Değişen Dengeler

İlerleyen günlerde Julianne’in aklını karıştıran ekstra bir şey olmamıştı. O notun gelmesinden sonra başka bir hamlede bulunmamıştı karşı taraf. Bu işe adım attığında istemediği olaylarla yüz yüze kalacağını biliyordu ancak bu kadar birebir tehdit alacak olduğunu sanmıyordu. Ta ki Emilie kapısını çalana kadar. Onun getirdiği dosyalara ve sisteme bakıyordu son zamanlarda. Dava için gerekli ne varsa araştırıyor ve kendi yöntemleriyle yeniden klasörlendiriyordu. Bu vaktinin büyük kısmını alsa da şikayet etmiyordu. Çünkü insanın, bazen onun adına uğraşıldığını görmesinin kırık kalbin onarılmasında etkili olduğunu biliyordu. Kendi beklediklerini şimdi başka bir bekleyene veriyordu. Bu da geceleri başını yastığa koyduğunda azaplı bir uykudan ziyade huzurlu bir uyku hediye ediyordu ona. Kapı çalınca kaldırdı başını. Saatlerdir oturduğu masasından kalktı Mary’i görünce. Onu en son birlikte kaldıkları gün görebilmişti. Konser telaşındayken yalnızca birkaç saat sohbet edebiliyorlardı. Kristin kafeyi işletirken aynı zamanda annelik heyecanının da içerisindeydi. Bu yüzden onunla da yalnızca kafeye uğrarsa görüşebiliyordu. Hayatları bir anda normal düzenlerinden çıkmış, herkes kendi yolunda başka yerlere adımlar atmıştı. Yetişkinliğin getirilerinden yalnızca birkaçıydı bu da. “Mary! Hoş geldin.” Mary’nin açtığı kollarına karşılık sımsıkı sarıldı o da. Başta fark etmese de geri çekildiklerinde saçlarının arasındaki ışıltıları gördü Julianne. Kıstığı gözleriyle gülümsedi karşısındaki kadına. Mary bu bakışların anlamını bildiğinden aman der gibi salladı elini. “Küçücük bir değişiklik. Öyle büyütmeye gerek yok.” “Koyu saçlarının arasından sence belli olmuyorlar mı?” “Nasıl olmuş? Güzel ama değil mi?” “Bayıldım.” Julianne yardımcısıyla kısa bir görüşme yapıp kahve rica ettikten sonra tekrardan dikkatini Mary’e verdi. “Evet çalışmalar nasıl gidiyor?” “İnanılmaz yoğun! O kadar yoruluyorum ki anlatamam. Şimdi bir de ilk sahnem olduğu için de ekstra özen gösteriyoruz. Dansçılarla çalışıyorum inanabiliyor musun?” Julianne bu sözler üzerine güldü. Mary’nin yeteneğinin kesinlikle müzikle ilgisi vardı ancak işin içine dansın girmesi bir tık düşünmeye itmişti onu. Mary de bu sessizliğin ne anlama geldiğini bildiğinden derin bir iç çekti. “Tamam tamam biliyorum. Sahnenin ortasında o kıyafetlerin içerisinde tavus kuşu gibi görüneceğim.” “Saçmalama! Sadece dans etmekte zorlanan minik bir tavus kuşu olacaksın o kadar.” “Dalga geçiyorsun...Daha şimdiden mahvoldum!” Kapı açılınca sustular. Kahveler adına teşekkür ettikten sonra devam ettiler sohbetlerine. “Kristin’e de uğramam lazım. Onu da seninle birlikte görmüştüm en son. Karnı büyümüş mü?” “Daha bir hafta geçti Mary.” “Ne bileyim canım? Hayatımda daha önce hamile birine hiç bu denli yakın olmamıştım.” “O günkü tavrı beni düşündürüyor.” Konunun ciddiyete dönmesiyle beraber oturuşunu düzeltti Mary. Gülüp eğlenseler de hayatın ciddiye alınması, üzerinde durulması gereken konuları da vardı. Önüne gelen birkaç ışıltılı saç tutamını kulağının arkasına sıkıştırdıktan sonra kahvesini de yudumladı. Julianne’nin sözlerine devam etmesini bekliyordu. “Korkmasını istemiyorum. Bu her şeyi yaşadığı ve içselleştirebileceği ilk tecrübesi. Onu da korku içerisinde yaşarsa sonunda hiçbir şey anlamamış olacak.” “Ne yapmalıyız bilmiyorum. Hepimiz bazı duygularımızı reddetmeye çalışsak da ister istemez yaşananlardan etkileniyoruz. Kristin her zaman toparlamaya çalışan kişi oldu.” İkisi de dillendirmek istemiyordu ancak Jack’ten bahsettiklerini de biliyorlardı. O zamanlarda Kristin olanlara üzülmek, korkmak ve en basit duyguları dahi hissetmekten ziyade geride kalanları toplamış onlarla ilgilenmişti. “Öyle Mary. Şimdi de sıra bizde.” “Ona olan kötü şeyleri anlatmamakla başlayabiliriz mesela. İster istemez etkilenecek. Bu da bebeğe etki edecek.” “Sirkülasyon. O zaman anlaştık. Kötü olan şeyleri anlatmak yok. Da bu sefer öğrenirse daha çok üzülecek.” Mary yanaklarını havayla doldurup şişirdi. Bu onun düşünürken farkında olmadan y…