Nereden Biliyor!

Demyan’ın siyah paltonun üzerinden süzülen kanı, altlarındaki taze beyaz karı bir leke gibi yakıyordu. İnci’nin elleri adamın omzuna dokunduğunda parmaklarına bulaşan sıcaklık, şokun soğukluğunu bir anda dağıttı. Karşısındaki bu devasa adam, hiç tereddüt etmeden onun önüne geçmiş, bedenini kurşunlara siper etmişti. Kim kendi canını tanımadığı biri için tehlikeye atardı. "Borçlu kalmayı sevmem. Çok kan kaybediyorsun izin verirsen yaranı temizleyeyim." İnci, Demyan’ın sağlam koluna girerek onu birkaç sokak ötedeki o kasvetli personel evine doğru yönlendirdi. Demyan, omzundaki sızıya ve kan kaybına rağmen yüzündeki o mesafeli, karizmatik tebessümü kaybetmemişti. Kızın onu soğukkanlılıkla yönlendirmesini, paniklemek yerine hemen duruma el koymasını derin bir dikkatle izliyordu. Evin ahşap merdivenlerini sessizce tırmandılar. İnci, Demyan’ı ikinci kattaki odasına soktu. Şansına odadaki diğer kızlar henüz dönmemişti, sadece ranzasında uyuklayan Katerina vardı. Katerina kapının açılmasıyla sıçradı; karşısında üstü kan içinde Demyan’ı ve İnci’yi görünce dehşetle gözleri açıldı. "İnci! ne oluyor?" dedi Katerina, sesi korkuyla titreyerek. "Katerina, bana temiz su, temiz bez ve ilk yardım çantasını getir. Çabuk," dedi İnci, emir verir gibi net bir tonla. Demyan’ı odadaki tek sandalyeye oturttu. Üzerindeki kanlı siyah paltoyu ve ceketini yavaşça çıkardı. Gömleğini kestiğinde, omzundaki kurşun yarasının şans eseri eti sıyırıp geçtiğini, derin ama hayati olmayan bir kesik bıraktığını gördü. Haznedan Konağı’nda geçirdiği yıllar, av kazalarında ya da aşiret arbedelerinde ilk yardımın nasıl yapılacağını ona fazlasıyla öğretmişti. İnci, bezleri sıcak suyla ıslatıp yarayı temizlemeye başladı. Parmakları Demyan’ın sert, kaslı omzuna dokunduğunda aralarında elektrikli bir gerilim yükseldi. Demyan, dikişsiz ve uyuşturucusuz yapılan bu pansumana karşılık tek bir mimik bile oynatmadı. Buz mavisi gözlerini, hemen dibinde duran İnci’nin yüz hatlarına sabitlemişti. "Acıtmıyor mu?" dedi İnci, tentürdiyotu yaraya basarken. "Bu şehirde tenine değen soğuk, kurşundan daha çok acıtır" dedi Demyan, boğuk ve derin sesiyle. "Senin ellerin ise pek soğuk sayılmaz." İnci duraksadı, adama sert bir bakış attı ama sargı bezini sıkıca bağlamaya devam etti. "Mardin’in tozunu Moskova’nın karına taşımış olabilirsin İnci," dedi Demyan, bakışlarını kızın gözlerinden bir an bile ayırmadan. "Ama arkandaki gölgeleri silemezsin. Mikhail sınırını aştı. Benim sokağımda, benim korumam altındaki bir mekana ve sana saldırdı. Bu aşağılanmayı asla hazmetmez. Seni artık rahat bırakmayacak." İnci sargının son düğümünü attı ve geriye çekildi. "Kimseden koruma istemedim. Kendi başımın çaresine bakabilirim." Demyan yavaşça ayağa kalktı. Heybetli fiziği küçük odanın içinde devasa bir gölge oluşturdu. Ceketini tek omzuna attı. "O zaman şöyle yapalım," dedi Demyan, İnci’ye doğru bir adım yaklaşarak. "Bu binanın ve senin güvenliğin için kapıya benim adamlarımdan ikisini bırakıyorum. Sen kabul etsen de etmesen de o adamlar orada duracak. Mikhail’in adamları bu sokaktan içeri adım atamayacak." İnci çenesini dikleştirdi. Adamın bu otoriter tavrına karşı çıkmak istedi ama Demyan’ın az önce onun için aldığı kurşun zihninde tazeydi. "Sadece kapıda dururlar," dedi İnci dürüstçe. "İçeriye, hayatıma ya da işime karışmayacaklar. Anlaşma bu." Demyan’ın dudaklarında tehlikeli bir tebessüm belirdi. "Anlaştık." İnci, Demyan’ı merdivenlerden aşağıya, kapıya kadar geçirdi. Demyan dışarı adım attığında kar yağışı hafiflemişti. Sokağın başında bekleyen siyah Jeep’ine doğru yürümeden önce son kez geriye dönüp İnci’ye baktı. Hiçbir şey söylemedi ama o bakış, aralarındaki bağın artık kolay kolay kopmayacağının açık bir ilanıydı. İnci odaya döndüğünde kapıyı iyice kilitledi. Katerina yatağın kenarına çökmüş, şok içinde İnci’yi izliyordu. "İnci... Sen nelerin ortasına düştüğünün farkında mısın?" dedi Katerina, sesi hâlâ titreyerek. "O adam Demyan! Bu şehrin kurallarını koyan adamlardan biri. Koskoca mafya lideri se…