3.Bolum

Kapının açılmasıyla birlikte içeri önce serin gece havası doldu. Ardından uzun boylu, sarışın bir adam kapının eşiğinde belirdi. Açık renk gözleri önce Beliz'e, sonra salondaki bize kaydı. Elindeki kahve taşıma kartonunu hafifçe kaldırdı. — Umarım geç kalmamışımdır. Beliz birkaç saniye boyunca ona baktı. Gerçekten baktı. Beliz insanları ilk gördüğü anda kategorilere ayırırdı. Güvenilir. Şüpheli. Eğlenceli. Sorun çıkarma potansiyeli yüksek. Ve bazen de... Doğrudan uluslararası güvenlik tehdidi. Şu an hangi kategoriye yerleştirdiğini anlamaya çalışıyordum. Sonra Beliz yavaşça Barış'a döndü. — Bu mu? Barış koltuğa yaslandı. — Bu o. Kapıdaki adamın yüzündeki gülümseme biraz daha büyüdü. — Vay canına. Bakışları kısa süreliğine bana geldi. — Elis Demirel. Sonra başını hafifçe eğdi. — On yıl sonra hâlâ aynı bakıyorsun. Kaşlarımı hafifçe çattım. — Kaan. Kollarını iki yana açtı. — Beklediğinden daha yakışıklı olduğumu söyleyebilirsin. — Beklediğimden daha özgüvenlisin. — Bu iltifat mı? — Hayır. — O zaman kabul etmiyorum. İstemeden dudaklarımın kenarı kıvrıldı. Kaan bunu fark etti. Elbette fark etmişti. Bazı insanlar odadaki en küçük değişiklikleri bile fark ederdi. Kaan o insanlardan biriydi. — Güzel. Başını hafifçe salladı. — Demek hâlâ gülebiliyorsun. Barış kahvesinden bir yudum aldı. — Bugün bunu ikinci kez duydu. Kaan'ın kaşı kalktı. — Sen de mi söyledin? — Evet. — Güzel seçim. Sonra gözleri yeniden bana döndü. — Çünkü yarışmadan sonra seni gören herkes aynı şeyi düşünüyordu. Odadaki hava birkaç saniyeliğine ağırlaştı. Bunu hepimiz hissettik. Kaan da hissetmiş olacak ki boğazını temizledi. — Neyse. Elindeki kahveleri kaldırdı. — Ben ortamı depresyona sokmak için değil, kafein desteği sağlamak için geldim. Beliz'in dikkati anında kahvelere kaydı. — Bunlar bizim için mi? — Büyük kısmı evet. Bir an durdu. — Bir tanesi de benim için. Beliz ciddi ciddi başını salladı. — Olabilir. — Paylaşımcı insanları severim. Kaan ona baktı. — Ben de sorgulamadan kahve kabul eden insanları severim. Beliz birkaç saniye boyunca onu inceledi. — Sen komiksin. — Teşekkür ederim. — İltifat değildi. — Ben öyle kabul etmeyi tercih ediyorum. Beliz'in gözleri büyüdü. — Bu benim cümlemdi. Kaan omuz silkti. — Artık ortak kullanımda. — Sen beni çalıyorsun. — Hayır. Başını hafifçe yana eğdi. — Seni daha yeni tanıdım. Beliz birkaç saniye sustu. Sonra son derece ciddi bir ifadeyle konuştu. — Bence anlaşamayacağız. Kaan aynı ciddiyetle başını salladı. — Ben de aynı korkuyu yaşıyorum. Barış sessizce bana baktı. Ben de ona baktım. İkimiz de aynı şeyi düşünüyorduk. Tehlikeli bir ikiliydi bunlar. Beliz sonunda kapının önünden çekildi. — İçeri gel. Kaan ayakkabılarını çıkarırken salona göz gezdirdi. Sonra bir anda durdu. Bakışları önce bana kaydı. Sonra Barış'a. Sonra yeniden bana. Sonra tekrar Barış'a. Yüzünde yavaş yavaş şeytani bir gülümseme oluştu. Bu ifadeyi tanıyordum. Bu ifade genellikle iyi bir şeyin habercisi olmazdı. — Dur bir dakika. Harika. Gerçekten harika. Henüz beş dakika olmuştu. Ve adam şimdiden bir şey fark etmişti. — Ne oldu? Kaan önce beni işaret etti. — Sen. Sonra Barış'ı. — Sen. Ardından gözlerini kıstı. — Siz. Beliz anında ilgilenmeye başladı. — Ne var? Kaan gözlerini bize dikti. — Uçakta yan yana mı oturdunuz? Ben ve Barış aynı anda konuştuk. — Evet. Kaan'ın gülümsemesi büyüdü. Beliz'in de. Bu iyi değildi. Hiç iyi değildi. — Güzel. Beliz öne doğru eğildi. — Devam et. Barış sakin görünmeye çalışıyordu. — Sonra ne? Kaan kollarını göğsünde birleştirdi. — Sonra şu soruyu soracağım. Bir an durdu. — Siz ikiniz hâlâ birbirinize âşık mısınız? Sessizlik. Mutlak sessizlik. Beliz yavaşça sıcak çikolatasını masaya bıraktı. — Vay canına. Barış bana baktı. Ben ona baktım. Sonra ikimiz de aynı anda konuştuk. — Hayır. Kaan birkaç saniye boyunca bize baktı. Sonra Beliz'e döndü. — Gördün mü? Beliz başını salladı. — Gördüm. — Aynı anda cevap verdiler. — Evet. — Aynı kelimeyi kullandılar. — Evet. Kaan derin bir nefes aldı. — Durum beklediğimden daha kötü. Barış gözler…