Bölüm 1
Yazar: Zzzz
Bir pazar günü kahvaltımı yapıp, her zaman olduğu gibi arkadaşlarımla dışarı çıkacaktım. Hava hafiften rüzgarlıydı; yağmurun yavaş yavaş yaklaşan adım sesleri duyuluyordu. Annem bugün tarlada işimiz olduğunu söyleyip dışarı çıkmamamı, onlarla gelmemi istese de maalesef çok sabırsız biri olduğum için kahvaltımı bile yarım yamalak yapıp kendimi dışarı attım. Saat tam 08.00'de arkadaşlarımla her zamanki buluştuğumuz bankta onları beklemeye başladım. Tam kulaklığımı takacakken Şule ve Ömer geldi. Bu ikisi sevgili. Hemen onların arkasından da Ali, Yiğit ve Zümra göründü. Biz altı arkadaştık; hepimiz aynı mahallenin ve aynı sınıfın çocuklarıydık. Bugün arkadaşlarıma onlarla olamıyacağımı tarlaya gideceğimi soyliyecekken . Ali hemen lafa daldı.Bugün sana bir sürprizimiz var sakın bir yere gitmek yok dedi. Zümra Ali'ye bakarak.Bizim niye haberimiz yok bundan, hani biz herşeyi beraber yapar, planlardık, dedi. Ben çok merak ediyordum acaba ne diye. Ama bir yandan da aklım tarladaki işlerde hepsini annem ve babam nasıl bitiricek onu duşunuyorum. Sonra Yiğit birden ayağı kalkıp şöyle ekledi neymiş bu sürpriz göster de bizde görelim. Oysa ikisininde hatta üçümüzünde bu sürpriz den haberi yok. Şule, Ömer ve Ali'ye dönerek ee hadi gitmiyormuyuz dedi.Ben çok heycanlıydım acaba ne olablirdi diye. Hepimiz banklardan kalktık ve yürümeye başladık. Yolun sonunda bir tane küçük bir eve geldik. İçeri girmeden önce, Ali ve Şule durun durun diye bağırdı . Ben Yiğite bakarak ne oluyor dedim . Acele etme bekle dedi Şule. Hemen cebinden bir Bez çıkardı ve benim gözlerimi bağladı. Yiğit arkadan ne oluyor kızın gözlerini niye bağladınız diye seslendi. Ömer içerden seslendi sakın ol Yiğitcik bize güvenmiyor musunuz yoksa. Yiğit arkadan ona karşılık verdi "evet güvenmiyorum". Ben gözlerim kapalı bi şekilde bir an önce sürprizi görmek istiyorum dedim. Hemen şule koluma girdi ve beni içeri götürdüler. Arkadan Zümra ve Yiğit girdi. Onların bu sürpriz den hiç haberleri yok. Birden bir patlama sesi gözlerimi açtı Şule. Ali, Şule ve Ömer hepsi bağırarak iyi ki doğdun Betül, İyi ki doğdun iyi ki doğdun mutlu yıllar sana diyolar. Ben şaşkın bir şekilde iyide benim doğum günüm yarın dedim. Ömer ordan hemen lafa girdi biz erken kutladık çünki yarın doğum günü hediyeni vericez. Yiğit ve Zümra arkada şaşkın bi şekilde birbirlerine baktılar . 'Erken kutladık çünkü...' dedi Ömer, elini Ali’nin omzuna atarak. 'Asıl hediyemiz yarın değil, tam olarak şimdi başlıyor! Sizi buraya sadece pasta kesmek için getirmedik. Betül’ün hep gitmek istediği, şu bizim köyün arkasındaki eski gölün oraya, gece yürüyüşüne gidiyoruz. Define avı gibi bir oyun hazırladık size!' Şule hemen Betül’ün koluna girdi. 'Evet Betül, harika bir harita yaptık, ipuçlarını takip edip hediyene ulaşacağız. Yiğit, Zümra… Siz de varsınız, itiraz istemiyoruz!' Zümra’nın içine sinmemişti, Yiğit ise Ali ve Ömer’in gözlerindeki o tuhaf, tekinsiz parıltıyı fark etmişti. Yiğit, Betül’e yaklaşıp fısıldadı: 'Betül, gitmeyelim. Gece vakti, aklın da tarlada zaten. Dönelim eve.' Ama Betül arkadaşlarını kırmak istemiyordu. Hem içindeki o çocuksu merak hem de Şule’lerin onun için bir şeyler hazırlamış olma düşüncesi ağır bastı. 'Lütfen Yiğit, biraz kalalım, hem kafam dağılır' dedi. Yiğit, Betül’ün gözlerindeki o rüyayı bozmamak için sustu. Ona o kadar değer veriyordu ki, sırf Betül mutlu olsun diye canını bile sıkacak bu oyuna katlanmaya razı oldu. Evden çıktık ve fenerlerin ışığında, patika yoldan ormanın derinliklerine doğru yürümeye başladık. Bilmiyorlardı... Üçünün de ruhu duymuyordu ama Ali, Şule ve Ömer, arkalarında yürüyen bu üç insanı adım adım geri dönüşü olmayan bir felakete sürüklüyordu. Bu yürüyüş, bir kutlama değil, kusursuzca tasarlanmış bir infaz ve batırma planıydı. Yol ilerledikçe hava ağırlaştı. İpuçları dedikleri şeyler bizi ormanın en kuytu, eski bir uçurumun kenarındaki yıkık dökük taş ocağına getirdi. Birden Ali ve Ömer fenerlerini söndürdü. Şule hızla geri çekildi. Karanlığın içinde sadece Yiği…