Canlı

İnsanın canını en yakan şeylerden biri de kaybettiklerini rüyasında bir o kadar canlı görmesiydi. Seslerini duymak belki zordu ancak orada oluşları sanki yeniden kendilerini var etmiş gibi hissettiriyordu kişiye. Julianne Jack ve Jo’yu uzakta oynarken görüyordu şimdi. Bir köpeğin gülmesi imkânsız görünürdü fakat Julianne Jo’nun güldüğüne emindi. Ardından Jack’e döndürdü bakışlarını. Özlem içini bir alev gibi kavuruyordu. Ona koşup sarılmak hatta onunla orada kalmak istiyordu. Kolunda hissettiği sızıyla kendine gelmeye başladığında hastane odasının güçlü ışığına karşılık başta tam açamadı gözlerini. Hızlı bir iki kırpmanın ardından çevresindeki endişeli gözleri seçebildi. Kristin ve Mary’nin ağlamaktan kıpkırmızı olan gözleri erkeklerin çatık kaşlı bakışlarına karışmıştı. Derin bir nefes alarak ciğerlerine hava doldurup öksürdü. Gördüğü rüyaya geri dönmek ve Jack’e sarılmak istiyordu. Gözlerini bir anlığına kapadı yeniden. Belki yine uyursa görürüm umuduydu ona bunu yaptıran ancak olmadı. Kristin’in titrek sesi doldurdu odayı. “Julie. İyisin değil mi?” “Çok korkuttun bizi.” “İyiyim.” Chris’e baktı. O da bir cevap istiyor gibi görünüyordu. Julianne ona deli muamelesi yapacaklarından emin olarak gördüklerini tekrardan dillendirmek istedi. Mary’e baktı istemsizce. Sahnede abisine teşekkür ettiği an aslında onu izleyen abisini anlatmak istiyordu ona. Herkes bir kaybın acısını çekmemiş miydi yeterince? Ağlamamış mıydı gidenlerin ardından günlerce? “Jack’i gördüm.” Mary ondan beklendiği gibi tepki vererek ayaklandı hemen. Oturduğu sandalyeyi de beraberinde devirmişti. Julianne’nin yatağının kenarına oturarak ona yakın elini tuttu sımsıkı. Yutkunduğunu görebiliyordu Julianne. Şimdi biri inanacaksa onun Mary olacağını düşünüyordu. “Julianne. O öldü.” Yanılması kısacık bir anı almıştı. “Gördüm. Eminim oydu.” Stu karşısındaki kadının yaşadıklarının kolay olmadığını biliyordu ve şimdiki durumu onu da endişelendiriyordu. Önce yardımcısına olanlar ardından bu söyledikleri herkesi korkutmuşa benziyordu. “Julianne. Bu aralar çok stres altındaydın-” “Ben delirmedim Kristin. Sizin bebeğiniz için kutlamaya gittiğimizde de ona benzer birini görmüştüm. Başta sadece hayal görüyorum sandım ama sonra siyah bir araba gördüm. Stu da gördü. Hastanede köşedeki adam. Hatırlıyor musun? Sana kamera için izin vermediler. O kıyafetler üstündeydi. Aynı siyah arabaya binip gitti. Oydu.” Julianne ağlayacağını hissettiği an tamamladı cümlesini. Daha fazla devam ederse haykıracağından emindi. 8 senesini onsuz geçirdiği birini gördüğünü söylüyordu. Arkadaşlarını da anlamak istiyordu ancak neden yalan söylesindi ki? Bu olayların başta olması gerektiğini düşünüyordu. Kaybın ret aşamasında zorlanırdı en çok insan. Kabullenmeye geçtikten sonra acısı kalırdı elbet ama baştaki haykırışların yerini sessiz gözyaşları alırdı. “Doktor değerlerinin düşük olduğunu söyledi. İyi beslenmemeye bağlı vitaminlerin düşmüş.” “Ben iyiyim. Konuya dönün. Konuşmaktan korkuyorsunuz ve beni dinlemekten özellikle de bu konuda kaçıyorsunuz. Bu yaşananları size başta söylesem delirdiğimi düşünmenizi anlardım ama 8 sene sonra size hayal görebileceğimi düşündüren şey ne? Ben oldukça sağlıklıyım. Abine teşekkür ettiğinde orada seni izliyordu o. Biz en önde ağlarken o köşede durmuş sahneye bakıyordu!” Mary ardı arkası kesilmeden akan yaşlarını elinin tersiyle silip tuttuğu elini bıraktı Julianne’nin. Öfkenin o güzel gözlerinde canlandığını görebiliyordu. Ayaklanıp üzerinde hiçbir şey bozuk olmamasına rağmen kıyafetini düzelttikten sonra yalandan boğazını temizleyip hüzünle gülümsedi. “Sen iyi ol. Sonra konuşuruz olur mu?” Odadan çıktığında Kristin de peşinden gitti arkadaşının. Chris ve Stu’nun onu izlediğini biliyordu ancak onun bakışları kapının ardında birbirlerine sarılan kadınlardaydı. Ona inanmadıklarını görmek de kalbini içten içe kırmıştı ayrıca. “Biraz yalnız kalmak istiyorum.” ............ Hastaneden eve döndüğünde sabah saatin ilk ışıklarıydı. Gecenin geri kalanında odadaki arkadaşları…