Kader

Gecenin devamında Julianne gördüğü o adamı sildi aklından. Çünkü takılı kalırsa arkadaşlarının özel gününe gölge düşüreceğini biliyordu. Lavaboda kendini toparladıktan sonra yanlarına dönmüş ve gerçekten onların mutluluğuna içten bir tebessüm hediye etmişti. Mary ilerleyen saatlerde sahneye çıkarak dostlarının bebeği için şarkı söyleyerek güzel bir anı bırakmıştı. Şimdi Julianne’nin evine gidiyorlardı. Chris iş yerinde problem çıkınca gecenin köründe oraya gitmek zorunda kalmış kızlar da birlikte kalmak istemişlerdi. Ancak Julianne Jo’yu söylemediğini anımsadığında içine yayılan sıkıntıyı derin nefes alarak geçirmek istedi. Kapıyı açtığı gibi Mary içeri seslendi. “Oğlum! Jo!” Kristin karnına istemsizce koyduğu eliyle Mary’nin arkasından ilerliyordu ama Julianne olduğu yerde kalmıştı. Mary neredeyse bütün evi dolandıktan sonra kapıya geri gelmişti. “Julie? Jo nerede?” Julianne gözlerini çekti arkadaşının soru soran gözlerinden. Mary bu sessizliği kötü yorumlamak istemiyordu ama tanıyordu karşısındaki kadını. Bir derdi olduğu kesindi. Kristin de göründü arkadan. Şimdi ikisi de ona bakıyordu. “Julie sorun ne?” “Jo öldü.” Kızlar kısa bir anlığına duyduklarını sindirmek adına beklediler. Mary bir iki adım öne gelip gülümsedi. Bu bir anda duymayı beklediği cevapların arasında değildi. Bahçedeydi, yatıyordu ya da saklanıyordu gibi seçenekleri tartıyordu kafasında ama ölüm asla aralarındaki fiillerden biri değildi. “Şaka mı yapıyorsun?” Julianne gözlerinden akan yaşı hızlıca sildi. Mary’nin içinde kopan fırtınayı biliyordu. Çünkü sabah aynısını kendi de yaşamıştı. Jo onun en güzel gençlik anılarını, ilk maceralarını görmüştü ve onun ardından Julianne’nin en üzgün anlarında yanında bulunmuştu. Jack gittiğinde Julianne’nin her gece sessiz gözyaşlarının şahidi olmuştu. Ona o koyu gözleriyle bakıyor sesi çıkmasa da sanki bak ben buradayım diyordu. “Hayır Mary. Bu sabah onu yerde buldum. Veterineri sevgimizle çok güzel yaşadığını söyledi.” “Bu sabah mı?” Kristin Julianne’nin yanına gidip sımsıkı sarıldı. Onun önceden upuzun ancak şimdi kısacık olan saçlarında dolaştırdı elini. Nazikçe okşuyordu. “Neden söylemedin?” “Çünkü ağlıyordun ve ben artık kimsenin üzülmesine dayanamıyorum. Sen beni aradığında veterinerin önündeydim. Orada hamile olduğunu söylerken size bunu nasıl söyleyebilirdim?” “Ben bilmiyordum.” “Bilemezdin de Kristin. Orada olurken senin korkunun önüne geçemezdim.” Mary yüzündeki hüzünlü tebessümle kapadı gözlerini. Derin bir nefes alırken kapalı gözlerinin arasından iki damla yaş süzüldü. Titreyen sesi ortamdaki boşluğu doldurmuştu. “Kaybedecek neyimiz kaldı?” “Mary. Yapma nolur.” “Çocukluğum gibiydi. Önce abim sonra o. Kalbim kaç kere kırılacak? İnanın yer kalmadı.” Bunu söylerken ağlamayla karışık bir gülme yükseldi içinden. Ne tepki vereceğini bilemiyordu. Duyguları karmakarışıktı. Abisinin kaybından sonra kendisini tamamen eğitimine adamıştı. Julianne ve Kristin’in yardımlarıyla bir şekilde hayatını idame ettirebilmişti. Şimdi onlarsız bir hayat düşünemiyordu. Jack ona hayata dair pek çok duyguyu en güzel şekilde hissettirdiğinden bir erkeğin nasıl sevebileceği insanın nasıl vefalı olacabileceğine dair pek çok duyguyu görmüş, öğrenmişti ondan. Abisi bunları öğretip göstermekle kalmamış kendi hayatına aldığı insanları bir hediye misali ardından kendisine bırakmıştı. “Yıllarca yaşadı birtanem. Artık çok yaşlıydı ve daha fazla yorulmayacak.” “Beni rahatlatan tek şey bu.” Kızlar birbirine yaklaşıp kollarını sardıklarında yaptıkları ufak çember onlara güç vermişti. Kısacık bir an o şekilde kaldılar. Daha sonra salona geçtiler ve kimse bir daha bunun konusunu açmadı. Jo, sevgisini kalplerde sonsuza dek hissettirecek bir köpekti ki Julianne ve Mary’nin de unutmaya niyeti yoktu. Televizyon ünitesinin altındaki fotoğrafa gitti Mary’nin bakışları. Julianne, Jack ve Jo’nun birlikte çekilmiş fotoğraflarıydı. Hepsinin, Jo da dahil, yüzünde kocaman gülümseme vardı. “Ben acıktım.” Kristin’in ortaya attığı cümleyle ona döndüler. Daha bir…