum." Elindeki testi sıkıca tutarken, "Bana cevap ver!" demesiyle olduğum yerde sıçradım. "Var!" Bu kez sesini yükselten bendim. Kendi içimde çözmeye çalıştığım karmaşadan dolayı öyle bunalmıştım ki dışarıya çıkan öfkemin onunla hiçbir alakası yoktu. "Var, tamam mı? Allah kahretsin ki var!" Yüzüne bakmaktan çekinerek başımı yana doğru çevirdim. Bu duruma düşmüş olmaktan dolayı çok utanıyor, Cihangir'in karşısında da kendimi oldukça suçlu hissediyordum. "Unuttum," dedim ağzımın içinde. Bunu itiraf etmesi bile benim için o kadar utanç vericiydi ki sesim içime kaçmıştı. "O gün ve o günden sonraki birkaç gün ilacımı içmeyi unuttum." Cihangir hiçbir şey söylemiyordu. Başımı tereddütle ona çevirdiğimde bakışlarının elindeki hamilelik testinde takılı kaldığını gördüm. "Bir ihtimal var," diye mırıldandı belli belirsiz. "Özür dilerim," dedim. Cihangir neredeyse irkilerek gözlerini bana çevirdi ve sakinleşebilmek adına olduğunu düşündüğüm derin bir nefes aldı. "Ne zamandır?" diye sorduktan sonra bana bir adım yaklaştı. "Bu test ne zamandır çantanda?" "Birkaç gündür." "Birkaç gündür?" Sesi hayret doluydu. Şaşkınlığını üstünden attığı gibi kaşlarını çatarak tekrardan teste baktı. "Birkaç gündür hamile olduğundan şüpheleniyorsun." Sadece kafamı salladım. Test bir hatırlatıcı olarak çantamda olmasına rağmen bunları düşünmek için kendime izin vermemiştim. Şimdi Cihangir'in filtresiz bir şekilde dile getirdiği gerçekler benim de dehşete düşmeme sebep oluyordu. "Benden..." diye mırıldandı kendi kendine. "Hamile olduğunu düşünüyorsun." Sözlerine anlam veremeyerek dikkatle Cihangir'in yüzüne baktım. Elindeki teste dünyanın en inanılmaz şeyiymiş gibi bakıyordu. Yutkunup başını kaldırdı ama bana bakmadı. "Ne kadar geciktin?" Tepkisine anlam vermeye çalışmakla öyle meşguldüm ki Cihangir tekrardan gözlerime bakana dek bana soru sorduğunu unutmuştum. "Bilmiyorum," dedim koyu yeşillerine bakarken. "Şu an çoktan olmuş ve bitirmiş olmam gerekiyordu." Cihangir derin bir nefes vererek alnını sıvazladı. "Bu testi daha yapmadın, değil mi?" Kafamı onaylamaz biçimde iki yana salladım. Gözleri bende olmadığı için bunu göremeyeceği aklıma geldiğinde, "Hayır," diye mırıldandım. "Neden yapmadın?" Cevabımın sürekli bilmiyorum olması benim de canımı sıkmaya başladığından kendimi farklı şekilde ifade etmeyi denedim. "Fırsatını bulamadım," dedim önce. En güvenli cevap buydu. Asıl sebebin ardına gizleneceği bir örtüy…