3. Bölüm: Yanlış Anlaşılma

[Yazarın Anlatımıyla] O gün… Orhun villaya varmaya çalışıyordu. Geç kalamazdı. Ama yol boyunca aklı hep telefonundaydı. Yaya geçidinin ışığında durdu. Telefonu cebinin içinde titreştiğini hissetti. Aceleyle telefonu açtı. “Varmak üzereyim.” “Peki yapabilecek misin?” “Evet bugün halledeceğim.” “Sakın belli etme!” “Tabii ki, hiçbir şey anlamayacaklar.” “Geldi mi?” “Söylediğiniz gibi teslim aldım.” Karşı taraf başka tek kelime etmeden telefonu kapattı. Bugün halledebileceğinden emin değildi. Kırmızı ışığın sönmesini beklerken istemsizce önce sola, sonra sağa baktı. Sağ tarafındaki ağacın arkasına saklanan birini fark etti. İlk bakışta fazla önemsemedi. Yüzünü seçince kalbi sıkıştı. Parya. Parya arkasına bakmadan kaçtı. Nefes nefese kalana kadar kaçıp bir evin duvarına yaslandı. Sokağın sessizliğini yalnızca nefesi bozuyordu. Parya'nın nefes alışları boş sokakta yankılandı. Sessizce onu görmemiş olmasını umdu. Orhun korktu o an. Onun da bir şeyler duymuş olmasından korktu. Peşinden gitti. Duvara yaslandığını gördü. Sıkıca kapattığı gözlerinin üzerindeki elleri titriyordu. Yeniden yürümeye başlayıp kolunu tuttu. Sıktığı çenesinin arasından “Sen beni mi takip ediyordun?” dedi. Parya dudaklarını birbirine bastırdı. Gözlerini kaçırdı. Orhun Parya’yı buradan uzaklaştırmalıydı. Zaten yeterince yakınlaşmıştı. Kolundan çekiştirdi. Onu yürütmekte zorlanıyordu. Eve gitmek istemiyordu. Sessizce “baba” dedi. Kolunu kurtarmaya çalıştı. Ama Orhun onu bir an önce buradan götürmeliydi. Dinleyemezdi Parya’yı. Bunun için Orhun'dan nefret edeceğini bilmesine rağmen durmadı. Parya o kadar pişmandı ki ağzını açamadı. Ne dese toparlayamazdı bu durumu. Orhun ancak eve gelince derin bir nefes alabildi. Kapıdan içeriye sokup kapıyı arkalarından kilitledi. Kapının sesini duyan Çiğdem kapıya koştu. Kızına baktı ama asıl ona sinirli değildi. Çiğdem’in elleri titriyordu. Orhun’a döndü. Yüzüne, yara izine, gözlerine baktı sırayla. Uzun süre öyle kalınca Parya da babasının yüzüne baktı. Daha önce gözüne batmayan bir şey fark etti. Babasının alnında bir yara izi vardı. Bu yara izi elbette yeni olmamıştı ama onun şu an gözüne batıyordu. Nerede olduğunu sorduğunda ona hep bir kavgada olduğunu söylemişti. Sabah apartmanda tanıştığı adamda da vardı bu yara izi. "Neredeydin sen?" dedi Çiğdem kızına dönerek. "Ben-" cümlesine devam etmeden babası onu böldü. "Ben söyleyeyim sana Çiğdem. Sabah yine başını belaya sokmuş. Adam arıyor beni! Kızınız benim kızımı götürdü diyor. Rezillik! Kız eve dönmese karakolluktu bu. Karakolluk!” dedikten sonra alnını ovdu. "Anne tam olarak öyle değil." dedi Parya annesinin yanına gidip. Kendisini açıklaması gerekiyordu ama nasıl açıklayacağını bilmiyordu. Orhun Parya’ya bakıyordu. Hızlıca kolundan tuttu salona sürükledi Parya’yı. Çiğdem Orhun’a dur dese de dinlemedi. Kolundan itekledi salonun ortasına doğru. Dengesini kaybetti ama yere düşmeden toparlandı. Orhun sinirlice Parya’ya bakıp "Lan nasıl tam olarak öyle değil? Kız al beni kaçır mı dedi sana?" dedi. Salonun tepesindeki beyaz ışık Parya’ya vurduğunda sorgu odasındaymış gibi hissetti. Parya yüzüne bakarak "Evet!" dediğini duyunca daha da sinirlenen babasının gözleri parladı bir an. Bu parlama herhangi bir duygu gibi değildi. Yumruğunu sıktı. Çenesindeki kas belirginleşti. Öfkesine hakim olmaya çalıştı Orhun ama olamadı. Üstüne atılacak gibi oldu. Çiğdem önüne geçerek kollarını iki yana açtı. Babasının yerinde kim olsa aklına yatmazdı zaten. "Dur Orhun! Yaptıkların yetmedi mi? Gidip özür dileyecek işte." diye kızını savunmaya çalıştı ama özür dilemeyecekti tabii ki o adamdan. "Hayır özür dilemeyeceğim!" dediğinde babası arkasındaki krem koltuğa oturdu. Çiğdem ona dönüp acıyarak baktı yüzüne. "Biz seni böyle mi yetiştirdik Parya?” dedi. Parya gözlerini kaldıramadı. Çiğdem kızına kıyamazdı. Ama yaptıkları onu tehlikeye attığını biliyordu. Karşısına geçip anlatamıyordu sadece. Orhun belini doğrulttu ancak kalkmaktan vazgeçti. Sesli bir şekilde nefes aldı. Tereddüt etse de öfkesine yen…