Giriş

Bu benim ilk yayınladığım kitabımın giriş bölümü. Bu tarzında kitab okumayı çok istiyordum fakat bulamadığımdan ben yazayım dedim. İdol&fan kdrama tarzında bir kitabdır. Umarım hoşunuza gider. Okuduğunuz günü ve saati yazmayı unutmayın 🫶 Hatalarım varsa lütfen yorumlarda yazın ki farkına varıp bir daha aynı hayata girmeyim. İyi okumalar 💞🫶 ____________ Kulağımdakı beyaz kulaklıktan durmadan şarkı dinler, derslerimle ilgilenmeye çalışırdım. Hiç bilmediğim şarkılar Spotifyda çalarken tek umursadığım yan odadan gelen kavga sesini kısmasıydı. Ara sıra hüzünlü şarkı geldiği gibi daha 5 saniye dinlemeden geçerdim. Zaten o kavgayı dinlerken söylenen cümleler kalbimi kırar ağlamağımı sağlardı. Odğaım yayılır derslerimi yaşamazdım. Bu yüzden de neşeli müzikleri tercih ederdim. Tek derdimse o sesleri duymamaktı. Ödev yaparken bir yandan da gürültülü müzik dinlemek, aşırı zor bir şeydi fakat imkansız değildi. O sesleri kıstırmayı başarmıştı. Ödev yaparken sürekli şarkı dinlerdim. Buna o kadar alışmıştım ki şarkı dinlemeden ödev yapamaz hale gelirdim. Sınavlarda da gizlince telefonumda şarkı açar, gürültülü müzik dinleyerek testleri çözerdim. Tabi bir kaç kez hocalara yakalansamda telefonu elimden hiç biri almamış aksine dinlememe izn vermişlerdi. Çünkü hepsi aile durumumu biliyorlardı. O dönemden beri bunu saklamaya çalışmamıştım. Zaten bir kaç kez anlık olarak kulağımdan kulaklığı çıkartıp dinlediğim şarkıyı dinlerdiler. Kopya çekip çekmediğimi anlamak için. Genellikle yanılırdılar. Bu durumu alıştıktan sonra benim dinlediğim şarkıyı kontrol etmek yerine bazen hangi şarkıyı dinlediğimi sorarlardı. Bende telefonumu açıp ismine bakardım. Bir gün yeni hocamız beni yakaladıktan sonra üzerime " üniversitesi sınavına giderken ne yapacaksın? Oraya telefon sokmak yasak, nasıl testleri çözeceksin?" bağırıp telefonumu aldıktan sonra bunun gerçekden de büyük sorun olduğunu anlamaya başladım. Yavaş yavaş müzikten uzaklaşmaya testleri o kavgada söylenen sözleri duya duya çözmeye çalıştım. Ama beynimden daha çok kalbim tetiklenirdi. O gün test çözmeyi pekde becerememiştim. Sınıf ortamı aşırı sessizdi herkes kendi testini çözüyordu. Ben buna alışık değildim. Elimin titrediğini, bu olayıp psixolojik olarak beni etkilediğini biliyordum. Normalin dışına çıktığımda da normal olmayan tepkileri bedenim verirdi. O gün çok zor olmuştu. Elim titremiş, kafam dönmüş, aklıma ailemin kavga sırasında söylediği cümleler aklıma gelmişti. Ama yinede o gün öğretmene karşı gelip telefonumu istememiştim. Çünki haklıydı sınavlar başladığında bundan kurtulmam lazımdı. Üniversite sınavının bir an önce vermeyi ve bir üniversiteye girip bu aileden kurturmayı çok isterdim. Zaten benim hayatımla pekte ilgilenmezlerdi. Sürekli bana "keşke doğmasaydın." gibi cümleler söylerlerdi. Benimde buna göz yaşımla cevab vermekten başka yapacak bir şeyim yoktu. Herzaman ki gibi yine ödevleri yaparken bu sefer bir azda olsun o sesleri duymamak adına telefonumu açmış ve bilmediğim şarkıların çalınmasına izn vermiştim. Fakat bu sefer kulaktan dinlemiyordum. Yavaş yavaş kulaklıktan kurtulmayı, sonraysa şarkısız test çözmeyi hedeflemiştim. Buna göre hatta doktora gitmiştim. Oysa bana bunun bir alışkanlık olduğunu, alışkanlıklarsa anlık olarak bırakıldığında bedeni tetiklediğini söylemişti. Yavaş yavaş uzaklaşsam. Kendime belli sürelerde şarkı dinleyerek bu süreyi azaltsam bu tepki tamamen geçeceğini söylemişti. Bu yüzden de kulaklıkla değilde telefonumunun normal sesiyle bir az uzaklıkta koymuştum. O zaman hayat bana sanırım acıdı ve daha önce hiç duymadığım bir şarkıyı dinlememi sağladı. Daha ilk dakikalarda şarkı kafama yatdı ve sanki yıllardır dinliyormuşum gibi bazı sözleri aklımda kalmıştı. Bazı kelimeleri İngilizce olduğundan anlıyor ve sanki beni anlatıyormuş gibi içimde hiss oluşuyordu. Yeni şarkıya geçtiğinde bu sefer izn vermeyip ayağa kalktım. Telefonumu alıp tekrardan o şarkının çalınmasını sağladım. Böylece farkında olmadan o şarkıyla benim aramda bağ oluşmuştu. O zamankı ben fa…