7. BÖLÜM 🪖

SEZAY KARAKAYA - KIBRIS "Ancak asıl zaferim, önce tüm kanımla canımla, vatanım için, sonrasında da senin kollarında son bulan sabahlarım içindir." Telsizden gelen son emirle birlikte operasyonun adı bir kez daha tekrarlandı: DFH. Bu üç harf, aylardır peşinde olduğumuz terör örgütünün başındaki adamın adının baş harflerinden oluşuyordu. Devrân Fikret Hancı. Onun adı, sınır hattında yalnızca bir isim değildi. Ardında kaybedilen canlar, yarım kalan hayatlar ve yıllardır süren bir tehdidin ağırlığını taşıyordu. Bu geceki operasyonun hedefi de belliydi: DFH’nin kurduğu yapılanmaya ağır bir darbe indirmek ve örgütün sınır hattındaki faaliyetlerini sona erdirmek. Biz ise Barut Timi olarak, o gecenin sonunda tek bir şeyi başarmak istiyorduk. Görevi tamamlamak ve birbirimizi sağ salim üsse geri götürmek. Gece, sınır hattının üzerine ağır bir örtü gibi çökmüştü. Gökyüzü kapkaraydı. Uzaklardan gelen patlama sesleri, gecenin sessizliğini parçalıyor; toprağın altında hissedilen titreşim, birkaç saniye sonra yeniden üzerimize çöken sessizlikle yer değiştiriyordu. Barut Timi olarak mevzilerimizdeydik. Sefa hemen önümdeydi. Deniz, birkaç metre ileride gözünü karşı hatta dikmiş, Celal ise telsizin başında gelecek emri bekliyordu. Güray ile Fuat mevzinin diğer tarafında hazır beklerken Hakan mühimmatları kontrol ediyordu. Gülay ise herkes kadar sakin görünmeye çalışsa da yüzündeki gerginliği saklayamıyordu. Hepimiz aynı şeyi biliyorduk. Bu gece kolay geçmeyecekti. Telsizden cızırtılı bir ses yükseldi. “Barut Timi, hazır olun.” Elimi silahımın üzerine koydum. Parmaklarımı sıkıca kapatırken gözlerimi karşı hatta çevirdim. Kalbim göğsümün içinde hızlı hızlı atıyordu ama bunu belli etmemeliydim. Korkuyordum. Hepimiz korkuyorduk. Fakat korkunun bizi yönetmesine izin verecek kadar yalnız değildik. Sefa başını bana doğru çevirdi. “Sezay.” “Efendim?” “Bu gece birbirimizi bırakmak yok.” Dudaklarımın kenarı belli belirsiz kıvrıldı. “Ne zaman bıraktık ki?” Cümlem biter bitmez karşı taraftan yükselen silah sesleriyle irkildik. Ardından gece bir anda alev aldı. “Temas!” Bağırışlar birbirine karıştı. Herkes bulunduğu noktaya geçti. Toprak üzerimize savruluyor, kulaklarımızın dibinden geçen mermilerin sesi gecenin içinde keskin bir ıslık gibi yankılanıyordu. “Deniz, sağ taraf!” “Tamam!” Deniz’in sesi duyuldu. Hemen ardından Güray’ın bağırışı geldi. “Fuat! Eğil!” Fuat kendini yere bıraktığı anda üzerimizden geçen mermiler mevzinin arkasındaki toprağa saplandı. “İyi misin?” “İyiyim! Sen kendi önüne bak!” Celal telsize eğildi. “Komutanım, temas yoğunlaşıyor!” Cevabın ne olduğunu duyamadan yeniden patlama sesi yükseldi. Yer sarsıldı. Bir anlığına hiçbir şey duyamadım. Kulaklarım uğulduyor, gözlerimin önüne toprak ve duman doluyordu. Elimi yere bastırarak doğruldum. “Sefa!” Sesim çıktığı kadar bağırdım. “Buradayım!” Sefa’nın sesini duyduğum an içimdeki düğüm çözüldü. “Deniz?” “Buradayım!” “Celal?” “Buradayım!” Tek tek seslerini duymaya çalışıyordum. “Güray!” “İyiyim!” “Fuat!” “Buradayım!” “Hakan!” “İyiyim!” “Gülay?” Kısa bir sessizlik oldu. Sonra onun sesi geldi. “Buradayım Sezay.” Gözlerimi kapatıp bir anlığına nefes aldım. Hepimiz oradaydık. Şimdilik. Yeniden karşı hatta döndüğümde içimde garip bir kararlılık oluştu. Yanımdaki adamlara baktım. Her birinin yüzünde aynı korku, aynı öfke ve aynı inanç vardı. Biz yalnızca kendimiz için savaşmıyorduk. Yanımızdaki adamın eve dönebilmesi için savaşıyorduk. Birbirimizin ailesine, birbirimizin hayatına emanet olduğumuzu bilerek… “Barut Timi!” diye bağırdım. Hepsinin bakışı bana döndü. “Birbirimizi kolluyoruz. Kimse geride kalmayacak!” Sefa başını salladı. “Barut Timi!” Hep birlikte aynı anda karşılık verdik. Ve gece yeniden üzerimize çökerken, hepimiz aynı düşünceyle mevzilerimize döndük: Sabahı hep birlikte görmek. Çatışmanın ne kadar sürdüğünü bilmiyordum. Zaman, o dakikalarda anlamını yitirmişti. Silah sesleri, telsizden yükselen komutlar ve toprağı sarsan patlamalar birbirine karışıyor; gözlerim karşı hattı tararken…