1. Bölüm

Yaşadığımız onca acıya rağmen niçin hayatta kalmak için çabalıyorduk? Bu soruyu hiç sordunuz mu kendinize? Ben sordum. Attığım her adımda. Ölmek istediğim her gecenin sabahında… Her anımda sordum bu soruyu. Cevabını da öğrendim. Yani kendimce yorumladım. Biz insanları hayatta tutan şey arzularımızdır. Ve arzularımız hep değişir. Bir gün iyi biriyle evlenmeyi arzularsın. Onu elde ettikten sonra başka arzuların peşinden koşarsın. Yani arzu yoksa, yaşamak için sebep de yoktur. Keşke benim yaşama sebebim de bu saydıklarım arasından olsaydı. Ama ne yazık ki hayat bana küçükken gerçek yüzünü gösterdi. Bende, hayatın beni dönüştürmek istediği değil, olmak istediğim kişi oldum. Hayat beni yetim ve öksüz bıraktı. Ben ise küllerimden yeniden doğarak Arya oldum. Arya ’da gidecekti. Gözlerimi kırpmadan pencereden dışarıyı izledim. Topraktan gözlerimi alamadım. Gözümün önüne ailemin yanına, kendim için kazdırdığım mezar geldi. Üç mezarlık yan yana dizili duruyordu. Gerçek evim beni bekliyordu. Tam bir yıl sonra bende onlara kavuşacaktım. Teyzeme geri döneceğim konusunda yalan söyledim. Bunu yapmalıydım. Bu oyunun sonunda öleceğimi bilirse, beni asla göndermezdi. Benim hayattaki son arzum, Karaçan ailesinin eceli olmaktı. Arzum bittikten sonra bende bitecektim… Derin bir nefes aldım. Ciğerlerimi doldurabileceğim kadar havayla doldurdum. Ardından yavaş yavaş nefesimi verdim. Teyzem hâlâ yanımda duruyordu. Odada ölüm sessizliği vardı. Kulaklarımda teyzemin daha yeni sorduğu soru yankılandı: “Ya sevgin öfkenden ağır basarsa?” Annem her zaman sevginin bitmeyen bir duygu olduğunu söylerdi. Biz bittiğini düşünsek de bir yerlerde gizlenip, tekrardan ortaya çıkacağını söyleyip dururdu. Annem yanılıyordu. Sevgide, bu dünyadaki her şey gibi, faniydi! Düşüncelerimle kendimi yiyip dururken, art arda çalan kapı sesiyle düşüncelerimden ayrıldım. Bakışlarımı bahçeden aldım. Arkamı dönerek kapıya baktım. İçeriye Fırat girdi. Fırat’ın bakışları ilk teyzemi buldu. Ardından bana baktı. Bakışları üzerimde duran adam, “Arya Hanım, tahmininiz doğruymuş. Köstebek Şeref keskinmiş.” dedi. Duyduklarım karşısında şaşırmak isterdim; pek de şaşırdığım söylenemezdi. Teyzem konuşmaya dahil olarak, “Ne köstebeği? Ne oluyor?” diye sordu. Bakışlarımı Fırat’tan alarak, yanımda duran teyzeme yönelttim. Teyzem, merak dolu bakışlarıyla bana bakmayı sürdürdü. Teyzeme, “Şerefsiz şeref malları bizden gizli ihracat ediyormuş.” dedim. Teyzem sağ elini çenesine götürdü. Düşünceli bir şekilde çenesini ovalayarak, “Vay şerefsiz şeref.” dedi. Teyzeme bakmayı bırakarak, kapının eşiğinde duran Fırat’a baktım. Fırat, “Arya Hanım, adamlar hazır.” dedi. Fırat’a kaşlarımı çatarak baktım. Fırat, bakışlarımdan söylememesi gereken bir şey söylediğini anladı. Bakışlarımı hızlıca karşımda duran teyzeme çevirdim. Teyzemin keskin bakışları sinirle bana bakıyordu. Teyzem her bir kelimenin üzerini bastırarak, “ARYA!” dedi. Teyzemin sert bakışlarının aksine, yüzüme gülümseme kondurarak, “Teyze?” dedim. Teyzem gülümseyişime daha fazla sinirlendi. Elimi havaya kaldırdım. “Bir, iki, üç,” dedim ve hızlı adımlarla kapıya doğru koştum. Kapının eşiğindeyken arkamı döndüm. Fırat aval aval teyzeme bakıyordu. Geri dönüp, Fırat’ın kolundan çekerek odadan çıkarttım. Kapıyı hızlıca kapattım. Kapıda asılı duran anahtarı hızla çevirerek kapıyı kilitledim. Derin bir nefes alıp Fırat’a baktım. Fırat şaşkınca bana bakıyordu. Kaşımı çatarak kapıyı işaret ettim. “Ne bakıyorsun? Hepsi senin yüzünden!” diyerek ona çıkıştım. Ne güzel, teyzemden habersiz şerefin işini bitirip eve geri dönecektim. Sonra da Türkiye için yola çıkacaktım. Teyzem bu odadan çıktığında bana pek de tatlı davranacağını sanmıyorum. Kapıya hızla vurulmasından irkildim. Fırat’la, “eyvah,” dercesine birbirimize baktık. Teyzem bir yandan kapıya vuruyordu, bir yandan da “Arya!” diye sesleniyordu. Bugün bir sakinleştirici iğne vursak iyi olur. Fırat kısık sesle, “Arya Hanım, acaba kapıyı açsak mı?” diye sordu. Sinirden dişlerimi sıktım. Kısık bir sesle, “Se…