Yara

Yaşanan korkunç olayların izleri hala etkisini sürdürüyordu. Ertesi sabah işe gittiğinde onu elinde kahveyle bekleyen yardımcısını görememek Julianne’i bir kez daha gerçeklerle yüzleştirmişti. Dünün rüya olduğunu düşünmek kabullenmekten daha kolaydı ancak gerçekler o kadar ciddiydi ki yüzüne sert bir tokat darbesi indirmiş gibilerdi. Çıkmadan önce arkalarında bıraktıkları görevliler temizliği oldukça iyi yapmış hiçbir iz bırakmamıştı. Neredeyse yemek yiyebiliriz, diye düşündü Julianne. Biri gelse ne olduğunu asla anlamazdı. Ayrıca diğer çalışanlarda oldukça etkilenmişti olanlardan. Yeni bir iş gününe çok hazır gözükmeseler de sorumluluklarının bilincinde olan kişilerdi. Julianne odasına girip kapıyı arkasından kapadı. Masasına konan kahve bardağını görünce gülümsedi. Stu’nun ondan önce geldiğini biliyordu ki odanın önünden geçtiğini gördüğünde yanılmadığını anladı. Tam seslenecekken çalan telefonu durdurdu onu. Çantasının derinliklerindeki melodiye ulaşmaya çalışırken öfkelenmişti. “Ah hadi ama!” En sonunda parmaklarının ucuna dokunan telefonu bir hamlede almış neredeyse kapanacakken açmıştı. Ekrana bakmadığından kiminle iletişime geçtiğini bilmiyordu. “Alo?” Karşı taraftan bir ses gelmeyince tekrardan seslendi Julianne. Tam kapatacakken birinin nefes alışını duyup duraksadı. “Kimsiniz?” Telefon kapandığında o da aynı hattın diğer ucundaki kişi gibi derin bir nefes aldı. Notlar bitmiş şimdi bir de cevapsız aramalar başlamıştı. Mary’nin dediklerini anımsayıp umursamamayı denedi. Kahvesinden keyifle bir yudum alarak bilgisayarının başına oturdu. Dava dosyasını yeniden açıp düzenledi. Emilie’nin bu olayının mahkemede oldukça olumsuz düşüncelere neden olacağından emindi çünkü işin içine medya da girmişti. Dosyaları defalarca okumuşta olsa yeniden üzerinden geçmek istediğinde bir yerde takıldı gözleri. Daha önce avukatın adına dikkat etmemişti ama şimdi Jackson Lewington oldukça cezbeden bir isim haline gelmişti. Biraz araştırma yapmak adına internete girdiğinde kapısı tıklandı. Stu başını minik aralıktan uzatıp gülümsedi. “Gelebilir miyim?” “Tabi.” Stu girip her zamanki yerine kurulduğunda yüzündeki tebessümü yerini ciddiyete bıraktı. “Daha iyi misin?” “Ne kadar iyi olunabilirse o kadar iyiyim. Daha haber gelmedi.” “Gitsek mi?” “Aslında iyi olur.” “O zaman beş dakikaya asansörde?” “Tamamdır. Hemen geleceğim.” Stu çıktığında ekrana baktı yine. O isimde bir şeyler vardı. Biliyordu. Hislerinin onu yanıltmadığını seneler önce görmüştü. İyi ya da kötü bir şekilde anılarında hislerin de payı vardı. ...... Hastaneye girdiklerinde Colette’in durumunu doktordan öğrenip camın ardında yatan genç kadına baktılar. Yüzü neşesini taşıyan izlerden uzaklaşmış, rengi resmen solmuştu. Julianne bu ortamda olmaktan hiç mutlu değildi ve yaşadığı şeyleri anımsayınca midesi uyarı vererek bulandı. Derin bir nefes alarak yutkundu. Bir anda daralan içi başını koridorun sonuna çevirmesine neden olunca duvarın dibinden bakan şapkalı birini gördü. Uzağı görmekte az çok zorlanan gözleri yabancıyı seçmeye çalışınca Stu da bunu fark edip dikkatini oraya yöneltti. “Kim o? Tanıyor musun?” “Hayır ama yüzünü de göremiyorum ki. Şapkadan anlayamıyorum.” “Bu havada da o kadar sıkı atkı takıp bir de şapka kullanmasından kafasının iyi olmadığına inanmak istiyorum.” Julianne güldü bu söylediklerine ve bir anlığına çevirdi başını. Geri baktığındaysa gördüğü kişi orada yoktu. “Garip. Sence bu olaylarla bir ilgisi var mıydı?” “Bilmem. İstersen araştırabilirim.” “Aslında iyi olur biliyor musun? Colette burada yatarken içimdeki suçluluk duygusunu atmama yardımcı olur belki.” “Aynı şeyleri hissediyoruz.” “İyileşecek Stu.” Duraksadı. “İyileşecek değil mi?” Stu genç kadına bakarken salladı başını. Ne tam anlamıyla güven veren ne de olumlu sonucu reddeden bir hareketti bu. Arada bir yerdeydi. “Ofise dönelim. Burada olmamız ona fayda sağlamıyor.” “Stu ailesi? Ailesine haber verdik mi?” “Hastane haber vermiştir dert etme hadi. Çıkalım buradan.” Ofise dönmeden önce Kristin’in yanına…