5.

Sabah hastaneye girdiğimde koridorlar her zamanki telaşıyla çoktan uyanmıştı. Beyaz duvarlar arasında yankılanan hızlı adımlar, odalar arasında sessizce gidip gelen hemşireler ve uzaktan duyulan monitör sesleri güne çoktan başlamıştı. Derin bir nefes aldım. Bugün de güçlü olmam gerekiyordu. Çocuk servisindeki ilk hastam, ateşi yeni düşmüş küçük bir erkek çocuğuydu. Hâlâ halsizdi. Annesi başucunda oturmuş, elini sımsıkı tutuyordu. Muayene etmek için yanına eğildiğimde göz göze geldik. O bakış… Masumdu, biraz ürkekti ama en çok güven arıyordu. Göğsümün tam ortasında ince bir sızı dolaştı. Diz çöküp onunla aynı hizaya indim. “Bak bakalım,” dedim gülümseyerek. “Ateşin düşmüş. Aferin sana.” Yüzünde beliren utangaç gülümseme, içimde sakladığım bütün duygulara dokundu. Bir anlığına zihnimden geçen “Ya benim de…” cümlesini devam ettirmeden susturdum. Bakışlarımı dosyasına çevirdim, dudaklarımı birbirine bastırdım. Burada gözyaşlarına yer yoktu. Burada çocukların karşısında dimdik durmalıydım. Koridora çıktığımda birkaç saniye gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. “Sonra…” dedim kendi kendime. “Bunu sonra hissedersin.” Öğle arasında yemekhaneye indim. Tepsime zeytinyağlı fasulye, yoğurt ve bir dilim tam buğday ekmeği aldım. Yan masalarda makarna ve kızartmalar konuşulurken ben alıştığım seçimleri sessizce yaptım. Çatala uzanırken elim yine istemsizce karnıma gitti. Parmaklarım birkaç saniye orada kaldı. Sanki hâlâ seni korumam gerekiyormuş gibi… Yemeğimi ağır ağır bitirdim. Bazen insanların bakışlarını hissediyorum; neden bu kadar dikkatli, neden bu kadar seçici olduğumu merak ediyorlar. Ama bilmiyorlar. Bilmek zorunda da değiller. Ben biliyorum ve bu bana yetiyor. Yemek işimi de bitirip odama dönmek için koridora yöneldiğimde, kapımın önünde bekleyen küçük bir erkek çocuğu ile yanında, annesi olduğunu tahmin ettiğim genç bir kadın dikkatimi çekti. Çocuk meraklı bakışlarla etrafını incelerken, kadın beni görür görmez hafifçe doğruldu. Üçümüz odama geçtiğimizde gülümseyerek onları karşıladım. “Çocuğu sedyeye oturtalım, önce bir kontrol edelim bakalım.” Annesi sessizce başını sallayıp söylediğimi yaptı. Küçük hastam sedyeye oturunca karşısına geçtim. Önce öksürmesini istedim, ardından stetoskopumu sırtına yerleştirerek solunum seslerini dikkatle dinledim. Muayene sırasında sürekli uzun kollu tişörtünün kolunu kaşıması gözümden kaçmadı. Hareketi birkaç kez tekrarlayınca bunun sıradan bir huzursuzluk olmadığını düşündüm. Elimi uzatıp tişörtünün kolunu hafifçe sıvayarak neden kaşındığını kontrol etmek istedim. Tam o sırada annesi aceleyle elini elimin üzerine koyup beni durdurdu. Şaşkınlıkla bakışlarımı kadına çevirdim. Bir kaşım istemsizce havaya kalkmıştı. Tavrı fazlasıyla tedirgindi. Sanki söylemekten çekindiği ya da benden gizlemeye çalıştığı bir şey vardı. Odanın içine bir anda ağır bir sessizlik çöktü. Bakışlarımı kadından ayırıp karşımdaki küçük çocuğa çevirdim. Huzursuz görünüyordu. Parmaklarıyla tişörtünün ucunu sıkıp bırakıyor, gözlerini bir bana bir annesine kaçırıyordu. Diz çökerek onunla göz hizasına geldim. “Bana söylemek istediğin bir şey var mı?” diye sordum yumuşak bir sesle. Küçük çocuk önce annesine baktı, sonra yeniden bana döndü. Dudaklarını araladı ama sesi neredeyse fısıltıdan ibaretti. “ Çizgi filmde Aslan çok güçlüydü, yavrusunu yaralarken fark etmedi kimse" O an, söyleyemediği kelimeler bile her şeyi anlatmaya yetmişti. Bir an ne demek istediğini anlayamadım. Ancak gözlerindeki korku ve cümleyi kurarken annesine attığı çekingen bakış, bunun sıradan bir çocuk sözü olmadığını hissettirdi. Kalbim göğsüme sertçe vururken yaşadığım şaşkınlık ve endişeyle birkaç saniye ne yapacağımı bilemedim. Az önce annesinin beni durdurmaya çalışmasının sebebi artık çok daha farklı bir anlam kazanmıştı. İçime keskin bir ürperti yayıldı. Kalbim göğsüme sertçe vururken yaşadığım şaşkınlık ve endişeyle birkaç saniye ne yapacağımı bilemedim. Az önce annesinin beni durdurmaya çalışmasının sebebi artık çok daha farklı bir anlam kazanmış…