Baş Rol

Her hayat kendi sırrını saklar. Baş rollere biçilmiş roller yazılanlara uydurulur hayat tarafından. Ama bu daima aynı çizgide ilerlemez. Kişi kalemi aldığında yol değişir, evrilir ve gelişir. Julianne onu sarsan haberi almasının ardından ne yapacağını bilemez halde saatlerce boşluğa baktı. Jack dedektiften kısa süre sonra varmış olanları öğrenmişti ve ona kaç kez seslendiğini hatırlamıyordu. Bir hayatın bu kadar kısa sürede darmadağın olduğuna pek şahitlik etmemişti. Şimdi de duruma uygun en doğru sözcükleri seçmekte zorlanıyordu. Mutfakta sıcak suyun kaynamasını beklerken dedektifte boş sandalyelerden birinde onu bekliyordu. “Nasıl olabilir böyle bir şey? Mümkün değil.” Hala aynı soruları tekrarlıyordu ikisi de. Jack telefonda Julianne’nin sesini duyduğunda beyninden vurulmuşa dönmüştü. Arkadaşının öldüğünü söylerken o da kendinden bir parça kopuyor gibi ağlıyordu uzaktan. Bu bilginin onu ne kadar yıktığını tahmin bile edemiyordu. “Bende şaşırdığımı itiraf etmeliyim.” “Peki o not? O çizili kuş? Onu da mı kendi yaptı?” “Güçler onu bu yönde bir kanıt olarak kabul ediyor.” “Adalet demek ki böyle işliyor. Ne demek böyle kanıt kabul ediyor? Kimseyi sorgulamadınız bile. Bir Julianne’e soru sorup durdunuz. E biz? Biz de tanıyorduk Emmy’i. Neden bizi sorgulamıyorsunuz?” “Çünkü-” Elindeki ısıtıcıyı sertçe bıraktı tezgâha Jack. “Çünküsünü ben size söyleyeyim dedektif. En kolay yolu seçiyorsunuz. Olayı kapatıyorsunuz.” Dedektif sandalyesini iterek ayaklandı. Üzerindeki hayali kırıntıları silkelerken Jack’in koyu gözlerine dikti bakışlarını. Genç kadının onu sevdiğini biliyordu. Ailesinden de bunu defalarca duymuştu. Şimdi ne ona destek olacak ailesi ne de arkadaşı kalmıştı Julianne’nin ancak bu genç adam gözleriyle konuşuyordu onunla. Ben buradayım, diyordu. “Bir şey olursa bana ulaşabilirsiniz.” “Gerçekten yardımcı olabilecekseniz ulaşırız. Merak etmeyin.” Dedektifi uğurladıktan sonra salona geçti. Bahçeye bakan pencerenin önünde oturuyordu Julianne. Göz yaşları ilk andaki hızıyla akmasa da hala canını acıttığı anlaşılan birkaç damla düşüyordu yanaklarına. “En iyi arkadaşıydım.” Fısıltı gibiydi sesi. Varla yok arasındaydı. Jack duymakta zorlanınca biraz daha yaklaştı. “Onun çöktüğünü nasıl göremem? Göremeyeceksem ne işe yararım ki?” Başını sallarken iki damla ıslattı ellerini. Jack onu kolları arasına alınca kapadı gözlerini. Bir süre sessizlik içerisinde durdular. Jack’in yumuşak dokunuşları sırtını sıvazlayınca gülümsedi. Birinin onunla olduğunu bilmek güzeldi. “Sen olmasan ne yapardım bilmiyorum.” “Ben buradayım ve gitmeye niyetim yok. Şimdi bunları düşünme. Bak ne diyeceğim.” Boğazını temizleyip Julianne’nin gözlerine baktı. Zamanının olup olmadığından emin değildi ancak kötü olayları hapsetmiş bu evde kalmasını istemiyordu. En azından acı biraz dinene kadar. “Chris orman evine gitmeyi önerdi. Ne dersin?” Julianne’in gözleri acıyı içine çekmiş ve gözyaşlarıyla donanmış evde gezindi. Son bir senede burada yaşadığı şeyleri anlatmak istese kelimelerinin ne denli kifayetsiz kalacağını düşündü. Hem ailesi gitmiş hem de en yakın arkadaşının ölümünü bu evde izlemişti. Zor, sıfat olarak durumu anlamaya oldukça yetersizdi. Bu açıklanamayacak kadar yoğun bir duyguydu. Kaybetmek, kalan kişinin sırtına ağır yükler bindirirdi. Julianne de o yükleri taşıyan kişilerden yalnızca biriydi. “Gidebiliriz.” “Eğer şimdi gitmek istemezsen-” “Burada nefes almak sandığımdan daha zor. Sabah yola çıkalım.” “Peki. Sen nasıl istersen. Chris’e haber vereyim.” “Bende çanta hazırlayayım. Yukarıdayım.” “Tamam sevgilim.” Jack gidecekken kolundan tutarak kendine çekti onu. Dudaklarına varla yok arası bir öpücük kondurduktan sonra saçlarının arasını da öperek uğurladı onu. Julianne kırgın bir tebessüm yolladığında elini sıktı bu sefer. Bak ben buradayım, demenin sessiz bir yoluydu bu da. O merdivenleri çıkarken Jack telefonundan Chris’in numarasını çevirdi. Dostunun bir telefon uzağında olduğunu bilmenin kıymetini biri kayıp verince daha iyi anlamıştı. Numara rehber…