6

Glenn hâlâ önümde duruyordu. Adamın söyledikleri ikimizi de germişti ama Glenn'in ilk yaptığı şey kendini benim önüme geçirmek olmuştu. “İyi misin?” diye sordu tekrar. “Bilmiyorum.” Bu sefer sesim eskisi kadar sert çıkmamıştı. Glenn bunu fark etmiş gibi yüzüme baktı. “Başın mı ağrıyor?” “Biraz.” “Dinlenmelisin.” Gülümsedim. “Beni tanıyan herkes sürekli ne yapmam gerektiğini mi söylüyor?” “Hayır.” “Sen söylüyorsun ama.” Glenn birkaç saniye sustu. “Çünkü seni önemsiyorum.” İçimde yine o garip his oluştu. Bu sefer görmezden gelmek daha zordu. Onu tanımıyordum. Geçmişimizi bilmiyordum. Onunla yaşadığım hiçbir şeyi hatırlamıyordum. Ama buna rağmen yanında olduğumda kendimi diğer insanlardan farklı hissediyordum. Rosette'in yanında sürekli plan yapmıştım. Ethan'ın yanında sadece onu nasıl kullanabileceğimi düşünmüştüm. Ama Glenn'in yanında... Onu kullanmak aklıma geliyordu. Sonra neden bilmiyordum ama bu düşünce hoşuma gitmiyordu. “Ne oldu?” diye sordu Glenn. “Hiç.” “Yalan.” Ona baktım. “Ne?” “Eskiden de böyle yapardın.” “Nasıl?” “Bir şey düşündüğünde gözlerin değişirdi.” Bir an sustum. “Gözlerimi bile mi ezberledin?” Glenn hafifçe gülümsedi. “Birçok şeyi.” Nedense bu cevap beni susturdu. Adam hâlâ birkaç metre ötede bizi izliyordu. Glenn tekrar bana döndü. “Buradan çıkalım.” Bu sefer itiraz etmedim. Binadan çıkarken Glenn önümde yürümüyordu. Yanımda yürüyordu. Sanki beni korumak istiyor ama aynı zamanda yanımdan ayrılmak da istemiyordu. Dışarı çıktığımızda hava aydınlanmaya başlamıştı. Arabanın yanına geldiğimizde Glenn kapıyı açtı. “Bin.” “Emir mi?” “Rica.” Arabaya bindim. Glenn birkaç saniye sonra sürücü koltuğuna geçti. Arabayı çalıştırmadı. Sadece direksiyona bakıyordu. “Ne oldu?” dedim. “Hiç.” Bu sefer ben gülümsedim. “Yalan.” Bana baktı. İlk defa yüzünde şaşkın bir ifade gördüm. “Bunu hatırlamıyorsun,” dedi. “Hatırlamıyorum.” “Peki neden söyledin?” Omuz silktim. “Bilmiyorum.” Araba sessizleşti. Ama bu sefer sessizlik rahatsız edici değildi. Glenn'in yanında olmak... Garip bir şekilde güvenli hissettiriyordu. Bu düşünce aklıma gelir gelmez kendime kızdım. Ben Clotilde'dim. Sayısız insan öldürmüştüm. Bir hırsızdım. Bir katildim. Ve karşımdaki adam beni bütün bunlara rağmen seviyordu. Belki de asıl tehlikeli olan buydu. Çünkü ilk defa... Birinin beni gerçekten kaybetmekten korktuğunu hissediyordum. Ve bundan hoşlanıyordum. Bu düşünce beni korkuttu. Glenn arabayı çalıştırdı. “Nereye gidiyoruz?” dedim. “Güvenli bir yere.” “Sonra?” “Çipi bulacağız.” Camdan dışarı baktım. Sonra ona döndüm. “Glenn?” “Efendim?” Bir an söylemek istediğim şeyi düşündüm. Sonra vazgeçtim. “Hiçbir şey.” Glenn gülümsedi. “Yalan.” Bu sefer ben de gülümsedim. Ve ilk kez... Bunu yaparken kendimi kötü hissetmedim. Glenn arabayı çalıştırdı. Binadan uzaklaşırken başımı cama yasladım. Birkaç dakika boyunca ikimiz de konuşmadık. Sonunda sessizliği ben bozdum. “Glenn.” “Efendim?” “Bana neden hâlâ böyle davranıyorsun?” Bana kısa bir bakış attı. “Nasıl?” “Sanki...” Bir an durdum. “Sanki hâlâ eskisi gibi önemliyim.” Glenn'in yüzündeki gülümseme kayboldu. “Çünkü önemlisin.” “Ben bir katilim.” “Biliyorum.” “İnsanları kullandım.” “Biliyorum.” “Belki seni de kullandım.” Bu sefer uzun süre cevap vermedi. “Evet,” dedi sonunda. Ona döndüm. “Ve hâlâ beni seviyorsun?” Glenn gözlerini yoldan ayırmadı. “Bunu durdurmak o kadar kolay olsaydı yıllar önce durdururdum.” İçimde yine o garip his oluştu. Bu sefer onu görmezden gelemedim. Kalbim neden hızlanmıştı? Onu tanımıyordum bile. Ya da... Belki bedenim tanıyordu. Hafızam değil. Ben değil. Ama içimde bir yer Glenn'i hatırlıyordu. “Ne oldu?” dedi. “Hiç.” “Yine mi?” “Sus.” Glenn hafifçe güldü. Nedense onun gülüşünü dinlemek hoşuma gidiyordu. Bu düşünce aklıma gelir gelmez yüzümü cama çevirdim. “Clotilde?” “Ne?” “Bana bak.” “Hayır.” “Bana bak.” İstemeyerek ona döndüm. Glenn birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sadece bana baktı. Bu beni garip şekilde rahatsız etti. “Ne var?” dedim. “Hiçbir şey.” “Yalan.” Bu sefer gülümsedi. “Be…