Bırakamadıklarımız

Geçmiş defteri tam anlamıyla kapatılmadığında, o günde anılar kendi izlerini taşırdı. Duyulan çığlıktan sonra Julianne de aynı Stu gibi kapamak istemişti kulaklarını ancak eline bulaşmış kanlar engel olmuştu ona. Bakışları karşıdaki adama gittiğinde kalbinin ritmini değiştirdiğini hissetmemesi imkansızdı. Ayaklanmaya çalışırken dengesini kaybetti ama Stu tuttu onu. Rhys Lee...Nefes almaya çalışırken titriyordu bütün bedeni. Adamın yüzündeyse her daim gördüğü, mutlu mutsuz anlarında dahi vazgeçmediği o tebessümü vardı. Emilie’nin hıçkırıklarını duyunca geldi kendine Julianne. Onun yanına gidip sımsıkı sarılsa da bakışları hala ondaydı. Jack’in babasının burada ne işi olduğunu bilmiyordu. Emilie’nin ise neden kendini kaybettiğini anlamamıştı. “Burada neler oldu böyle?” Stu, tanımadığı adama ne anlatması gerektiğini o an bulamamıştı çünkü beyninin düşünme işlevini bıraktığını düşünüyordu. Bir anlığında durdu, derin bir nefes alarak girdi söze. “Bizde bilmiyoruz da siz kimsiniz? Burada ne arıyorsunuz?” “Rhys Lee.” “Yani? Bundan ne anlamalıyım?” “Law&Lee’s şirketinin kurucusuyum.” Julianne böyle bir şirketten haberdar değildi. Zamanında kötü işler yaptığını bildiği biriydi Rhys ve şimdi bir hukuk şirketi yönettiğine inanmak zordu. Onun adalet kavramı mağduru görmekten oldukça uzak bir yerdeyken kötüyle aynı pencereden bakmayı temel alırdı. Jack’in anlattıklarından biliyordu. Önce oğlunun ardından kızının hayallerini elinden alarak mutlu olan bir adamdı o. Çevresinde kim varsa umursamaz yalnızca kendisini düşünürdü. Bencillik bir duygu olmaktan ziyade insan çehresine dönseydi Rhys olur, derdi hep Jack. Ve tamamen haklıydı. “Julianne Sage. Seni görmeyeli uzun zaman oldu.” “Ne arıyorsun burada?” “Beklediğim karşılama kesinlikle bu değildi.” Başını onaylamadığını belirten şekilde salladıktan sonra yerde yatan kadına baktı. Kısa bir anlığına çattı kaşlarını ancak neredeyse belli bile olmadan eski haline döndü. Bu olanların onu etkilemesi zordu. Ne de olsa hayatının tamamını karanlık yollardan kazanmış biri için bunlar yalnızca küçük bir reklam arasını andırıyordu. “Ambulans yoldadır umarım. Durumu pek iç açıcı görünmüyor.” “Ne işin var burada Rhys? Ne derdin var?” “Bunları sonra konuşuruz. Şimdi bence daha önemli işlerin var.” Julianne kollarında aynı onun gibi bir yaprak misali titreyen kızı danışmanın oradaki sandalyeye oturttu. Önünde eğildikten sonra gözlerinin içine baktı. Emilie’nin bakışlarındaki boşluk onu korkutuyordu. Bu bir suçluluk muydu yoksa olanların şoku muydu emin olamıyordu. Dileği, seçilecek şıkkın ikinci olmasıydı. “Lütfen bana bunu senin yapmadığını söyle. Bir daha söyle Emilie.” Emilie başını neredeyse gözükmeyecek şekilde sağa sola salladı. Ellerini saçlarından geçirmeye çalışınca kanları normalde ipek gibi olan saçlarına bulaştırdı. Kendini aynada görse nasıl şok yaşayacağını düşündü Julianne. En yakın arkadaşını kaybettikten sonraki anları ve birkaç günü asla hatırlamıyordu. Emilie de aynılarını yaşayacaktı. “Yapmadım.” Fısıldadı Emilie. “Tamam. Peki kim yaptı? Hm? Söyle bana Emilie. Seni kurtarmam için bana bir şey ver.” “Hatırlayamıyorum. Hatırlayamıyorum özür dilerim.” Ağlamaya başlayacağı sırada Julianne onun dikkatini dağıttı. Bir kere başlarsa devamının geleceğini biliyordu ve şimdi vakit kaybetmek istemiyordu. “Tamam sorun değil. Hatırlayacaksın.” “Ö-öldü mü?” “Hayır. Hayır yaşayacak.” Stu Rhys’i yolladıktan sonra yanlarına geldi. Julianne başını kaldırdığında kapanan cam kapının ardındaki gülümseyen yüzü gördü yeniden. Vücudundan soğuk bir ürperti geçerken ardından bir de titreme getirdi. Bu daha başlangıç diyordu zihni ve bu hiç iyi olmayacak diye de ekliyordu kalbi. “O adam kim Julie.” “Şimdi değil Stu. Şimdi değil.” Açılan asansör kapısından çıkan sağlık ekiplerinin telaşlı havası onların yarattığı uzun sessizliği bölerken Colette’e baktı Julianne. Onun gülen yüzünün şimdi bu denli tepkisiz olabilmesini anlamlandıramıyordu. Hayatın bu acımasız yönünden nefret ediyordu. Peşinden koştuğu adalet sis…