3.BAŞLANGIÇ

Mon Pére: İşim burada biraz daha uzadı ama en kısa zamanda bitirip yanına geleceğim kızım. Mesaj atan babamdı. Kendisi çok iyi bir doktordu aile şirketi ile hiçbir zaman ilgilenmemişti şu an sahip olduğu her şeyi kendi parası ile almıştı. Aile şirketinde küçükte olsa bir hissesi vardı elbette. Annem öldükten üç yıl sonra yani ben lise ikideyken kendi evimize taşınmıştık. Babam aile yalısından hiç hoşlanmazdı. Zümra; Sorun yok. Staja kabul aldım. Mon Pére; Tebrik ederim güzel kızım. Bunun altından da başarı ile kalkacağına eminim. Zümra; Teşekkür ederim Baba. Seni seviyorum. Mon Pére; Bende. Beni her zaman desteklerdi. Bir kere sırtımdan elini çekmez dik durmam için hep orada olurdu. O olmasaydı ne annemin ölümünü atlatabilirdim ne de terk edilişimi. Anneme o kadar aşıktı ki annem öldüğünde babamla onunla gider sanmıştım. Bir kere annemin annesi babama demişti ki; Keşke sende ölseydin, onunla sende o arabanın içinde olsaydın, demişti onları duyduğumda babamın da beni bırakıp gideceğini düşünmüştüm ama babam ona ölemem Zümra'yı bu dünyada yalnız bırakamam o daha çok küçük dediğinde hayattaki tek amacım artık babamı mutlu etmekti. O da Galatasaray Lisesinde okuduğu için bende orada okumak istemiştim canımı dişime takıp kazanmıştım. Fakat Babam hiçbir zaman bunları umursayan biri olmamıştı. Her zaman kalbimden geldiği gibi yaşamımı söylerdi. Gerekirse Eyüp Sultan da dilenirim yine de seni kimseye muhtaç etmem derdi. O benim bu hayatta sırtımı yasladığım tek insandı. Babamlar üç erkek kardeşti. Babam hariç diğer ikisi şirkette idi. Babam ailenin en küçük çocuğu idi. Annesini küçük yaşta kaybettiği için biraz sevgiye aç ve kardeşleri tarafından dışlanarak büyümüştü. Onalar babamın şirkette olmasını hiç istemezlerdi. Babamın onlardan güçlü olmasına tahammülleri yoktu. Ama ben şirkete girecek ve bundan beş yıl sonra Kor A.Ş'nin en zengin insanı olacaktım. Makyaj masamdan kalktım. Aynada son kez kendime baktım. Taş gibiyim. Bugün staj sözleşmesini imzalayacaktım artık. O orada olacak mıydı bilmiyordum umurumda değilmiş gibi davranacaktım. Üzerimde geçen giydiğim gri takımın siyah rengini giymiştim, ayağıma da gri topuklu ayakkabı giymiştim. Ne kadar resmi gözükmek istemiş olsam da piercinglerime kıyamadığım için çıkarmamıştım. Ay sanki bilmiyorlar. Yatağımda yatan Şukufe'ye yaklaştım sırtını okşamaya başladım. Şukufe yaşlı bir kediydi arada rahatsızlanıp huysuzlandığı oluyordu. Ne zaman veterinere götürsem yaşlılık hastalığı diyordu. Öleceğini çoktan kabullenmiştim aslında zaten onu bulduğumda da on üç yaşındaydı benim annemi kaybettiğimdeki yaşımda. İlk veterinere götürdüğüm de yaşarsa bir-iki yıl daha yaşar demişti. Bende iç sesimle ona aynı adı vererek onu hep yaşatmak istemiştim. Çantamı alıp odadan çıktım. Arabama binip favori playlistimi açtım. Tesislerin önüne geldiğimde derin bir nefes aldım. Arabadan inip arabanın camından son kez kendime baktım. Onu burada görecek olmak umurumda bile değil. Benim hedefim belli Galatasaray Spor Kulübünün yönetim kurulunda yer almak. Omuzlarımı dikleştirip kapıda ki güvenlik görevlisine yaklaştım. "Merhaba Zümra Kor staj için gelmiştim," dediğimde elini bir saniye dercesine kaldırdı önünde ki bilgisayardan bir şeylere baktı. "Geçebilirsin," dedi gülümseyerek. Nereden nereye gideceğimi biliyordum çünkü lisede onunla katıldığımız bir ses yarışmasında birinci olunca burada bizi ağırlamışlardı. İçeri girdiğimde asansöre adımlayacaktım ki ben yetişemeden kapandı. Topçuları imza attığı odaya girdiğimde tüylerim diken diken olmuştu. Ama kendimi hemen toparladım Aydın Gürcü ve başkan vardı bu sefer; Erdem Demir. Kendisi de lise çıkışlıydı. Gülümseyerek başkana elimi uzattım "Zümra Eren Kor," elimi sıkarak karşılık verdi. Gülümsedi. "Erdem Demir," dedi. Oturmamı işaret etti. "Geçen yaşanan olaydan dolayı çok üzgünüm gerçekten, sizin orada öylece bırakıp gittim." Dedim oturarak Aydın beye kafasını bana çevirdi "Mehmet Bey'le yani diğer adayla da imza atmadık, O ikiniz bir arada imza atmasının daha doğru…