GİRİŞ

tiktok - niiise._ / visaall_ /inlyv_ instagram - viisaall_ Bölüm şarkıları: Bir Beyaz Orkide - Cihan Mürtezaoğluydu Cümlelerim - TUANA This I Love - Guns N' Roses - İNKİSAR - ⁀➴ 𝓢𝓪𝓷𝓪 𝓪𝓲𝓽 𝓸𝓵𝓪𝓷, 𝓼𝓮𝓷𝓲 𝓫𝓬𝓾𝓵𝓾𝓻 Gözlerime sertçe vuran güneş ışığı, sanki bilerek inat eder gibi perdeyi delip odanın içine doluyordu. Yatakta huzursuzca kıpırdandım uykunun sıcak ve ağır kalıntıları hâlâ üzerimden kalkmak istemiyor, beni geride tutuyordu. Sabahın ilk ışığı bile yabancıydı. Yüzüme dağılmış saçlarım nefes alırken bile tenime yapışıyor, her hareketimde sabrımı ince ince tüketiyordu. Bir an hepsini kesip atma isteği içimde yükseldi. Ama kıyamadım. Bazı şeyler gibi ne kadar rahatsız etse de koparamıyordum. Pati sesleri çıplak zeminde yankılanırken, kimin geldiğini daha görmeden anladım. Yüzümü kaplayan saçlarımı hızlıca geriye savurup yatağın içinde bağdaş kurarak oturdum. Sanki içimde eksik kalan her şey, o sesle biraz daha görünür olmuştu. Maya her zamanki gibi içeri girer girmez yatağa atladı. Birkaç kez heyecanla havladı, etrafımda döndü, daha sonra her zamanki gibi burnunu yüzüme dayadı. Onu her gördüğümde aynı şey oluyordu içimde bir şey yumuşuyor ama aynı anda bir şey de eksiliyordu. Maya bana hep yarım kalmışlığı hatırlatıyordu. Tamamlanmamış bir cümlenin sonuna eklenmemiş nokta gibiydi benim için. Gülmekle uykusuzluk arasında sıkışıp kaldım. Yüzümün şiş olduğunu hissediyordum, gözlerim hâlâ ağırdı gece tam bitmemiş gibiydi. Daha sadece birkaç gün olmuştu Ankara'ya taşınalı. Her şey yabancıydı duvarlar, sesler, sabahın ilk ışıkları bile. Ben, sanki buraya ait değilmişim gibi hissediyordum. Bu şehre gelmiş olsam da içimde hep bir eksiklik vardı. Bazı şehirler insana yeni bir hayat sunar ama içindeki boşluğu dolduramaz. Ne kadar kalırsan kal, kendini tamamlanmış hissedemezsin. Alışmaya çalışıyordum ama ev hâlâ yarım kalmış bir hikâyeye benziyordu. Kolilerin ağzı açılmamış, eşyalar yerini bulmamış. Tıpkı yarım kalan bazı duygular gibi dokunulmamış ama unutulmamış. Ev bulmak bile zor olmuştu. Hayat bile bu yeni düzene isteksizce razı gelmiş, beni bir yerden alıp başka bir yarımın içine bırakmıştı. Ne tam bir başlangıç vardı ne de bitmiş bir geçmiş. Beyaz komidinin üzerindeki telefonumu elime aldım. Uykulu gözlerimle ekrana baktım. 07.00. Gün daha tam başlamamıştı ama çoktan içimde bir telaş büyümüştü. Hastaneye yetişmem lazımdı. Neyse ki çok uzak değildi. Masaya doğru hafifçe uzanıp telefonu bırakırken yataktan kalktım. Çıplak ayaklarım yere değdiği an içimi bir üşüme kapladı. Hava düşündüğümden çok daha soğuktu İzmir'in yumuşak sabahları burada yoktu, her şey daha sertti, daha gerçekti. Hangi akılla şortlu pijama takımı giydiğimi bilmiyordum. İzmir'den yeni gelmiş olmanın alışkanlığı hâlâ üzerimdeydi sanki bedenim bile buraya tam taşınmamıştı. Bir yanım hâlâ İzmir'de, yarım bırakılmış bir yazın içinde kalmış gibiydi. Fayansın üzerinde çıplak ayaklarımın çıkardığı soğuk ve sert seslerle banyoya doğru ilerledim. Küçük bir evdi ama bana yetiyordu zaten zar zor bulabilmiştim. Yine de insanın içinde yarım kalmış şeyler varsa, en küçük ev bile geniş gelmiyordu çünkü asıl boşluk odalarda değil, insanın içinde büyüyordu. Maya'nın pati sesleri kaybolduğunda salona gittiğini anlamıştım. Ev bir anda sessizleşmişti ama bu sessizlik huzurlu değildi sanki duvarların içine sinmiş, nefes alıp vermemi bile ağırlaştıran bir karmaşa vardı. İçimdeki dağınıklık evin dağınıklığı ile birbirine karışıyordu, tıpkı hayatım gibi kontrol edemediğim, nereye gideceği belli olmayan bir şey. Banyo çekmecesini sertçe çektim. İçindeki taraklar birbirine çarpıp ince bir ses çıkardı. O ses bile sinirlerimi daha da gerdi. Çünkü uykusuzluğa gelemezdim. Uykumu alamadığımda huysuz olurdum. Elime rastgele bir tarak aldım ve aynaya bakmadan sarı saçlarımın arasına daldırdım. Düğümler canımı yaksa da durmadım kopan saç telleri lavaboya düşerken bile umursamadım. Saçlarımı düzleştirmeme gerek yoktu zaten doğuştan düzlerdi. Omuzlarıma dökülüyor, yüzüme yapışan b…