Aşk nasıl bir his?

​Lise koridorlarının o kendine has, tebeşir tozu ve telaş karışımı kokusu içinde benim için sadece tek bir net görüntü vardı: Koridorun sonundaki pencerenin önünde, elinde edebiyat kitabıyla duran o kız. O günlerde kalbimin ritmini değiştiren, sıramın üzerine adının baş harflerini kazıtan o hissi bugün bile çok net hatırlıyorum. ​Haftalarca ne söyleyeceğimi, ona nasıl yaklaşacağımı düşünüp durmuştum. En sonunda, okul çıkışında, bahçedeki yaşlı çınarın altında tüm cesaretimi topladım. Kalbim göğüs kafesimi zorlarken, ona olan duygularımı, içimde büyüttüğüm o temiz ve kocaman çocuksu aşkı anlattım. ​O kız beni sessizce, gözlerinde suçluluk ve şefkat karışımı bir ifadeyle dinledi. Sonra derin bir nefes alıp, "Sen çok iyi birisin," dedi, o klasik ama can yakan girişle. "Ama ben sana o gözle bakamıyorum. Arkadaşlığımızı kaybetmek istemem." ​O an, sanki okul bahçesindeki tüm sesler kesildi, dünya birkaç saniyeliğine durdu. Eve kadar nasıl yürüdüğümü, o gece odamda tavanı izlerken içimin nasıl yandığını dün gibi hatırlıyorum. O günlerde bu reddediliş dünyanın sonu gibi gelmişti; her gün aynı sınıfta yüz yüze bakmak, o hiçbir şey olmamış gibi gülerken içten içe erimek tam bir işkenceydi. ​ Yıllar Sonra Gelen Farkındalık... ​Bugün, o günlerin üzerinden neredeyse beş yıl geçti. Geçen gün eski bir kitabın arasında, lisede ona vermek için yazdığım ama asla veremediğim o bükülmüş not kâğıdını buldum. Yazılanlara bakıp hafifçe gülümsedim. ​Şimdi anlıyorum ki, O kızın beni reddetmesi bir son değil, benim büyüme hikayemin başlangıcıymış. O kırıklık bana sevmeyi, kaybetmeyi kabullenmeyi ve en önemlisi, birinin duygularına saygı duymayı öğretti. Karşılıksız bir aşk bile olsa, insanı büyüten ve kalbi genişleten bir yanı varmış.