Haznedan Kanı

İnci, masadaki siyah telefona bir süre daha baktıktan sonra cihazı montunun iç cebine yerleştirdi. Ne Demyan’ın gölgesine sığınmaya niyeti vardı ne de uzattığı eli tamamen geri çevirecek kadar aptaldı. Moskova’da hayatta kalmanın yolu, kurtlarla aynı masada oturup kendi kurallarını koymaktan geçiyordu. Üzerini giyinip personel evinden çıktı. Sokağın başında bekleyen Demyan’ın siyah takım elbiseli adamları, İnci’yi gördükleri an hafifçe başlarıyla selam verdiler. İnci onları görmezden gelerek adımlarını "The Black Tsar"a doğru yönlendirdi. Kulübe adım attığında gündüz vardiyasının o ağır, sessiz havası hakimdi. Temizlik görevlileri masaları düzeltiyor, barmenler kadehleri sıralıyordu. İnci doğrudan soyunma odasına geçip siyah güvenlik ceketini giydi. Ancak aynaya baktığında, kulüpteki atmosferin tamamen değiştiğini hissedebiliyordu. Koridora çıktığında Alexander ile karşılaştı. Alexander, elindeki kadehleri tepsiye dizen garsonlara emir verirken İnci’yi gördü ve adımlarını ona doğru atmaya başladı. Yüzünde, dün geceden kalma o katı gerilimin yerini derin bir merak ve temkin almıştı. "Demek geldin Haznedan," dedi Alexander, sesini sadece ikisinin duyabileceği bir seviyede tutarak. "Sokaktaki siyah araçları gördüm. Demyan kapına adamlarını yığmış. Artık bu kulüpte herkes senin arkanda kimin durduğunu konuşuyor." İnci duruşunu bozmadı. "Kimsenin arkamda durduğu yok Alexander. Demyan sadece kendi sokağındaki hesabı kapattı." Alexander hafifçe güldü, ama gözleri son derece ciddiydi. "Demyan Petrov kimsenin hayrına kurşunun önüne atlamaz kızım, bunu bilmelisin.." Aynı saatlerde, Moskova’nın diğer ucundaki karanlık bir malikanede Mikhail, alnında hâlâ duran o hayali silah namlusunun soğukluğuyla viskisini yudumluyordu. Gece yaşadığı aşağılanma, içindeki hırsı bir alev gibi yakıyordu. Demyan’ın araya girmesi ve sokağa adam yığması yüzünden İnci’ye Moskova’da doğrudan dokunamayacağını biliyordu. "Bu kız gökten inmedi," diye kükredi Mikhail, masayı yumruklayarak. "Bana bu kızın nereden geldiğini bulun! Türkiye’deki bağlantılarını, ailesini, kaçtığı adamı... Her şeyi!" Sağ kolu, bilgisayar ekranındaki arama ağlarını zorlamaya başlamıştı bile. Çok geçmeden, New York’taki karanlık kanallar üzerinden Türkiye’deki izlere ulaştılar. Mardin’in en güçlü aşiretlerinden Haznedanlar ve onları itibar uğruna Moskova’ya kadar aramaktan çekinmeyecek olan Ahmet Seyithan ismi Mikhail’in önüne düştü. Mikhail, ekrandaki Ahmet Seyithan fotoğrafına bakarken yüzünde zehirli bir gülümseme belirdi. Henüz bir hamle yapmayacaktı. Önce düşmanının silahını doldurmasını bekleyecek, doğru an geldiğinde Ahmet Seyithan kartını Demyan ve İnci’nin tam ortasına bir bomba gibi atacaktı. "The Black Tsar"da gece vardiyası başladığında, İnci VIP merdivenlerinin başında nöbetine devam ediyordu. Montunun iç cebindeki telefon ilk kez titredi. İnci cebinden siyah cihazı çıkardı. Ekranın mavi ışığında, rehberde tek kayıtlı olan numaradan gelen mesaj belirdi. Demyan: Sargı bezlerini sıkı bağlamışsın. Sol omzum hâlâ sızlıyor ama hayattayım. İnci mesaja baktı. Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrılsa da ciddiyetini korudu. Cevap yazmadan telefonu cebine attı. Yaklaşık yirmi dakika sonra telefon tekrar titredi. Demyan: Mesajları okuyup cevap vermemek... Mardin’de de böyle kibirli miydiniz Haznedan kızı? İnci bu kez ekranı açtı. Parmakları dokunmatik klavyede hızlıca gezindi. İnci: Nöbetteyim. İşim var. Cevap saniyesinde geldi. Demyan: Nöbettesin ama aklın o mesajda. Kapıdaki adamlarım bir şey fark ederse bana haber verir. Ama kulübün içindeki adamlara karşı gözünü dört aç. İnci hafifçe iç çekti. Bu adamın uzaktan bile üzerindeki o baskıcı otoritesini hissettirmesi sinirini bozuyordu. İnci: Kendi başımın çaresine bakabildiğimi dün gece gördün. Yarana bak, benimle uğraşma. Demyan: Gördüm... Ve tam da bu yüzden seninle uğraşıyorum. Sabah 04.00'te kulüp kapanışında kapıda ol. Seni aldıracağım. İnci kaşlarını çattı. Bu adam emretmeye fazlasıyla alışkındı ama karşısındaki kızı henüz tam olarak…