BÖLÜM 7 / MİSAFİR

Her sabah gözlerini aralayıp aynı döngüyü yaşamaya başlamak... İnsan bir noktadan sonra bu tekrarın içinde kaybolduğunu fark eder. Ne var ki, sıradan hayatın sıkıcılığı, kaybedildiğinde bir nimet gibi hatırlanır. Leyla için de bu artık geride kalmıştı. Sıradanlığı, özgürlüğü ve huzuru çoktan kaybetmişti… Söylentilere başta kulak asmamıştı. Ama bir sabah, bomboş bir eve uyandığında, gerçekler üzerine çullandı. Güven duygusunun nasıl bir körlük yaratabileceğini, en ağır şekilde öğrenmişti. Kocası, kızını da yanına alarak kayıplara karışmış, onu tek başına dört duvar arasında bırakmıştı. O günden sonra Leyla için hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Yıllarca onlara ulaşabilmek için çabaladı ancak her defasında eli boş bir şekilde döndü evinin duvarları arasına. Çabalamaktan vazgeçmeye yaklaştığı her seferinde yeni destekçiler çıktı karşına ve o savaşmaya devam etti. Fakat herkesin unuttuğu bir şey vardı. Otoriteye karşı elin güçlü bile olsa, bir savaşı kazanmak kolay değildi. Belki de hiçbir zaman kazanamazdın. Bazen öyle bir an gelirdi ki kendini o otoritenin bir kuklası olmaya muhtaç hissederdin. Kazanmak için bunu yapmaya mecbursundur. Ya kukla olacak ya da sonsuza kadar bu savaştan vazgeçeceksindir… Leyla o sabah, yatakta gözlerini araladığında, geçmişinin ağırlığı hâlâ omuzlarındaydı. Komodinin üzerindeki kızının fotoğrafına baktı. İçini kemiren özlem, her zamanki gibi ilk nefesiyle birlikte içini kapladı. Yıllarca taze tuttuğu öfkesi, her sabah yeniden doğuyordu onunla. Sonra, sabahlığını üzerine geçirip mutfağa gitti. Hızlıca bir kahve ve sandviç hazırladı. Küçük tepsisiyle oturma odasına geçti. Kahvaltısını yaparken televizyonu açtı. Gündemi takip etmek, artık onun için sadece bir alışkanlık değil, bir sorumluluktu. Sürekli izlediği o tartışma programını açtı. Sunucu ve iki yorumcu yuvarlak bir masanın etrafında oturmuşlardı. Masanın tam ortasında oturan sunucu sanki Leylanın televizyonu açmasını bekliyormuşçasına konuşmaya başladı. “ Sistemle ilgili yıllardır süre gelen çalışmalar son dönemde zirveye ulaşmış durumda. Bu konu hakkında neler söylemek istersiniz?” Soruyu sorarken hem masanın sağ tarafında bulunan adama, hem de sol tarafında bulunan adama bakmıştı kısa kısa. Beden dili “ İkiniz de cevap vereceksiniz ona göre dinleyin,” der gibiydi. Cümlesini bitirdikten sonra konuşmayı yönlendirmek için sağ tarafta oturan adama döndü ve sözü ona verdiğini belli etmek istermişçesine elinde duran kalem ile işaret etti adamı. Bunu gören adam kısa bir an düşündü, derin bir soluk bahşetti ciğerlerine ve sonrasında sözü devraldı. “ Baktığımızda sistemin insanlar üzerindeki refah ve huzur seviyesini arttırdığını gördük. Bu sistemin içerisine giren insanların kendi kontrol mekanizmalarını güçlendirdiği su götürmez bir gerçek. Tablonun gün geçtikçe daha iyimser bir hal alacağını düşünüyorum.” Kurduğu cümlelerden sistem savunucusu bir tip olduğunu anlamıştı Leyla hemen. Nefretle baktı adama. Yanında olsa uzun uzun tartışmak, savunduğu sistemin ne kadarına hâkim olduğunu öğrenmek isterdi. Adam cümlesini bitirdikten sonra masanın sol tarafında oturan yorumcuya geçmişti sıra. “ İçeriden gelen raporlara bakıldığında, hep olumlu yöndeki istatistiklerin tutulduğunu fark ettim. Yıllardır bu sisteme karşı olduğum birçok kesim tarafından bilinen bir durum. Şu noktada merak ettiğim şey, içeride düzen bozukluğu hiç yaşanmıyor mu? Yaşanıyorsa da bununla ilgili hiçbir veri kamuoyu ile paylaşılmıyor. İşte tam bu noktada halka aktarılan verilerin şeffaflığı konusunda birçok soru işareti mevcut. En önemlisi de hayatı çalınmış olan insanların bu kadar düzenli olması beni şaşırtıyor doğrusu.” Adam konuşmaya devam ederken kapının çalması ile ekrandan ayırdı gözlerini Leyla. Şaşırmıştı buna çünkü bu saatte beklediği birisi yoktu. Elindeki kahve kupasını tepsiye bırakıp kapıya yürüdüğü esnada tekrar zil çaldı. Sabah sabah bu kadar ısrarcı olan kişiyi merak etmişti doğrusu. Kapının önüne geldiğinde, kapı deliğinden baktı gelenin kim olduğunu görmek için. Tanıma…