4

“Ne var?” dedim. “Hiç.” “Bana öyle bakmayı bırak.” “Nasıl bakıyorum?” Cevap vermedim. Onu tanımıyordum. Ama o beni tanıyordu. Bu durum sinirimi bozuyordu. Arabaya bindik. Direksiyona Glenn geçti. Ben de yan koltuğa oturdum. Motor çalıştı. “Clotilde?” “Ne?” “Beni gerçekten hiç hatırlamıyor musun?” Başımı ona çevirdim. “Hayır.” Bir süre konuşmadı. Sanki bu cevabı bekliyordu ama yine de duymak istemiyordu. “Hiçbir şeyi mi?” “Hayır Glenn. Kolyendeki ismi bile bu gece öğrendim.” Gözlerini yoldan ayırmadı. “Eskiden bana sürekli Glenn diye seslenmezdin.” “Ne diyordum?” Dudaklarında hafif bir gülümseme oluştu. “Normal birisi.” Bir an sustum. “Ben sana az önce de öyle dedim.” “Biliyorum.” “Hatırladığım için söylemedim.” “Onu da biliyorum.” Araba sessizliğe gömüldü. Asterria sokaklarına girdiğimizde gökyüzü yavaş yavaş aydınlanmaya başlamıştı. Glenn defterindeki adrese tekrar baktı. “Terrai sokak. Üç yüz seksen beş numara.” “Rosette yalan söylemiş olabilir.” “Olabilir.” “O zaman neden buraya gidiyoruz?” Glenn bana baktı. “Çünkü sen inanmış gibi yaptın.” Gülümsedim. “Beni gerçekten tanıyorsun.” “Maalesef.” “Maalesef mi?” “Hayır.” Bu sefer gerçekten sustum. Sokağa ulaştığımızda karşımdaki binaya baktım. Rosette'in anlattığı gibi büyük bir gökdelen değildi. Ama sıradan da görünmüyordu. Dokuz katlı, eski ve koyu renkli bir binaydı. Etrafındaki diğer binalardan daha sessizdi. Glenn arabayı durdurdu. “Burada bir şeyler yanlış.” “Her şey yanlış zaten.” Arabadan indik. Binaya doğru yürümeye başladığımızda içimde garip bir his oluştu. Bu yeri daha önce görmüş müydüm? Başım bir anda ağrımaya başladı. Duraksadım. “Clotilde?” Gözlerimi kapattım. Bir koridor. Karanlık. Bir kapı. Ve bir ses. ‘Çipi bulursan her şey bitecek.’ Gözlerimi açtım. Glenn karşımda duruyordu. “İyi misin?” “Bir şey hatırladım.” Yüzündeki ifade değişti. “Ne?” “Bilmiyorum.” Binaya tekrar baktım. “İçeri girmeliyiz.” Glenn başını salladı. Ama binanın girişine yaklaştığımız anda yukarıdaki katlardan birinde bir ışık yandı. İkimiz de durduk. “Burada kimse olmaması gerekiyordu,” dedi Glenn. Ona baktım. “Kim söyledi?” “Rosette'in verdiği bilgiler.” Hafifçe gülümsedim. “Rosette artık konuşamayacak.” Glenn bana baktı. “Clotilde…” “Ne?” “Bazen eski hâline çok benziyorsun.” Bu sefer gülümsemem kayboldu. “Belki de hiç değişmedim.” Ve binanın kapısını açtım.