2. Bölüm

Hayatta her şey dönüşüm içerisindedir. Duygularımız, düşüncelerimiz ve karakterimiz de buna dahildir. Biz insanoğlu her ne kadar değişmediğimizi söylesek de bu, değişmediğimizden değil, kabullenmememizdendir. Çünkü Korkuyorduk… Değişimden korkuyorduk. Birileri değiştiğimizi söyleyince de sinirleniyorduk. Ben de aynen böyleydim. Sonra değişimin kendisi oldum. Değiştiğimi de avucumun içinde sıkıca tuttuğum kolye hatırlatmıştı. Bütün gücümü kullanarak sıkmaya devam ediyordum. Avucumu yavaşça açarak kolyeye baktım. Bir nesneye bakarak insanın canı yanar mıydı? Benim yanıyordu. Kalbimi sancılar kaplamıştı. Karnımdaki yaram bile canımı bu kadar yakmamıştı… Kolyeyi boynuma taktım. Artık katilimin mührünü boynumda taşıyordum. Kolye çok hafifti ama sanki boynumda tonlarca ağırlıkta bir şey taşıyordum. Teyzeme baktığımda beni izliyordu. İkimiz de tek kelime etmiyorduk. Bir anda teyzemin boynuna sarıldım. Bu sarılış belki de son sarılışımdı… Teyzemin kolları boşluktaydı. Sarılmamıştı. Sarılmayacağını düşündüm. Kendimi geri çekeceğim sırada teyzem beni kendine doğru çekerek sıkıca sarıldı. Bırakmak istemiyormuşçasına sarıldık. Bu durum ikimiz için de tuhaftı. Çünkü ikimiz de sarılmaktan nefret ederdik. Teyzem ve ben hep duygularımızı saklardık. Teyzem bana hep “Duygular zayıflıktır. Eğer duygularını gösterirsen tüm savaşı kaybedersin.” diyerek büyüttü. Gerçekten de öyleydi. Duygular insanoğluna verilmiş en büyük zayıflıktı. Duygusallığa fazla gelemeyen biri olduğum için teyzemden ayrıldım. Teyzemin yüzüne son kez baktım. Tanrıça kadar güzeldi. Mimikleri onu her ne kadar güçlü gösterse de gözleri öyle demiyordu. Kahveleri derin derin bakıyordu. Tek kelime etmeden odadan çıktım. Koridordan sakin adımlarla merdivenlere doğru ilerledim. Merdivenlerde Feride ile karşılaştım. Feride’ye “Valizleri arabaya yerleştirdin mi?” diye sordum. Feride gözlerini kaçırarak “Evet, efendim.” dedi. Feride’ye gülümsedim. Önüme bakarak merdivenden ineceğim sırada Feride arkamdan “Efendim.” diye seslendi. Arkamı döndüm. Feride dolmuş gözleriyle bana bakıyordu. Titreyen sesiyle “Teşekkür ederim.” dedi. Bunu demesini beklemiyordum. Çünkü Feride günlerdir benden kaçıyordu. Kaçamadığı anlarda da ürkekçe bakıyordu. Bu teşekkürü içimi ısıtmıştı. Gülümseyerek “Bir şey değil.” dedim. Önüme dönerek merdivenleri indim. Kapıya vardığımda kapıyı açarak dışarı çıktım. Avlunun ortasında arabanın önünde duran Zehir ve Caner’i gördüm. Yanlarına doğru yürüdüm. Yanlarına vardığımda “Hazır mısınız beyler?” diye sordum. Caner ve Zehir aynı anda “Hazırız.” dediler. Arabaya baktığımda şoför koltuğunda oturan Fırat’ı gördüm. Zehir ön koltuğa bindi. Ben ve Caner de arka koltukta yerimizi aldık. Yol boyunca sohbet ettik. Yaklaşık on dakikalık yolculuğun ardından havalimanına varmıştık. * Uçakta yapılacak bir şey olmadığı için Zehir yolculuk boyunca bize bulaşıp durdu. Sırf sıkılmamak için bizi sıkıyordu. Sinirden artık kahkaha atmaya başlamıştım. Bir buçuk saat süren işkencenin ardından İstanbul’a varmıştık. Uçaktan indiğimizde telefonum çaldı. Arayan kişi Ferit’ti. Aramayı yanıtlayarak “Ne var?” diye sordum. Ferit neşeli tonuyla “Türkiye’ye gelmişsin.” dedi. Ona çıkacağım günü haber vermemiştim. Bu ahmak adam nereden öğrenmiş ki? Ferit’e “Evet, geldim. Şimdi kapa!” dedim. Ferit telaşlı bir ses tonuyla “Dur! İki gün sonra toplantı var.” dedi. Ben tepki vermeyince konuşmaya devam ederek “Arya, örgütün başı seni de toplantıda istiyor. Sana iki gün sonra konumu atacağım. Yeni projeye geçeceğiz, bu da daha fazla para demek.” dedi. Bu adam gerçekten de para gözün önünde gideniydi. Ama adamın hakkına girmemem lazım. Sonuç olarak örgüte onun sayesinde girmiştim. Ferit’e “Tamam. Bye bye.” diyerek telefonu yüzüne kapattım. İki gün sonra artık gerçekten de Akrep örgütünün bir üyesi sayılacaktım. Zehir meraklı bakışlar atarak “Kim aradı?” diye sordu. Zehir’in zeytin gözlerine bakarak “Ferit aradı. İki gün sonra toplantı varmış.” dedim. Caner kestane rengi olan saçlarını elleriyle karıştırarak “Bu…