9. HİSLERİN BUSESİ

Şarkılar; Cem Adrian Ceylan Ertem, Bu Gece Uyut Beni Ayten Alpman, Tek Başına Cigarattes After Sex, Apocalypse Keyifli Okumalar! Lizge, her şeyden habersiz yurdun bahçesinde dolaşırken, ondan yaşça büyük çocukların aniden önünü kesmesiyle, olduğu yerde kalakalmıştı "Ne o, Rüzgarcığın yok mu yanında?" diye sordu grup lideri olan çocuk. "Şuna bakın, nasıl da korkuyor," diye dalga geçmeyi de ihmal etmiyorlardı. "O geri zekalı Rüzgar olmadığı içindir, hoş o piçin neyine güveniyorsa," dediğinde Lizge'nin elleri yumruk haline gelmişti. "Ona kötü şeyler diyemezsiniz!" diye bağırdı öfkeyle. Kendisine denilenleri bir şekilde hazmedebiliyordu fakat Rüzgar'a kimsenin bir şey demesini istemiyordu. "Küçük şırfıntıya bakın, Rüzgar için bize nasıl bağırıyor." Grup lideri hızla Lizge'yi yere ittirdi. Lizge sertçe dizlerinin üzerine düştüğünde canı yanmasına rağmen belli etmemişti. Çünkü Rüzgar ona karşısında düşman varken asla acını ve zaafını belli etme demişti. Dizlerinin acısına rağmen yüzünü bir an olsun buruşturmamıştı. Daha sonra ağlayacağını biliyordu, yalnızca güçlü görünmeye çalışıyordu. Gurup lideri çocuk tam Lizge'ye vuracağı an, bir el çocuğun bileğini sımsıkı kavramıştı. "Sen ne hakla Lizge'ye zarar verirsin lan!" diyerek çocuğa sert bir yumruk atan Rüzgar'a hayranlıkla bakıyordu Lizge. Çocuklar, Rüzgar ile baş edemeyeceklerini anlayınca öfkeye yanlarından ayrıldılar. Rüzgar ise arkalarından bir süre baktı ve gittiklerinden emin olduktan sonra Lizge'nin yanına gitti. "İyi misin iskelet çiçeği?" dedi şefkatle dizlerinde ki taşları ayıklarken. "Canım acıdı ama dediğin gibi onlara belli etmedim Rüzgar," dedi Lizge hevesle. Başardığı için acısını dahi unutmuştu o an. "Aferin benim çiçeğime," deyince nazlı nazlı kıkırdadı tekrar. O gün, Lizge hiç ağlamamış, aksine nazlı halleri ile Rüzgar'ı güldürmeyi başarmıştı. Rüzgar Samyeli. Elimde ki sigaranın külü yere düşerken, düşüncelerimden kaçabildiğim kadar kaçıyorum. Çünkü düşüncelerimin bu sigara gibi beni yakmasından korkuyorum. İskelet Çiçeğim, bana yeniden geldiğinden beri bütün o hayatım bir anda o oldu. Hiç beklemediğim bir anda karşıma çıkınca hayatımda hiç bu kadar tökezlemediğimi fark ettim. İskelet Çiçeğim, benim aklımı başımdan alıyor. O kocaman yeşil gözleri, bir mezar kadar derin olan gamzeleri benim hayatımda gördüğüm en güzel şey olabilirdi. Büyüdükçe bu kadar güzelleşmesi ise beni en çok şaşırtan şey olmuştu. Küçükken de güzeldi fakat bu başkaydı. Karışımda genç bir kadın vardı artık. Bedeninde gördüğüm her darbe izi, canımı lime lime ediyordu ve onun canının bu kadar yanmasına katlanamıyordum. Alnının sol üst köşesinde ki dikiş izi, boynun da ki bıçak izi, karnında ki sönmüş sigara izi... Gördüklerim kadar görmediklerim de vardı biliyordum. Bu izleri ona kazıyanları ise yapacaklarımla zevkle bütün uzuvlarını kazıyacaktım. Adımlarım, depo görünümlü mekânın önünde durduğunda yüzümde ki gülümseme tehlike çanlarını kulaklara haber salmıştı. Ağır adımlarla içeriye girdiğimde yardım çığlıkları da beraberinde gelmişti. "Bağışla beni!" "Köpeğin olayım, öldür artık beni dayanamıyorum!" Bir ses daha yükseldi. "Hatamı anladım ne istersen yaparım yeter ki bırak beni!" Bu Haldun Alaner'den başkası değildi. Lizge'yi bir odaya kapatıp üstüne üstlük el kaldırma cesaretinde bulunan Haldun Alaner. "Bakıyorum da keyfin yerinde Alaner," dedim alaycı bir tebessümle. "Yalvarırım ya öldür ya da bırak beni dayanamıyorum artık," dedi bitik bir şekilde. Daha yeni başladığımdan habersizdi. "Seninle daha hesabım bitmedi," dedim net sesimle. "Ben sana hiç bir şey yapmadım," diye aynı palavraları sıkmaya devam etti. "Benim canıma yaptıkların ne olacak!" diye bağırdım öfkeyle. Bütün gece uykusunda ağlamalarını sayıklamalarını kulaklarımdan atamıyordum. Canımın canı yanmıştı ve ben hiç bir şey yapamamıştım. "O kızın kim olduğunu bilseydim yemin ederim ki asla dokunmazdım. Ne olur, yalvarırım affet beni," diye acıyla bağıran adam kulaklarımı tırmalamaktan başka hiç bir işe yaramıyordu. "Kim olursa olsun…