8. Bölüm: Tutsaklık

[Anıl’ın Anlatımıyla] İçimde, bana ihtiyacı olanları arkamda bırakmanın burukluğuyla arabadan indim. İki saatlik yolun sonunda yaptığım fedakârlığın sonucuyla yüzleşeceğim apartmana baktım. Apartmanın önünde çok sayıda siyah araç ve güvenlikler duruyordu. Sertçe yutkunup bir anda gelen cesaretle kaldırıma çıktım. Bana olduğundan çok daha yüksek gelen adımlarımın sesiyle apartman bahçesini geçip içeriye girdim. Tek sığınağım olan bu yerin şu anda zihnimde bir anlamı kalmamıştı. Uzun hole göz gezdirirken aklım bir an geçmişe gitti. Kafamı kapının yanındaki zemine çevirdim. Onunla uzun zaman sonra ilk kez burada karşılaşmıştım. Gittikten sonra ondan kurtulabileceğimi sanarak ya da onu kurtarabileceğimi sanarak yanılmıştım. Derin bir nefes alıp uzun holde ilerledim. Merdivenleri her basamakta ayrı bir azapla çıktım. Dairenin önüne geldiğimde kapının önündeki siyah topuklu ayakkabıları fark ettim. “Allah kahretsin!” dedim sessizce. Benden önce gelmeleri neredeyse imkânsızdı. Cebimden anahtarı çıkartıp kapıyı açtım. Anahtarın deliğe değdiği andaki tıkırtısı bile bana yük oluyordu. Ayakkabılarımı çıkarıp arkamdan kapıyı kapattım. İçeriden tek bir ses bile gelmemesi ürkütücü derecede garipti. Sakinliğimi korumaya çalışsam da korkumu saklayamadım. Yanımdaki dolaptan terliklerimi alıp eğilerek yere koydum. Ses çıkarmadan giyip salonun kapısının önüne geldim. Önüme serilen manzara karşısında put gibi kalakaldım. Elimi kolumu nereye koyacağımı bilemedim. Nefes alıp verişlerim düzensizleşti. Aral söylediğini yapmıştı gerçekten. Ayakta duran Karan bana kırgınlıkla bakıyordu. Diğer tarafımda duvardan destek alan Mazhar’ın gözlerindeki bitkinliği gördüm. Koltukta oturan Aral bir anda ayağa kalkarak üzerime atılmaya yeltendi ama Kardelen kolunu önüne engel olarak koyup Aral’ı durdurdu. Kafamı yere eğip ellerimi önümde birleştirdim. Onun her zaman kullandığı yoğun parfüm kokusunu daha yakından aldığımda önümde durduğunu anladım. Kollarını birbirine bağlayıp uzun süre bekledi. Onu kendimden bile iyi tanıyordum. Bu yüzden bana neler yapabileceğini tahmin edebiliyordum. “Kaldır kafanı!” diye bağırdı. Sessizliği balta gibi kesen bağırışı çenemdeki kasları daha çok sıkmama neden oldu. Yavaşça doğruldum ama yerimden oynamadım. Gözlerindeki bakış zevkle doldu. “Vay vay. Koca Anıl Erden korkuyor. Çok yazık!” dedi. Önümde birleşik tuttuğum ellerimi daha çok sıktım. Gözlerim bir an Aral’a kaydı. Aral Kardelen’in tek bir sözünü bekliyor gibi tetikte duruyordu. Kardelen'e daha kararlı bir bakışla “Ben kimseden korkmam.” dedim. Küçük bir kahkaha atarak yüzüme küçümseyici bir bakışla baktı. “Ah Anıl! Bana şu an dünyaları veriyorsun.” dedi. Kontrolümü kaybetmeden ellerimi çözdüm. “Anıl Erden’in sonunda gerçek zaaflarını öğreniyorum.” dedi. Salınarak yürüyüp diğer tarafıma geçti. Yüzünde hiç masum olmayan bir ifade oluştu. “Parya’yı nereye götürdün?” dedi. Olabildiğince şaşkın gözükerek “Parya burada değil mi?” dedim. Sahte bir merakla kapıya yönelip koridora baktım. “Cık cık cık” diye ayıpladı. Yaptığım aptalca bir şeydi. Elbette biliyorlardı benim götürdüğümü ama başka yapabileceğim bir şey kalmamıştı. “Biliyoruz bunları. Yine oyun mu oynayacağız?” dedi. Ardından ismimi söyledi. “Anıl Erden.” dedi her harfine bastırarak. Çaresizce kapının yanından ayrılıp ona döndüm. “Ama bu oyunlar bana sökmüyor. Ya yerini söylersin ya da oyununa dahil olurum.” dediğinde Karan artık kayıtsız kalamayacak gibiydi. “Kardelen Hanım Anıl da bilmiyor işte. Zorlamasanız mı?” dedi ama Kardelen geri adım atmadı. Ellerini arkasında birleştirip beni baştan aşağı süzdü. “Biliyor musun, Aral olmasa bir hiçsin.” dedi iğrenerek. “Hatta tamamen zaman kaybısın.” dedi. Benim ağzımı açmamam herkes için en doğrusu olacaktı. Gözlerimi kaçırdım. Söyledikleri bana artık dokunmuyordu çünkü o kadar çok duymuştum ki bunları etki etmiyordu. “Konuşmayacaksın değil mi yine?” dedi. Sesli bir şekilde iç çekip “Kim aynı hatayı tekrar eder, biliyor musun, Anıl?” dedi ama ben olduğum yerde hareketsiz durma…