3. Bölüm

Hayatta her şeyin bir bedeli vardır. En fazla ne olabilir ki dediğimiz şeyin sonucunu saniyeler sonrasında öğrenebilirdik. Bu hayatın “Al geri zekalı, yaptığın şeyin sonucu!” demesi gibi bir şeydi. Bir yerde duymuştum, ölü öldüğünü kafasını taşa çarpınca fark edermiş. Karşımda duran bir çift mavi göz tıpkı taş gibi çarpmıştı! Mavileri hafif şaşkın, hafif de sinirli bakıyordu. Baş parmağıyla beni işaret ederek “Sen,” dedi. Bu tepkisine ne diyeceğimi bilemeyerek kendimi işaret ettim. Kaşlarımı çatarak şaşkınca “Ben?” dedim. Mavi gözlerin sahibi beni işaret etmeyi sürdürerek “Evet, sen!” dedi. Fazla sinirli gözüküyordu. Umarım kaşlarını çatmayı bırakır, yoksa çabuk yaşlanacaktı. Bana ne ya, yaşlanırsa yaşlansın! Çağrı öfke dolu bakışlarla “Sen ne cüretle motorumu çalarsın!” dedi. Çalmak? Bu dediği sinirimi bozmuştu. Alt tarafı motorunu randevuma yetişmek için almıştım. Sesimi yükselterek “Çalmadım bir kere, sadece ödünç aldım.” dedim. Çağrı söylediklerimi duyunca ilk şaşkınca baktı. Ardından kahkaha atmaya başladı. Çağrı bir anda gülmeyi bırakarak yüzüne bir ciddiyet yerleştirdi. Bu adam az önce üç duyguyu aynı anda yaşamıştı. Bu adamda bipolarlık vardı. Az önce üç duyguyu da aynı anda yaşadı. Selin’in hastasıdır büyük ihtimalle. Demek ki o da seansına gelmişti. Allah’tan deli çıktı, çok güzel yırtarım bu olaydan. Çağrı elini pantolonunun cebine götürdü. Telefonunu eline alarak “Sen şimdi görürsün!” diyerek tehditkâr konuştu. Bu ahmak kendini ne sanıyordu? Çıldırıcam! Çağrı birkaç tuşu tıklayarak telefonu kulağına götürdü. Gayet sakin bir ses tonuyla “Alo, ben bir ihbarda bulunacaktım.” dedi. Bana bakarak kaşlarından birini kaldırarak “Motorum çalındı. Hırsızı yakaladım. Buraya acilen birilerini yollayın!” dedi. Ardından adresi vererek telefonu kapattı. Bu ahmak beni yakaladığını mı sanıyordu? Fazla ukalaydı. Elimi havada sallayarak Çağrı’nın bana bakmasını sağladım. Öfke dolu bakışlarım Çağrı’nın üzerinde gezinirken sinirli bir ses tonuyla “Yakalamadın! Karşılaştık.” dedim. Çağrı tavrıma karşılık olarak tek kaşını kaldırdı. Bir şey diyeceği sırada Selin araya girerek “Ne oluyor burada?” diye sordu. Bu psikolog ilk defa düzgün bir şey sordu. Gerçekten de ne oluyordu burada! Çağrı beni işaret ederek “Bu hırsız motorumu çaldı!” dedi. Bu “çalmak” kelimesinden nefret ediyordum. İkimiz de Selin’e bakıyorduk. Üste çıkmaya çalışarak “Çalmadım diyorum, geri zekalı!” dedim. Çağrı bakışlarıyla “Sen bana ne cüretle geri zekalı dersin?” dedi. Bu adam harbi sıkıntılıydı. Gözüm duvarın oymuğunda duran vazoya kaydı. Oraya doğru yürüdüm. Vazoyu elime aldım. Selin “Sakın,” dediği an vazoyu var gücümle sertçe yere attım. Vazo paramparça olmuştu. Çağrı yanıma doğru yürüyerek “Bu ne cüret?” diye sordu. Diğer oymakta duran vazoyu elime alarak “Bu, bu cüret!” diyerek yere attım. Çağrı yaptığıma sinirlendi. Üzerime doğru yürüdüğünü sanırken o duvara doğru yürüdü. Oymaktan başka bir vazo alarak yere attı. Ardından diğer oymaktaki vazoyu da alarak sertçe yere attı. Ben de ona katılarak kırmaya başladım. İkimiz öfkeyle vazoları kırarken “Yeter!” diye bağıran bir ses ikimizi de durdurmuştu. Çağrıyla birbirimize baktık, ardından karşımızda duran Selin’e baktık. Böyle sakin bir kadından bu bağırma performansını beklemiyordum. Helal lan! Selin bir şey demeden içeriye polisler girdi. Memurlardan biri “Hırsızlık ihbarı için gelmiştik.” dedi. Çağrı tam konuşacağı sırada Selin ikimizi işaret ederek “Bu ikisinden şikayetçiyim. İş yerimi mahvettiler!” dedi. Hırsızlık azmış gibi gasp da çıktı. Hay ben sikeyim böyle işi! Çağrı beni işaret ederek “Bu kız çaldı motorumu.” dedi. Şikâyete bak be! Sanki parkta biri oyuncağını çalmış da annesine şikâyet ediyordu. Koca bebek gibiydi. Ama fazlasıyla sinir bozan misafir çocukları gibiydi. Polis memuru “İkiniz de tutuklusunuz.” dedi. Memur yanında duran memurlara “Kelepçeleyin ikisini de.” dedi. Memurlardan biri yanıma gelerek bileklerimi kelepçeye vurdu. Bakışlarım Çağrı’yı buldu. Polislerden biri ona yaklaşırken Çağrı “Bu n…