🤍 § GİRİŞ § 🤍

🤍🕯️ KIRIK DÜŞLER 🤍 Hilal' in anlatımıyla ✨ Zaman... Ne garip bir kavram. Bazen öyle hızlı geçiyor ki farkına bile varmıyorsun; bazen de öyle ağır akıyor ki, her dakika bir ömre bedel gibi hissettiriyor. Ben, bugün bu zamanın içinde sıkışıp kalmıştım. Masmavi gözlerimi pencereye diktim, ama dışarıdaki dünya sanki benimle alay eder gibi dönmeye devam ediyordu. Sokaktaki insanlar koşuşturuyor, kuşlar çığlık atıyor, ama ben hâlâ aynı yerde, kendi sessizliğimin içinde donakalmıştım. Sapsarı dalgalı saçlarım omuzlarıma dökülüyordu. Bir zamanlar parlayan, özgür ve canlı olan saçlarım şimdi, tıpkı içimdeki kırık parçalar gibi yorgun ve dağınıktı. Beyaz tenim, sabah ışığında neredeyse soluk görünüyordu; göz altlarımda gizlenen gölgeler, her gecenin ve her sessiz gözyaşının izini taşıyordu. Parmaklarım kahve fincanına sıkıca sarılmıştı, ama fincanın verdiği sıcaklık, içimdeki boşluğu doldurmaya yetmiyordu. Fatih... Adını anmak hâlâ bir acı veriyordu. Ama bu acı, artık korkudan değil; öfke ve kırılmış bir güvenin ağırlığından geliyordu. Onu sevdim. Belki de hâlâ seviyorum, ama sevginin insanı her zaman korumadığını öğrenmiş bir kalbim var artık. Her an, her hatıra, her "neden" sorusu kafamda yankılanıyor: "Neden böyle oldu? Neden beni bıraktın? Neden Tolga hâlâ burada, bense hâlâ bu yalnızlığın içinde?" Tolga... Sessiz, soğuk ve etkileyici. Varlığıyla odanın havasını değiştiren bir gölge gibi. Bir bakışında kalbini sıkıştırıyor, bir kelimesiyle zihnini ele geçiriyor. Onun karanlığı, benim kırılganlığımı daha da görünür kılıyor. Ama içimde bir yer, hâlâ ona karşı koyuyor, hâlâ "senin oyununa gelmeyeceğim" diyor. Gözlerimi pencerenin dışına çeviriyorum; sokağın ışıkları soluk, gece hâlâ aralıklarla şehrin üzerine düşüyor. İçimden geçenleri kimse bilmiyor. Kendi kendime fısıldıyorum: "Belki de kaybettiğim her şey, bana bir şeyleri göstermek içindi. Ama hangi yolu seçeceğimi hâlâ bilmiyorum." Kalbim, her atışında bana geçmişi hatırlatıyor. Fatih'in o son bakışı, onun suskunluğu, benim cevapsız sorularım... Hepsi burada, göğsünün içinde, kabaran bir dalga gibi. Dışarıya bakıyorum, ama içimde fırtınalar kopuyor. Ve biliyorum ki, hayatım artık hiçbir zaman eskisi gibi olmayacak. Bir nefes alıyorum. Derin, yavaş... İçimde bir umut kıpırdıyor; küçük, kırılgan ama inatçı bir umut. Belki de bu umut, beni yeniden hayata, yeniden kendime döndürecek. Ama önce, kendi içimdeki gölgeleri aşmam gerekiyor. Gözlerimi tekrar pencereye dikiyorum. Masmavi gözlerim, hâlâ kırılmış ama hâlâ iz bırakmaya hazır. İçimdeki sessizlik, hâlâ çok derin ama bir gün, belki bir gün, bu sessizliği kıracak bir ışık gelecek. Ve o ışık, kaybolan her şeyi bana geri getirecek. Ama bugün değil. Bugün hâlâ yalnızım. Ve bu yalnızlık, bana hem acı veriyor hem de güç katıyor. Çünkü öğrendim ki, en karanlık an, insanı kendine en yakın hissettiren andır. ••• "Bazı yaralar görünmez; ama izleri, insanın ruhuna kazınır. Kırık düşler, bazen en güçlü ışığı doğurur." 🤍🕯️ ••• Yeni bir mecra, yepyeni bir enerji! Hikâyemi buraya taşımak ve bu ekran üzerinden sizlere ulaşmak benim için harika bir motivasyon oldu. Kafamda dönüp duran o muazzam dünyayı ve karakterleri sizinle paylaşmak için sabırsızlanıyorum. Birlikte çok güleceğiz, yeri gelecek karakterlere kızacağız ama en çok da bu yolculuğun tadını çıkaracağız. İlk andan itibaren bana bu yeni evimde hissettireceğiniz destek için şimdiden çok teşekkür ederim. Hadi, yorumlarda buluşalım ve bu sayfayı birlikte başlatalım! <3 💬🤍