0. Bölüm: Başlangıç ve Bitiş

Gelecek, Geleceğin ne değişik bir kelime olduğunu bu yaşına kadar hiç düşünmezdi. Bir insanın geleceği geçmişinden geliyordu. İkisini birbirinden ayıran şey geleceği değiştirebiliyor oluşumuzdu. Aynaya geçerdi kendine uzun uzun bakardı hep. Sorular sorardı kim olduğunu anlayabilmek için. Kendini tanıtamayacak duruma düşmeyi kendinden uzaklaşmak zannederdi. Oysa azıcık bile yaklaşamamıştı kendine. Sevmezdi hayatı çünkü hep kötü yanını göstermişlerdi. Gülmeyi sevmezdi çünkü mutluluğu beraber yaşayabilecek biriyle tanışmamıştı. Ağlamayı sevmezdi çünkü ağladığı her saniye kaybediyordu. Ama bir yandan da gün yüzüne en iyi çıkarabildiği duygusu buydu. Kendini sevmezdi çünkü o kadar çok kendiyle baş başa kalmıştı ki yüzüne bakmaya dayanamaz olmuştu. Peki neyi severdi Parya? Bu zamana kadar tüm kalbiyle bağlandığı hiçbir şeyi yoktu ama gelecek ihtimalini severdi. Belki olmayan belki olan bir ihtimaldi. Gelecekte birinin elini uzatacağını onu sarıp sarmalayacağına olan inancına tutunarak geçirirdi tüm zamanlarını. Ve bu gelecek artık ona çok uzak gelmeye başlamıştı. Kimsenin umurumda olmayan ve bir köşeye atılmış hissettiriyordu onca ihtimal, inanç. Dünyanın başka yerlerinde onların haberinin bile olmadığı bir sürü kişi belki mutluydu belki ölüyordu belki acı çekiyordu. Ama hayat adı üstünde bilmediğimiz onca ihtimale ve seçimlerimize bağlı yaşamaya deniyordu. …. Şarkılar bize çok şey anlatabilirdi ama şu an bana en anlamsız gelen şeylerden biriydi. Adı mezuniyet olan bu yerde bir son yoktu kimse için ama bu mezuniyet benim en büyük sonumdu. Başlamaktan çok bitirmek isterdim her günü. Bitirmek hayaliyle başlardım her işe. Şimdi bu okul binasının yanında mezuniyet denen mutlu olunması beklenen garip bir anın içindeydim. Hemen yanı başımıza bir sahne koyulmuştu amacı belli olmayan. Kimsenin üstüne çıkmasına izin verilmemesine rağmen vardı. Kalabalığın içindeydim atlamıştım öylece içine. Dans etmiyordum, şarkı söylemiyordum, aralarına karışmaya da çalışmıyordum. Hani kalabalıklar içinde yalnız kalmak diye bir söz vardır ya işte o sözü uygulamak için girmiştim kalabalığa. Tepemde bir sürü renkli ışık dolaşıyordu. Belki bu ışıklara bakarken bile farkındayım bir çok şeyin. Çevredeki herkes eğlenmenin ve belki en yakınlarıyla son buluşmasını kutlamanın derdindeydi. Bazıları ağlıyordu ama bu benim kalıplarıma sığmayan bir ağlama şekliydi. Mutluluktan ağlamak… Hiç o duyguya yakınlaşabilecek bir zamanım olmamıştı yada onu tanımlayabileceğim bir şey yaşamamıştım. Daha hiç yaşamadığım duyguların varlığı kalbimi acıtıyordu. Ama o kadar çok duygu vardı ki hepsini yaşayamadan bitecekti yaşamım. Gece olmaya yakın zamanlarda üzerimdeki koyu elbise her zamankinden daha koyu gözüküyordu. Annem evden çıkarken kendi diktiği elbisesini bana vermiş gibi değil de devretmiş gibiydi. Annemin bana hiçbir zaman vermediği emeği vardı bu elbisede. “Parya! Arkana bak buradayım.” diye bağırdı ince bir ses. Zıplayan bir sürü insanın arasından dışarıya çıkmıştım çoktan. Işıklardan dolayı pek iyi görmeyen gözlerimle tanımaya çalıştım karşımdakini “Beril” dedim şaşırarak. Beril yanıma yaklaşmazdı çok fazla zaten yaklaştığında hep bir çıkarı olmuştu. “Ya Beril. Ne yapıyorsun tek başına? Gelseydin ya yanıma.” diyerek omzuma koydu kolunu. Bu kadardı işte samimiyeti. Onunla hep bu kadar olabilmiştik. Benim içimden konuşmak gelmedi. “Hiç, biraz kafa dağıtmak istedim sadece” İçimdekileri söyleyecek kadar konuşacak değildim. Çünkü içten içe biliyordum ki konuşmaya başlarsam durduracak kimse yoktu yanımda. “Parya gel sahnenin önüne gidelim. Azra konuşma yapacakmış.” diyerek çekti beni bu dağınık kafanın içinden Beril. Gerçekliğe geri dönme zamanım gelmişti sanırım. Kalabalıktaki herkesi eliyle sağa sola açarak beni sahnenin önüne çekti. Sahnenin önü sandığım kadar kalabalık değilmiş. Az önce benim yalnızlığım onları kalabalık gösterdiğini anlamıştım. Kürsüdeki Azra’ya takıldı gözüm. Çok değişik geldi yanımdaki Beril de kürsüdeki Azra da. Sanki dört senedir tanıdığım arkadaşları…