1. Bölüm: Katil Kim

08.02.2023 Hayatımın en güzel gününü yaşayacağımı düşünüyordum. Öyle sanıyordum… nereden bilebilirdim ki öyle olmadığını. Sevdiğim adamdan evlilik teklifi alacağımı sanıyordum. Birkaç gündür yüzünde gördüğüm tatlı telaş buna işaretti. Bir de içini hiç açıp bakmadığım, ceketinin cebinde tesadüfen gördüğüm ünlü bir pırlanta mağazasına ait küçük yüzük kutusu. O bana evine gidip yemek hazırlayabileceğimi dışarıda biraz işi olduğunu daha sonra geleceğini söylemişti. Ben konuştuğumuz anda hazırlanıp evine gelmiştim. Bana verdiği evin yedek anahtarıyla içeriye girip bizim için harika sayılabilecek bir sofra hazırlamıştım. Bütün masayı hazırladığımda henüz hiç yakılmamış iki mumu alıp şamdanlara yerleştirdim. Şamdanların ikisini de masanın en ortasına yerleştirdikten sonra birkaç adım uzaktan masayı seyrettim. Zamanın yaklaşmasının verdiği telaşla yatak odasına gidip yanımda getirdiğim, yeni aldığım ama henüz hiç giyinmediğim beyaz elbisemi çıkarttım. Üstümdeki kıyafetleri çıkartıp beyaz, üstü gömlek altı etek gibi duran ancak bir bütün olan, dizlerimin hemen üstünde biten, saten uzun kollu elbisemi giyindim. Gelmeden önce maşa yaptığım saçlarımı açıp aynanın karşısında düzelttim. Hala dalgalı duran saçlarıma bakıp gülümsedim. Makyajım yeterli geldiği için yeniden yapmayıp nude tonlardaki parlak rujumu sürdüm. Elbisemle neredeyse aynı renkte olan topuklu ayakkabılarımı giyindiğim anda duyduğum zilin sesiyle gülümsedim. Anahtarı olmasına rağmen ben varken zili çalıyordu. Dağıttığım eşyaları çantaya koyduktan sonra kapıyı gidip açtım. Elinde tuttuğu bir kucak dolusu nergis buketine bakıp gülümsedim. Başımı sağ omuzuma doğru eğdim. “Aras.” “Kendi evime gelirken kapıda kalacağımı düşünmemiştim.” Elindeki buketi alıp bir adım yana kaydığımda içeriye girip belime sarıldı. Ayağının tersiyle kapıyı ittiğinde hiç zorlanmadan kapanmıştı. “Güzeller güzeli sevgilim.” Boynumdan öptüğünde güldüm. Bir elimde buketi tutarken diğer elimi boynuna doladım. “Teşekkürler çiçekler için.” “En iyisini hak ediyorsun, Bade’m.” İçeriye doğru baktı, kaşlarını çattı. “Bu mis gibi kokular için daha fazla bekleyemeyeceğim ben.” Gülerken elimi boynundan indirdim. “Yemekler hazır, gel hadi.” Elini belimden indirdiği anda etraf kararmıştı. “Hay aksi.” “Elektrik gitmiş olamaz değil mi? Sokakta hala ışık var.” Dışarıdan gelen aydınlık bunu bariz belli ediyordu. “Sen içeriye geç ben bir elektrik panosunu kontrol edip geleyim.” Başımı salladığımda yüzümü göremediğini unutmuştum. “İçerideyim ben.” Adım gibi bilmeme rağmen yavaş adımlarla yürümüştüm mutfağa. Yerde bir şey olmadığını biliyordum ancak karanlığın verdiği hissi sevmiyordum. Soğuk ve ürpertici… Renkler vardı benim dünyamda sadece, karanlığa hiçbir zaman izin vermemiştim. Aniden gelen gümbürtü korkmama neden olmuştu. Elimde tuttuğum vazo bir anda parmaklarımdan kayıp yere düşerek parçalara ayrıldı. Aynı anda yeniden yanan mutfak ışığıyla parçalardan birkaçının ayağıma sıçrayıp küçük çizikler oluşturduğunu görebiliyordum. Kapıya doğru birkaç adım ilerledim. “Aras, bir şey mi oldu?” ses gelmemişti. Çıkarken açık bıraktığı ev kapısı kapalıydı. Kapıya ilerleyip açtığım anda gördüğüm manzara karşısında bütün hücrelerim buza dönüşmüştü. Dudaklarımın arasından çıkan çığlık boğazımı yırtmak istercesine gürdü. Bir adım atıp kapıdan çıktığım anda dizlerimin üzerine eğilip yere oturdum. “ARAS.” İsminin aralarında attığım ikinci çığlık tamamen kontrolümden çıkmıştı. Adını kaç kere tekrarladığımı hatırlamıyordum bile. Sesleri duyan yan komşular yanımıza ilerlerken birkaçının ambulans sorduğunu ve birinin ambulansı aradığını duyabilmiştim sadece. Üzerime giyindiğim bembeyaz elbise çoktan Aras’ın kanına bulanmaya başlamıştı. Onun giyindiği gömlek ise kan kırmızısına dönmüştü. Gömleğinde kaç delik açılmıştı sayamıyordum. Yalnızca kumral olan teni beyaza dönmüştü. 09.02.2023 “Ünlü iş adamı Aras Yaman, dün akşam saatlerinde evinin önünde öldürüldü. Katil zanlısı henüz bulunamadı. İş adamı Yaman’ın evindeki güvenlik kameraları ve…