10. FIRTINA

Şarkılar; Model, Mey Duman, Her şeyi yak Keyifli okumalar! Tek bir an, bir sürü anı beraberinde getirirdi. İçinden çıkamadığımız anlarda ise sonunu bile bile her şeye rağmen bir çıkış yolu arardık. İçinde kaybolduğum bir geçmiş vardı; yönü belli olmayan da bir gelecek. Ben ise ikisinin arasında sıkışıp kalmış bir şekilde gelecek anları ve o anların getirilerini bilinmezlikle bekliyordum. Gelen ikinci notla beraber, neyin içinde olduğumuzu, daha doğrusu nasıl bir tehlikenin bizi beklediğini yavaş yavaş idrak edebiliyordum. Alenen tehdit ediliyorduk ve bu tehdidin boş olmadığını Rüzgar'ın çıldırma raddesine gelmesinden anlayabiliyordum. Bizi bekleyen tehlike, bizi hiç beklemediğimiz bir anda yakacaktı. Biz kor gibi yanarken bizden geriye kalan küller ya intikamın ateşiyle yeniden doğacaktı ya da ömür boyu bir kül olmaya mahkum kalacaktık. "Bu adam nasıl elini kolunu sallaya sallaya bizimle oynayabiliyor!" Rüzgar elinde ki kutuyu sertçe duvara çarptıktan sonra hızını alamamıştı ve avazı çıktığı kadar bağırıyor, çaresizce bir çözüm yolu arıyordu. "Rüzgar bir sakin ol! Böyle öfkeyle hiç bir şeyi çözemeyiz. Yaptığımız en küçük bir hatayla kızların canını tehlikeye atabiliriz!" Barış'ın sözleri üzerine Rüzgar, bir nebze de olsa sakinleşmeyi başarmıştı. "Bak, sen bu değilsin kardeşim. Aklını kullan, her zaman olduğu gibi Şahin'in de aklıyla oynayacaksın. Fiziksel hiç bir hamlede bulunmayacağız, duydun mu beni?" Barış'ın sözleriyle beraber, bir plan dahilinde ilerlenmesi gerektiğini fark etmiştim. Şahin'in de aklıyla oynayacaksın dediğine göre bunu ilk defa yapmıyorlardı. Bana gösterdikleri depoda kendi adaletimizi kendimiz sağlıyoruz demişlerdi. Her ne oluyorsa o depoda olduğu aşikârdı. "Rüzgar, Barış haklı," Hazal'ın sesiyle onun da bu plana oldukça hakim olduğunu anlamıştım. "Her ne yapacaksanız, önce doğru düzgün bir plan yapmanız gerek. Hepimiz sakin kalmalıyız tek anladığım o. Şahin denen adam, sizden sakinliğinizi alıp fiziksel zarara yönelmenizi istiyor ve neredeyse istediğini alacaktı," dedim son sözlerimi Rüzgar'a bakarak söylediğimde. "Lizge haklı kardeşim, geçip oturup bir plan yapacağız. Şu ana kadar yaptıklarımızı Lizge'ye anlatıp plana onu da dahil etmemiz gerekiyor," dediğinde Rüzgar sessizce bizi onayladı ve hepimizin masada ki yerimizi almıştık. Rüzgar, masanın en başında otururken, ben ve Barış iki yanında ki sandalyelere oturmuştuk. Hazal da Barış'ın yanında ki yerini aldığında hepimiz Rüzgar'a odaklanmıştık. "Lizge'nin de dediği gibi, benden sakinliğimi almak istiyor. Depoda tuttuğumuz kimseye bir kez bile fiziksel şiddet uygulamadan verdiğimiz etkili cezalar, onun gözünü korkuttu çünkü," dediğinde dikkatle onu dinlemeye devam ediyordum. "Depoda ki suçlulara ne yapıyorsunuz tam olarak," dediğimde sözü Barış devraldı ve anlatmaya başladı. "Onların korkularının üzerine gidiyoruz. Teker teker hepsinin geçmişini araştırıp korktukları travma sebeplerini bulup, bulduğumuz kozları onlar üzerinde kullanıyoruz." Kalan kısmı ise Hazal anlatmaya başladı. "Orada yaptığımız psikolojik baskıya dayanamayanlar intihar ediyorlar ve kendi vicdanlarının mahkemesinde urganı kendi boyunlarına geçiriyorlar," dediğinde anlamayarak ona baktım. "Nasıl yani?" "Şöyle ki, her suçlunun odasında bir sandalye ve ip var. Bu yaptığımız psikolojik hamleler arasında en basit olanı," dediğinde şaşkınlıkla onlara baktım. "Yani, kendi cezalarını kendileri veriyorlar" dediğinde, hepsi de başlarını olumlu olarak salladılar. "Adalet, bir urgan ile sandalye arasında ki mesafeden ibarettir. O mesafe ise kendi adaletine teslim olmuş suçlulardır." Hepsi aynı anda bu cümleyi kurduklarında şok içinde onlara baktım. "Gerçekten çok zekice bir yöntem," dediğimde hepsinin yüzünde aynı gülümseme oluşmuştu. "Merak ettiğim bir şey var, daha doğrusu anlamadığım. Yıllardır neden Şahin'e aynı şeyi uygulamadınız?" dediğimde Rüzgar'ın gerildiğini anlamam zor olmamıştı. "Çünkü o aslında çok tehlikeli bir psikiyatrist," Hazal'ın cümlesiyle şok içinde ona döndüm. "Ne? Psikiy…