Bölüm 2: Adres.

Herkes farklı hayatlar yaşıyordu. Bir aile evine ekmek alamaz haldeyken başka bir aile ise dolabını tıka basa doldurabiliyordu. Küçük bir çocuk dünyanın kötülüklerinden habersiz olsa da başka bir çocuk o kötülüklerin içine doğmuş oluyordu. Siz düzgün bir hayat yaşarken gözünüz çevrenizde ki insanların ne halde olduğunu görmeyebilirdi. Kendi sevincinize öyle kapılırdınız ki dikkat edemezdiniz. Ve sonra sanardık. Onu iyi sanmıştım, bir sorun yok sanmıştım. İnsanlar sizden görmenizi istemediği taraflarını sakladığında sizde kafanızdan o insanın iyi olduğunu, her şeyin yolunda olduğunu düşünürdünüz. Eğer şanslıysanız bunu bir şekilde öğrenir ve onu iyileştirebilirdiniz. Ama eğer şanssızsanız her şey için geç olurdu, artık iyileştirebileceğiniz insan sizin yanınızda olamazdı. Şanssız olan bendim. Geç kalmıştım. Sanarak geçirdiğim günler şimdi sırtıma yük olmuştu. Şans eseri bulduğum o video benim yüzüme birçok gerçeği vurmuştu aslında. Zamanında farkına varamadığım o gerçekler. Hava aydınlanalı birkaç saat olmuştu. Aklımdan geçen sorular, gözyaşlarım, bazı anıları hatırlamam yüzünden gözüme uyku girmemişti. Tek yaptığım yatağıma uzanmak ve kıvrıldığım yerde düşüncelere dalmak olmuştu. Düşünüyordum. Babamın ölmeden önce ki hallerini hatırlıyordum. Ortam ne kadar eğlenceli olursa olsun soyutlanıp düşüncelere daldığı halleri gözümün önündeydi. Gece su içmeye kalktığımda uyumadığını, çalışma odasından çıkmadığını hatırlıyordum. Ve hepsini herkes gibi işe bağlamıştım. Çünkü babam yoğundu, işten eve gelir çalışmaya devam ederdi. İşine öyle düşkündü ki bazı zamanlar şımarıp işi bizden daha fazla sevdiğiyle ilgili trip attığımı hatırlıyordum. Şimdi baktığımda aslında yanıldığımı anlıyordum. İş yüzünden değildi. Ne yüzündendi bilmiyordum ama kesinlikle sadece iş yüzünden değildi. Bilmediğim, bize anlatmadığı başka bir şey vardı. Ve bunun cevabı Haluk abi de, en yakın arkadaşında gizliydi. Daha fazla bekleyemezdim. Oraya geri dönüp öğrenmem gereken şeyler vardı. Yattığım yerden kalkıp adımlarımı masaya yönlendirdim. Flaş belleği bilgisayardan çıkarıp dün geceden beri üzerimde duran pantolonumun cebine attım. Aceleyle fırlattığım paltomu üzerime giyinip telefonumu aldıktan sonra odadan çıktım. Adımlarım hızlı ve sabırsızdı. Oyalanamazdım, oraya gidip bizden sakladığı şeyi öğrenecektim. Merdivenleri bitirdikten sonra kapıya yönelecektim ki arkamda duyduğum adım sesleriyle duraksadım. Arkamı döndüğümde Cihan'ın mutfağın kapısına yaslanmış bana baktığını gördüm. Gözleri uzun uzun yüzümü inceledikten sonra kaşları hafifçe çatıldı. "Nereye gidiyorsun?" Sorusundan sonra yaslandığı yerden ayrılıp bana doğru yürüdü. Ondan yardım istemekten başka çarem yoktu. Ve sır tutabileceğine de inanmaktan başka seçeneğim yoktu. Derin bir nefes aldım. "Beni oraya tekrar götürmeni istiyorum." Bu istediğime anlam verememiş gibi baktı yüzüme. Soru soracağını bildiğimden beklemeden kapıyı açıp gözlerimle dışarıyı gösterdim. "Soru sormak yok," dedim hâlâ yüzüme baktığı sırada. Pes eder gibi başını salladıktan sonra askılığa ilerleyip montunu üzerine giydi. Bana doğru adımlayıp tuttuğum kapıyı tuttu ve başıyla geçmemi söyledi. Hızlı adımlarla evden çıkıp kısa merdivenleri indikten sonra arabaya doğru yürüdüm. Arkamdan geldiğini adım seslerinden anlayabiliyordum. Benden önce arabaya varıp önüme geçtiğinde birkaç saniye ne yaptığını anlayamasam da kapıya uzanıp açtığında anlayıp hafifçe gülümsedim. "Dünün telafisi sanırım," dedim alayla. Dün o eve vardığımızda ve döndüğümüzde kapımı açmadığı için şimdi ekstra ilgili davrandığını görebiliyordum. Ben bunu sorun etmesem de o fazlasıyla takıyordu. Kapıyı sonuna kadar açmış tutarken gözlerini bana çevirdi. Dudağının kenarı kıvrıldı. "İyi bir şoför olmaya çalışıyorum hanımefendi," dedi adeta bir beyefendi edasıyla. Başımı aferin der gibi salladıktan sonra daha fazla oyalanmadan açtığı kapıdan içeriye uzanıp koltuğa oturdum. Kapı ardımdan kapanırken elimde tuttuğum telefondan saate baktım. Saat on olmak üzereydi. Cihan, ardımd…