12

Doğan güneş ufukta yükselirken Asterria’nın soğuk silüeti dikiz aynasında giderek küçüldü. Önümüzde uzanan sonsuz otoyol, üzerimize düşen altın sarısı ışıkla parıldıyordu. Glenn başını koltuğa yaslamış, bir eli hâlâ benim elimi sıkıca tutarken gözlerini bana çevirdi. "Eee, kaptan," dedi sesi derin ve huzurlu çıkarken. "Sonsuzluğa doğru sürüyorsun ama bir haritamız var mı?" "Haritaya ihtiyacımız yok," dedim vitesi büyütüp gaza biraz daha yüklenirken. Rüzgâr açık camdan içeri dolup saçlarımı geriye savuruyordu. "Kaybolmak zaten bizim uzmanlık alanımız." "Seninle kaybolmaya itirazım yok," dedi Glenn, elimi kaldırıp dudaklarına bastırarak. "Yeter ki yan koltukta kalmama izin ver." "Onu zaman gösterecek 'normal birisi'," dedim dudaklarıma yerleşen alaycı gülümsemeyle. "Kurallarıma uyduğun sürece yolculuk devam eder." Glenn hafifçe güldü, gözlerini kapatıp güneşin sıcaklığını yüzünde hissetti. İlk defa ikimizin de omuzlarındaki o ağır yük silinmişti. Ne kaçmamız gereken bir geçmiş, ne de savaşmamız gereken düşmanlar vardı. Sadece motorun ritmik sesi, önümüzde uzanan özgürlük ve yanımda duran adam vardı. Araba ufka doğru ilerlerken, hikayemizin karanlık sayfaları çoktan arkamızda kalmıştı. Ve biz, ilk defa kendi geleceğimizi yazmaya başlıyorduk. Araba ıssız sahil yolunda kıvrılarak ilerlerken Glenn gözlerini dikiz aynasından bir saniye bile ayırmıyordu. Güneş ufukta kaybolmak üzereydi, gökyüzü mor ve turuncu bir karanlığa teslim oluyordu. "Yol bomboş Clotilde," dedi Glenn derin bir nefes vererek. "İlk defa arkamızda kimse yok." "İşte beni korkutan da bu," dedim direksiyonu tighter sıkarak. "Victor kadar akıllı bir adam, tüm yumurtalarını tek bir sepete koymaz. Depodaki o kavga... Fazla kolaydı." "Adamı polise teslim ettik Clotilde. Çip de elimizde. Daha ne—" Glenn sözünü tamamlayamadan torpido gözündeki çip hafif bir bip sesiyle parıldamaya başladı. Ardından konsoldaki dijital ekran kendiliğinden açıldı. Mavi bir yükleme çubuğu hızla doluyordu. "O ne?" diye sordu Glenn öne doğru eğilerek. "Çip... kendi kendine mi tetiklendi?" Arabayı hemen yolun kenarına çekip frene bastım. Ekran tam kapasiteye ulaştığında karşıma Victor’ın ya da Asterria polisinin değil, bambaşka bir logo düştü: Kendi ajansımın, beni yetiştiren ve hafızamı sildiği sanılan teşkilatın amblemi. Ekranda soğuk, mekanik bir ses yankılandı: "Ajan Clotilde. Protokol 09 başarıyla tamamlandı. Hedef Victor ele geçirildi, Varelia ağı çökertildi. Görev arkadaşınız Glenn’in hafızasından silinen Asterria kimliği başarıyla yüklendi." Donakaldım. Bakışlarım yavaşça yanımda oturan Glenn’e kaydı. Glenn’in yüzündeki o sıcak, âşık ifade bir anda silindi. Gözlerindeki o tanıdık, hırçın parıltı tamamen söptü; yerini buz gibi, profesyonel bir ajanın bakışlarına bıraktı. Başını yavaşça bana doğru çevirdi. Yüzünde en ufak bir duygu kırıntısı kalmamıştı. "Glenn?" dedim fısıltıyla. Silahıma doğru uzanmak istedim ama elim boşa düştü. Glenn cebinden çıkardığı küçük bir kumandaya bastı. Arabanın kapıları otomatik olarak kilitlendi. "Glenn değil," dedi sesi buz gibi bir tonla. Sesindeki o bana özel sıcaklık tamamen yok olmuştu. "Ajan Cassian. Hafızası silinen tek kişi sen değildin Clotilde. Ya da şöyle söyleyeyim... Senin hafızan hiç silinmedi. Sen sadece öyle sanmaya programlandın." "Ne saçmalıyorsun sen?" dedim kalbim göğsümü delercesine çarparken. "Victor’ı yakalamak için senin gibi unuttuğunu sanan bir yem ve benim gibi sana 'âşık' olduğuna inandırılmış bir koruyucu gerekiyordu," dedi Cassian (Glenn) saatine bakarak. "Görev bitti Clotilde. Duygular simülasyonun parçasıydı. Ve teşkilat ikimizi de eve çağırıyor." Cassian’ın —ya da Glenn’in— yüzündeki buz gibi ifade donup kalırken, arabanın ön camı birdenbire tavan kısmından aşağı doğru inen simsiyah, kurşun geçirmez çelik bir plakayla tamamen kapandı. Araba bir anda zifiri karanlığa gömüldü. "Ne oluyor?" dedi Cassian, soğukkanlı tavrını ilk kez kaybederek. Konsoldaki kumandaya defalarca bastı ama hiçbir tuş yanıt vermiyordu. "Protokolde bu yokt…