6. GERÇEKLER ve SANRILAR

Şarkılar; Perdenin ardındakiler, beni kendinden kurtar Haluk Levent, Elfida Keyifli okumalar! "Rüzgar," dedi küçük kız huzursuz sesiyle. "Efendim İskelet çiçeği," diye karışık verdi Rüzgar. Lizge'ye böyle hitap etmeyi çok seviyordu. "Yanaklarımda ki çukurları hiç sevmiyorum," dedi mızmızlanarak. " Yanaklarım içine kaçıyor Rüzgar? Ya hep öyle kalırsa?" dedi korkuyla. Rüzgar, Lizge'nin gamzelerini sevmemesini anlayamıyordu. Oysaki sırf o çukurları görebilmek uğruna, hiç komik olmayan o çizgi film taklitlerini yapıp Lizge'yi güldürüyordu. "O çukurlara çirkin denilir mi hiç," dedi Rüzgar kınarcasına. "Ne güzel hediye paketi gibi duruyor yanaklarında, çok güzel bir kere," dedi hafif kızgın bir şekilde. "Ne yani ben hediye paketi miyim?" dedi Lizge şaşkın bir şekilde. Rüzgar ise bu şaşkınlığa gülmeden edemedi. Lizge'nin bu hallerini o kadar çok seviyordu ki. "Tabii," dedi çok bilmiş edasıyla. "Onlar benim için bir armağan," dedi. "Armağan ne demek Rüzgar," diye sorunca güçlü bir kahkaha atmadan edememişti. "Hediye demek işte iskelet çiçeği," dedi neşeli bir şekilde. Rüzgar altıncı sınıfa gidiyordu, Lizge ise henüz üçüncü sınıftaydı. "Neden farklı farklı kelimeler kullanıp kafamı karıştırıyorsun," dedi küçük kız. "Ben senin yaşında değilim ki öğrenemedim daha senin okulda öğrendiklerini," dedi mızmızlanarak. "O halde sen öğreninceye kadar bilmediğin hiç bir kelimeyi söylemem," dedi Rüzgar. Rüzgar, Lizge'yi her yaşında sevmişti. Küçüklüğünde masum ve çocuksu sevgisi, yaşı büyüdükçe büyüyordu. Sevgisi, yaşıyla beraber büyümüştü. Özlem duygusu ise onu her daim hüzünlü bir adam yapmıştı. Zihnimin içinde bir sürü ses yankılanıyordu fakat bu seslerin kime ait olduğunu anlayamıyordum. Zihnim dağınık bir arşiv odası gibiydi ve ben o dağınıklığın içinde kaybolmuştum. Küçük bir çocuk sesi vardı kafamda. İskelet çiçeği diyordu. Hediye paketlerinden bahsediyordu, güzel sesli bir küçük çocuktu. Zihnim bana fısıldadıklarıyla beni bilinmezliğin girdabına sürüklerken, çaresizce yönümü bulmaya çalışıyordum. Kocaman bir okyanusta, alabora olan geminin kalan enkazıyla bir başıma kalmıştım. Bir rüzgâr esmişti ve hayatıma yeni şeyleri de beraberinde getirmişti, fakat sonrasında kopan kasırga sonrası her şeyimi alıp gitmişti. Rüzgar, her zaman yaptığı gibi beni bir bilinmezliğin içine atarak aniden ortadan kaybolmuştu. Ona ne demek istediğini sorduğumda; sadece çiçekleri sevdiği için öyle bir şey dediğini söylemişti. Aslında olabilirdi, anormal bir durum değildi. Anormal olan şey zihnimin içinde küçük bir çocuğun bana fısıldadıklarıydı. Saatler sonra Hazal, eve geldiğinde kapıyı açmak için uzandığım koltuktan kalktım. "Hoş geldin," dedim sakin bir sesle. O da hoş buldum diye karşılık verdi ve içeri girdi. "Herkes nerede?" diye sordu. Ah bir bilsem. "Bilmiyorum," dedim. "Rüzgar bir kaç saat önce çıktı zaten. Barış'ı da en son senin yanında gördüm." diye ekledim. "Sen neden durgunsun peki?" diye sordu meraklı bir sesle. "Zihnim benimle oyunlar oynuyor gibi Hazal," dedim. "Bir şeyleri hatırlamaya çalıştıkça, daha da karmaşıklaşıyor her şey ve daha da kötüye gidiyormuş gibi hissediyorum." Hazal pür dikkat beni dinliyordu. "Bir şeyler mi hatırlamaya başladın yoksa?" derken sesine yansıyan o umut tohumunu da hissetmiştim. "Zihnimde bir çocuk sesi var. Susmuyor, hep bir şeyler söylüyor fakat ne olduğunu bende bilmiyorum Hazal," dedim sıkıntıyla. "Nasıl yani," deyince hızla anlatmaya devam ettim. "Bende bilmiyorum. Zihnimin saçma sapan bir oyunu mu yoksa gerçekler mi anlayamıyorum." Hazal sıkıntı dolu bir ifadeyle bana bakıyordu. "Kendini fazla yıpratma Lizge," dedi şefkatli bir ses tonuyla. "Elbet hatırlayacaksın, sana inanıyorum ben," dediğinde dayanamadım ve Hazal'ı kendime çekip sımsıkı sarıldım. "İyi ki varsın," dedim, hafif titreyen sesimle. "Sende iyi varsın canım benim," diye karşılık verdi. Kapının açılma sesini duyunca bakışlarımı o yöne doğru çevirdim. Rüzgar bunca saatin sonunda gelmişti. Bakışlarında ki yorgunluk kalbimin ağrımasına neden olmuştu. H…