5

Binanın kapısını açtım. İçerisi dışarıdan göründüğünden daha karanlıktı. Glenn önümden geçmek istediğinde kolundan tuttum. “Ne yapıyorsun?” “Öne geçiyorum.” “Neden?” “Çünkü içeride ne olduğunu bilmiyoruz.” “Ben de bilmiyorum.” “Tam olarak bu yüzden.” Elimi bıraktı ve birkaç saniye bana baktı. “Eskiden de böyleydin,” dedi. “Nasıl?” “Tehlikeli bir yere girerken ilk sen yürümek isterdin.” “Belki hâlâ öyleyimdir.” “Seni değiştirmeye çalışmıyorum.” “Öyleyse?” Bir an sustu. “Sadece seni kaybetmemeye çalışıyorum.” Neden bilmiyordum ama bu sözleri duyduğumda içimde garip bir his oluştu. Sanki uzun zamandır kapalı olan bir şey hafifçe açılmıştı. Hemen başka tarafa baktım. “Duygusal konuşmayı bırak.” Glenn hafifçe güldü. “Hatırlamıyorsun ama hâlâ utanıyorsun.” “Utanmadım.” “Tabii.” Sinirle ona baktım. “Sus.” Bir süre daha binanın içinde yürüdük. Her yer terk edilmiş gibiydi. Duvarların boyaları dökülmüş, bazı kapılar yerinden çıkmıştı. “Rosette burayı neden söyledi?” dedim. “Bilmiyorum.” “Bence biliyorsun.” Glenn durdu. “Bana güvenmiyor musun?” “Hayır.” Bu cevabı verir vermez yüzündeki ifade değişti. “Eskiden güveniyordun,” dedi. Başımı çevirdim. “Eskiden nasıl biriydim bilmiyorum Glenn.” “Ben biliyorum.” “İşte sorun da bu zaten.” Tekrar yürümeye başladım. “Geçmişini hatırlamaman seni farklı biri yapabilir,” dedi. “Hayır.” “Clotilde…” “Hayır Glenn. Ben sadece yaptıklarımı hatırlamıyorum. Ama hâlâ aynı şeyleri düşünüyorum.” Cevap vermedi. Belki hafızam gitmişti. Ama ben gitmemiştim. Bir kapının önünde durduk. Kapının üzerinde hiçbir şey yazmıyordu ama içimde garip bir his vardı. Tam kapıyı açacakken Glenn kolumu tuttu. “Elimi çek.” “İçeri girmeyeceksin.” “Neden?” “Bu kapıyı görünce yüzün değişti.” “Elimi çek.” “Hayır.” Ona döndüm. “Bana emir mi veriyorsun?” “Hayır.” “Öyle davranıyorsun.” Glenn gözlerimin içine baktı. “Çünkü seni tanıyorum.” Bir an sustum. “Benden korkmuyor musun?” “Eskiden korkuyordum.” “Şimdi?” Eli hâlâ kolumdaydı. “Şimdi daha çok kendine zarar vermenden korkuyorum.” Neden bilmiyordum ama bu sözleri duyduğumda içimdeki garip his tekrar ortaya çıktı. Elimi yavaşça ondan çektim. “Beni korumaya çalışma.” “Yapacağım.” “Glenn.” “Clotilde.” Göz göze kaldık. Sonra istemsizce gülümsedim. “Çok sinir bozucusun.” “Eskiden bunu daha güzel söylüyordun.” “Nasıl söylüyordum?” Bir an sustu. “Bazen bana aptal derdin.” “Normal birisine göre fazla konuşuyorsun.” Bu sefer Glenn gerçekten güldü. Ve nedense onun gülmesi hoşuma gitti. Bu düşünce aklıma gelir gelmez yüzüm tekrar ciddileşti. Hayır. Ben onu tanımıyordum. Sadece birkaç saat önce hayatıma girmişti. Onu neden umursayayım ki? Kapıyı açtım. İçeride eski bir ofis vardı. Masaların üzeri toz içindeydi. Ama odanın ortasında temiz bir sandalye vardı. Sanki birisi kısa süre önce burada oturmuştu. Glenn hemen önümden geçti. “Arkamda kal.” “Glenn.” “Bu sefer itiraz etme.” “Beni saklama.” “Sus.” “Bana sus mu dedin?” “Evet.” “Cesursun.” “Clotilde.” Tam o anda koridordan bir ses duyuldu. Ayak sesleri. Yavaşça bize yaklaşıyordu. Glenn refleks olarak önümde durdu. “Arkamdan ayrılma,” dedi. “Emir vermeyi seviyorsun.” “Seni korumayı seviyorum.” Bir an sustum. Ayak sesleri durdu. Karanlığın içinden bir adam çıktı. Önce Glenn'e baktı. Sonra gözleri bana döndü. Yüzündeki ifade bir anda değişti. “İmkânsız.” Glenn'in yanında durdum. “Beni tanıyor musun?” Adam birkaç saniye konuşamadı. Sonra yavaşça: “Senin öldüğünü sanıyorduk.” Başım bir anda ağrımaya başladı. Karanlık bir oda gördüm. Bir masa. Üzerinde küçük bir çip. Ve bir ses. “Çipi bulursan her şey bitecek.” Gözlerimi açtığımda Glenn beni tutuyordu. “Clotilde, iyi misin?” “Bilmiyorum.” “Buradan çıkıyoruz.” “Hayır.” “Clotilde…” “Hayır Glenn.” Adama baktım. “Çip nerede?” Adam hafifçe gülümsedi. “Demek gerçekten hiçbir şeyi hatırlamıyorsun.” Glenn bir adım öne geçti. “Onunla konuşmayacaksın.” Adam bu sefer Glenn'e baktı. “Asterra ajanı…” Glenn'in yüzü değişti. Demek bu adam Glenn'i de tanıyordu. Ve o anda anladım. Bu yolculukta hiçbir şey tesadüf deği…