6. Bölüm - Gece Yarısı Sorgusu

Gece ve Nisa eve yeni gelmişlerdi. Bora, Atlas, Seda ve Yusuf içerideydi. Yusuf yanlarına yaklaştı. ‘’Oo nasılsınız? Hoş geldiniz.’’ dedi. Sonra Seda yaklaştı yavaşça. ‘’Hadi gelin, sofrayı hazırladık. Acıkmışsınızdır siz.’’ dedi. Birlikte sofraya oturdular. Yusuf aniden bir konu açtı. ‘’Benim vakam sende, biliyorsun değil mi Bora?’’ ‘’Biliyorum baba, araştırıyorum.’’ ‘’İyi, araştırmaya devam et bulmamız lazım o adamı.’’ dedi. Yemekleri hızlıca yiyip kalktılar. Saat gece on birdi, yani uyku saatiydi. Ama Nisa’nın aklını bir şeyler meşgul ediyordu. Hangi adamı sormuştu babası? Ona hiçbir şey söylemiyorlar. O esnada içeri Bora girdi. Nisa, ağabeyinin yüzüne bakınca sinsi bir gülümsemesi olduğunu gördü. ‘’Hadi gelin, korku filmi izleyeceğiz.’’ dedi. ‘’Korku filmi mi?’’ ‘’Evet, izleyecektik ya! Hadi gel.’’ dedi. Nisa pek istekli değildi, o korku filmlerini sevmezdi. Ama yine de gitti. ‘’E ne izleyeceğiz?’’ ‘’Halka filmini izleyeceğiz. Ama sen korkarsın şimdi.’’ ‘’Korkacağımı biliyorsun da niye açıyorsun?’’ ‘’Kork diye.’’ dedi ve kahkaha attı. Nisa gözlerini devirdi Bora’ya karşı. Ağabeyinin bu tavırlarından çoğu zaman hoşnut olmuyordu. Nisa bir an için düşündü. Acaba Atlas, Gece’ye böyle davranıyor muydu? Kısa bir süre düşündükten sonra cevabını buldu; davranmazdı. Çünkü Atlas’ın Gece’den başka ailesi yoktu. Nisa bunları düşünürken, Bora onu koltuğa itti. ‘’Ne düşünüyorsun o kadar? Biraz kork da kendine gel.’’ dedi. Sonra Gece ile Atlas içeri girdi. Bora patlamış mısır patlatmıştı, film ya da dizi izlerken bir şeyler yemeyi seviyordu, özellikle de polisiye dizi veya filmleri. Dışarıda da yağmur yağıyordu. Bora cama baktı ve perdeleri kapattı. ‘’Hadi bakalım!’’ dedi ve ortaya atladı. Nisa, Atlas ile Bora’nın arasında kalmıştı. Gece diğer tarafta, yani Atlas’ın yanında kalmıştı. Bora ışıkları kapattı ve filmi açtı. Film için heyecanlı olduğu belliydi. Nisa genelde film veya dizi çok izleyen bir insan değildi. Ama bu film onu yavaştan sarmaya başlamıştı, bir yandan da içten içe gergindi. Samara’nın televizyondan çıkma fikri onun tüylerini diken diken ediyordu. Tam o esnada şimşek çaktı ve elektrikler gitti. Ev karanlığa gömüldü. Nisa kendini filme o kadar kaptırmıştı ki, elektrikler gidince istemsizce çığlık attı ve yanındaki kişiye sarıldı. ‘’Ağabey, ışıkları aç!’’ diye bağırdı Nisa. ‘’Elektrikler gitmiş açılmıyor!’’ dedi Bora. Ama sesi uzaktan geliyordu. Nisa kısa bir an için duraksadı. Hemen telefonunun ışığını açtı ve kime sarıldığına baktı. Bu Atlas’tı! Nisa, Atlas’a sarıldığını fark edince hemen geri çekildi. ‘’Kusura bakma, ağabeyim zannettim de.’’ ‘’Sorun değil.’’ dedi ve gülümsedi. Nisa da gülümsedim. Atlas etrafa bakındı. Bora oradaydı, Nisa da oradaydı. Gece yoktu. O neredeydi? Film başlamadan önce oradaydı ama şimdi yoktu. ‘’Gece? Gece!’’ diye seslendi Atlas. Cevap gelmedi. Atlas ve Bora’da telefonlarının ışıklarını açtılar ve evin içinde Gece’yi aramaya başladılar. Nisa yatak odasına doğru ilerledi. Atlas ise mutfağa gitti. Nisa yatak odasındaki örtüleri falan kaldırdı. Fakat kimse yoktu Atlas da Nisa’nın yanına gitti. ‘Belki Nisa bir iz bulmuştur.’ diye düşündü. ‘’Gece’yi hâlâ bulamadın mı? Ben bulamadım da.’’ dedi. Nisa cevap vermek için dudaklarını araladı ama bir kelime edemeden ayak bileğinde bir el hissetti. Şok ve telaşla ayağına baktı. ‘’Bu ne!’’ diye bağırdı. Refleks olarak Atlas’ın koluna tutundu. Nisa’nın ayak bileğini tutan kişi ayağa kalktı ve bir şarkı mırıldandı; ‘’ Sen inanmasan da Bi' son var, anla Herkese inat’’ Ve ayağa kalktığı esnada şimşek çaktı. Nisa dengesini kaybedip yatağa düştü. Ama Atlas’ı tuttuğu için o da düştü. Işıklar geri gelmişti. Nisa gözünü açtı. İlk gördüğü Atlas aniden çekildi. Nisa kim olduğuna baktı ve bir an içi sövmek istedi. Bu Gece’ydi. Saçlarını öne doğru taramıştı! Saçını çekti ve Atlas ile Nisa’ya baktı. ‘’Oo böldüm mü yoksa?’’ dedi Gece gülerek. Kesinlikle bunu, bunun için planlamıştı. İçeriden Bora’nın sesi geldi; “O ses ne lan? Ölüm mü geldi? Tövbe tövbe.” Bora içeri gir…