KİR

Başım önümde, gri kaldırım taşlarını sayarken yolu uzattığımı fark ettim. Bahçeli bir evin önünde durdum. Çocukluğumun geçtiği eve çok benziyordu. Bunu düşünmek içimde bir şeylerin kımıldamasına sebep olmalıydı, ama sadece bakıyordum. Maalesef bu erkek olmakla değil benim hissedemememle alakalıydı. Dönüp etrafıma baktım ve buradan git diyen iç sesime güvenip hızlı adımlarla eve yürümeye devam ettim ve sonunda apartman kapısının önünde durdum. Derin bir nefesle anahtarı çevirdim. Merdivenleri sayarak yukarı çıktım.(1,2,3,4,5...) Ah, bu ufak takıntılarım… Dairenin önünde durup kapıyı inceledim. Sonra yavaşça kilidi çevirdim ve koridordan geçip doğrudan salona yürüdüm Mert’in gelmediğini düşünüyordum. Çünkü o, genelde gürültülüdür. Ama ev sessiz ve karanlıktı. Salon da her zamanki gibiydi. Ben de kendi odama yöneldim. Tam bu sırada, istemsizce Mert’in odasına baktım. İçimden kapıyı açmak geldi. Yavaşça kapı kolunu indirdim Mert yerde oturuyor, sessizce bir şeyler sayıklıyordu. Hemen önünde diz çökerek "Mert, iyi misin?" “Sonsuz...” dedi titreyen sesiyle. "Evet, buradayım. diyebildim sadece. Mert’e ne olduğunu anlayamıyordum. Sonuçta o, her zaman vurdumduymaz biriydi." “Sonsuz, ben birini öldürdüm!” dedi, bağırarak ve hıçkırarak.