Bölüm 1: Davet.

tekrardan merhabalarr. hikayemizin ilk bölümüyle sizlerleyim. uyarımı yapayım bölümümüz uzun olacak. umarım bölümü beğenirsiniz, iyi okumalarr🫶🏻 ~ Hayatımdan birçok insanı çıkartmıştım. Çevremdeki insanlara göre bunu çok kolay bir şeymiş gibi hemen yapabilmiştim. Özlem duymadan, kendimi düşünerek ve emin adımlarla uzaklaşmıştım o insanlardan. Dışarıdan böyle göründüğümde hoşuma gitmiyor değildi. Demek ki güçlü gözüküyordum. Göründüğüm gibi olmayı isterdim. Gerçekten dedikleri gibi umursamaz olmayı, fazla düşünmeyi bırakmayı isterdim. Ama hayat yanlarından hiç ayrılmak istemediğiniz kişilerle sizi uzağa koyduğunda elinizden hiçbir şey gelmiyordu. Elimden hiçbir şey gelemeyeceğini bildiğim içinse dışarıya karşı maskemi takmıştım. Neşeli, güçlü ve hiçbir şey umurunda olmayan o kızın maskesi. Girdiği her ortamda sanki gözleri onları aramayan o kızın maskesi. Aslında çok yalnız ama bunu hiç ilgisini çekmeyen partilere giderek gizlemeye çalışan o kız. Yıllar geçmişti. Şimdi büyümüş ve olgunlaşmıştım. Yalnızlığın sahte çevreden daha iyi olduğunu anlayabilmiştim. Ben böyle biriydim. Evet, bunu kabulleniyordum çünkü yeni biriyle tanışıp sonradan hayal kırıklığına uğramaktansa yalnız olmak daha iyiydi. Çünkü ben küçükken ilk hayal kırıklığımı yaşamıştım. Her aklıma geldiğinde içimi sızlatan bir şeyse bu kırıklık, ben bunu nasıl tekrardan yaşayabilirdim? Bir yere davet edilmiştim. Hayatımdan çıkarttığım insanları tekrar göreceğim, unuttuğum hisleri tekrardan yaşayacağım bir yere gidiyordum. Heyecanlı mıydım? Hayır, daha çok gergindim. Uzun süredir görüşmediğim, babamın iş ortağının evine gidiyordum. Aslında böyle bahsetmek haksızlık olurdu. Çocukluğumun geçtiği o ailenin yanına gidiyordum. Babamın vefat ettiğini öğrendiklerinde çok kez ziyarete gelmişlerdi. Destek olmaya çalışmışlardı ama asıl gelmesi gereken insanın gelmemesinden dolayı pek işe yaramamıştı. Aslında akşam yemeğine katılmaya hevesim yoktu. Aramıza aşamayacağımı bildiğim mesafeler girmişti. Yıllar sonra onlarla aynı masaya oturmak bile zorken nasıl sohbet edecektim bilmiyordum. Ve tek başıma gidiyordum. Annemi bu halde götüremezdim. Abime ise bilerek haber vermemiştim. Onu görmek istemiyordum. Sıkıntıyla derin bir nefes aldım. Maşayı masaya bırakıp aynadan kendime baktım. Saçlarıma aylar sonra özenmiş, lüle lüle yapmıştım. Günler sonra yaptığım biraz ağır bir makyaj ile güzel gözüküyordum. En azından yorgun ve bitik gözükmüyordum. Sandalyeden kalkıp dolabıma doğru ilerledim. Gözüme kestirdiğim lacivert kot tulumu aldım. Üstü sıfır kol bir yelek, altı ise bol kesim bir pantolondu. Altına da siyah bir topuklu ayakkabı giydiğimde tam da istediğim gibi görünecektim. Koluma astığım kıyafetleri hızlı bir şekilde giyinip aynanın karşısına geçtiğimde kendime uzun uzun baktım. Zayıflamıştım. Eskiden vücudumu saran takım şimdi bol olmuştu. Uzun zaman sonra vücuduma bakarken kendime acıdığımı hissetmiştim. Zorlukla yutkunurken gözlerimi aynadan çektim. Makyaj masamın altında ki siyah, parlak ve uzun topukluları çıkardım. Gözlerim duvarda ki saatteyken artık çıkmam gerektiğinin farkında olmamla hızlıca topukluları giydim. Masanın üzerinde ki telefonu aldığımda ekrana düşen mesajla gözlerimi devirdim. Cihan. Mesaj ondandı. Kendisi babamın şöförünün oğluydu. Babamın şoförü Osman amca, babam öldükten sonra işi bırakmıştı. Babamın şoförü olmasının yanı sıra en yakın arkadaşıydı da. Bu yüzden artık çalışmak istemediğini söylemiş ve yerini oğluna bırakmıştı. Cihan, ailemizin yeni şoförüydü. Kendisi çok yapışık bir adamdı. Aslında iyi birisiydi, saf bir sevgisi olduğu belliydi. Ama böyle insanlara karşı tahammülüm yoktu. Yaş aldıkça artık kimseye katlanamadığımı fark etmiştim. Bu benim de hoşuma gitmiyordu ama elimde değildi. Özellikle Cihan'a karşı tahammülüm kalmamıştı. Çünkü benden aylardır hoşlanıyordu ve belli etmediğini düşünse de bayağı belli ediyordu. Biri sizden hoşlandığında kendinizi kötü hissettiğiniz olmuştur. Çünkü o insanı asla sevemeyeceğinizi bilirsiniz. Belki başka birin…