10

Gözlerimi ekrandaki isimden ayıramadım. VICTOR. İçimdeki o karanlık çarklar yeniden dönmeye başlamıştı. Hafızam bana ihanet ediyor, geçmişi karanlık bir sisin ardında gizliyordu ama damarlarımdaki tehlike hissi ilk günkü gibi tazeydi. "Nereye gideceğiz peki?" dedim. Glenn belindeki silahı kontrol edip ceketinin altına sakladı. "Asterria’nın güneyinde, liman yakınlarında eski bir depom var. Victor’ın adamları orayı henüz bilmiyor." "Henüz," diye tekrarladım. "Yani eninde sonunda öğrenecekler." "O yüzden çabuk olmalıyız." Evdenden çıkarken rüzgâr yüzüme sertçe çarptı. Arabaya bindiğimizde Glenn gaza bastı ve eski konak arkamızda karanlığa gömüldü. Sokak lambalarının sarı ışıkları arabanın içinden birer hayalet gibi geçip gidiyordu. Gözlerimi torpido gözüne diktim. "Orada bir silah var mı?" Glenn bana kısa bir bakış attı. "Sağ taraftaki gözde. Ama kullanmayı hatırlıyor musun?" Torpido gözünü açtım. Siyah, soğuk metal bir tabanca orada duruyordu. Elimi uzatıp kabzasını kavradığım an, parmaklarım sanki yıllardır bu anı bekliyormuş gibi silahı tam olması gerektiği biçimde kavradı. Şarjörü çıkardım, mermileri kontrol ettim ve tek bir hamlede geri takıp emniyeti kapattım. Her şey otomatikti. Bedenim zihnimden daha hafızalıydı. Glenn’in dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Bunu sormam hataydı." "Sanırım öyleydi," dedim silahı dizimin üzerine koyarken. "Victor bu çiple ne yapacak Glenn? Neden Asterria'dan ayrılmamızı istiyor?" "Çünkü Asterria onun sahası değil. Buradaki polisler ve ajanlar onun peşinde. Eğer biz buradayken çipin peşine düşersek, onun kurduğu ağı çökertebiliriz. Bizi kendi bölgesine, Varelia sınırına çekmeye çalışıyor." "Ve biz onun ayağına gitmeyeceğiz." "Kesinlikle gitmeyeceğiz. Çip burada bir yerde, Clotilde. Victor onu güvenceye almak için Asterria'daki bir kasada tutuyor." Araba liman bölgesindeki döküntü binaların arasında durdu. Deponun içine girdiğimizde etraf toz ve pas kokuyordu. Glenn duvardaki şalteri indirdi ve loş bir ışık ortamı aydınlattı. Odanın ortasındaki masaya yürüdüm. Üzerinde haritalar ve eski belgeler vardı. "Victor’ın Asterria'da kullandığı kasa..." dedim parmağımı haritada gezdirirken. "Nerede?" Glenn arkamdan yaklaştı. Göğsü sırtıma hafifçe değdiğinde nefesimi tuttum. Parmağını haritanın merkezine, yüksek güvenlikli finans bölgesine bastırdı. "Merkez Bankası’nın altındaki özel tonozlarda. Bizzat kendim araştırdım." "Oraya girmek intihar olur." "Eskiden intihar gibi görünen işleri severdin." Ona dönmek için hamle yaptım ama Glenn belimden tutarak beni kendine çekti. Aramızdaki mesafe bir anda sıfırlandı. Silah hâlâ elimdeydi ama şu an onu düşünecek hâlde değildim. "Glenn..." "Efendim?" "Bana öyle bakmayı bırak." "Bırakmayacağımı biliyorsun." Tam o sırada deponun üst katındaki paslı saclardan bir tıkırtı geldi. İkimiz de aynı anda donup kaldık. Glenn beni hızla arkasına alırken belindeki silahı çekti. Karanlığın içinden tok bir alkış sesi yükseldi. "Gerçekten dokunaklı bir kavuşma," dedi yukarıdan gelen yabancı bir erkek sesi. "Ama ne yazık ki romantik komediniz burada bitiyor Clotilde." Deponun tavanındaki karanlıktan bir adam yavaşça merdivenlerden aşağı indi. Siyah takımlı, boynunda ince bir yara izi olan biriydi. Elinde susturuculu bir silah vardı. Behindinde de üç tane silahlı adam duruyordu. "Sen de kimsin?" dedim. Elimdeki tabancayı doğrudan adama doğrulttum. Adam hafifçe gülümsedi. "Beni de mi unuttun Clotilde? Victor’ın sağ koluyum ben, Eric. Ama bakıyorum da yanındaki ajan seni hemen etkilemiş." Glenn bir adım öne çıkıp beni tamamen arkasına aldı. "Eric," dedi Glenn sert bir sesle. "Victor seni buraya ölmeye mi gönderdi?" "Hayır," dedi Eric. "İkinizin de işini bitirmeye geldim." Eric silahını kaldırdığı an Glenn beni kenara doğru sertçe itti. İkimiz de kendimizi büyük metal kutuların arkasına attık. Deponun içinde kurşun sesleri yankılanmaya başladı. Sparks her yere saçılıyordu. "İyi misin?" diye bağırdı Glenn yanıma çömelirken. "İyiyim!" dedim. "Aşağıda dört kişiler." Glenn bana bak…