5. Bölüm: Düşünmeyen Kaybeder

Adam park halinde olan arabadan yavaşça indi. Arabanın ön kısmına yaslanıp cebindeki eldivenleri çıkartıp eline geçirdi. Adamlardan birisi hiç gözünü ondan ayırmıyordu. Başını salladığında komutu anlamıştı, diğerlerine işaret verdiğinde hepsi aynı anda eve ateş etmeye başlamıştı. Beş dakika boyunca aralıksız ateş ettiler. Bir karşılık alamadıklarında öldüklerini düşünerek içeriye ilerlediler. Parçalanan cam bahçe kapısından içeriye girip eve bakındılar. Hiç kimse yoktu. Her odaya tek tek baktı adam. Silas’a bunu söylerse çok sinirleneceğini biliyordu. Bir şey aradı bu yüzden ama bulamadı. Başka çaresi kalmadığında dışarıya çıktılar, Silas’ın yanına ilerlediler. “İçeri de hiç kimse yok Silas’.” Adam duyduğu şeyle aniden doğrulup adamın yakasından tuttu sertçe, öfkesi onu tanımayan birisini bile korkuturdu. “Biz sabahtan beri kimi izliyoruz o zaman lan! Ne demek kimse yok!” “Silas boş içerisi.” Kendilerine yaklaşan bir araba gördüklerinde adam Silas’ın önüne geçip silahı doğrultmuştu. Araba durdu. Önce sürücü koltuğundaki adam indi. Sonra arka kapı açıldı bir erkek bir kadın indi. “Ben en azından sabahı beklersin diye düşünüyordum. Bak çok acelecisin!” Silas’ önünde duran adamı yana itip Milan’a baktı. Sonra gözleri Theo’nun kolundan tuttuğu, elleri ve ağzı bağlı olan kadına. Yeniden Milan’a baktı. “Sen böyle bir açığı bulamayacağınızı mı sanıyordun? Çok aptalca, zeki biri sanırdım seni Silas.” “Rhea’yı bana ver gideyim. Bu kadar adama karşı savaşamazsın.” “Birincisi, savaşacak olsaydım şu anda bu konuşmayı yapıyor olmazdık. İkincisi Neden ben içimden çıkan köstebeği sana vereyim ki? Ben cezasını kesene kadar benimle kalmaya devam edecek.” Melez kadına baktı Silas. Seviyordu onu ama her açık bir darbeydi. “Şimdi sen ne yapıyorsun biliyor musun? Bu adamların hepsini toplayıp siktir olup gidiyorsun.” Silas dişlerini sıkıyordu. Kemikli olan çenesi daha belirgin olmaya başladı. Başka çaresi kalmayan adam arabasına bindi. Aynı anda bütün adamlar arabalara binip gitmişlerdi. Milan ağlayan kadına baktı. Theo, ona diz çöktürdü. Yanına yaklaşıp ağzına bağlı olan bezi açtı. “Sana neden yaptın, diye bile soramıyorum. Midemi bulandırıyorsun. 4 yıldır yanımdasın, bizim olan her şeye sahiptin. Ne verdi Silas sana ne vadetti de köpek oldun!” “Milan.” Göz yaşları arasında konuşmaya çalışıyordu. “Kes sesini!” adam başını kaldırıp Theo’ya baktı. Al uçak biletini, ülkesine gönder. Bizim verdiğimiz her şeyi al. Kimliğini, yaşantısını. Köpek olan köpek gibi yaşasın.” Milan arabaya bindiğinde Theo kızı kaldırıp eve götürdü. Kilitli odaya gidip eşya aldı. Ne gerekiyorsa her şeyi yaptı. Gözlerimi araladım. Tam da gözüme gelen ışık beni çok rahatsız ediyordu. Yavaşça doğrulup etrafa baktım. Ne zaman uyumuştum? Buraya nasıl gelmiştim? Elimin ayasını şakaklarıma bastırdım bütün gücümle. Yine dayanılmaz bir ağrı vardı başımda. Ayağa kalkıp kapıya ilerledim. Odadan çıktığımda kısa bir koridor sonra da salon karşılıyordu beni. Mutfaktan sesler geliyordu. “Rex?” mutfak kapısına çıkıp bana baktı. “Sese mi uyandın?” başımı iki yana salladım. “Tamam yemek hazırlıyorum, sen otur. Hazır olunca seslenirim.” “Başım çok ağrıyor, ilaç var mı?” “Yemekten sonra veririm. Olması lazımdı.” Salona ilerleyip oturdum. Saat kaçtı? Niye yemek hazırlıyordu. Masada duran telefonun ekranını açıp saate baktım. Ben kaç saattir uyuyordum? Şaka mı? Saat nasıl 18.30 olabilir. 12 saatten fazladır uyuyor muydun ben? Ah rezillik. Misafir olduğum evde tüm gün uyumuştum. Bir de üstüne yemek hazırlıyordu. Aşka neden yer yok kalbimde? Aras’ın aşkını reddetmedim mi, silmedim mi kalbimden? Tam on yılımız birlikte geçmişti Arasla, sonuç neydi. İhanet. Aras’ın bu yaptığına da ihanet denirdi. Bize ihanet etmişti. İhanet nedir? İhanet, sana güvenen birine karşı, bilerek ve isteyerek o güveni delmek. Bu bir söz olabilir, bir sır, bir sadakat bağı ya da açıkça verilmiş bir görev. Belki de emanet edilen kalp. Biçimi değişir ama özü aynı kalır. Ben babamla Aras’ı hiç tanıştıramamıştım. Lisede yaşımın…