BÖLÜM 12 / UYANIŞ

O sabah Mümtaz odasında otururken, az sonra yaşanacaklara kendini mental olarak hazırlıyordu. Dün Nisa ile yaptıkları konuşma ve sonrasında yanından ayrılan Leyla, adamı bir miktar yıpratmıştı. Leyla ve Nisa’yı bir araya getirmenin ona fayda sağlayacağını bilse de olayların kendisini bu kadar etkileyebileceğini hesaba katmamıştı. Aradan geçen yıllarda geçmişi ardında bıraktığını düşünüyordu. Fakat geçmiş ve geleceğin iç içe geçmiş olduğunu unutmuştu Mümtaz. Geçmişini hatırlamak, Leyla’ya olan duygularının tekrar gün yüzüne çıkmasını sağlamıştı. Hazırlıksız olduğu tüm bu gelişmeler ilerleyen yaşı ile birleşince adamı yıpratması kaçınılmaz hale geliyordu. Eski dinç ve sağlıklı günlerine özlem duymaya başlamıştı. Mantığının sesini daha çok duymaya ihtiyaç duyar hale gelmişti. Tüm gece odasında kalan Leyla ise iç hesaplaşmasını tamamlamıştı artık. Kendisini suçlamaktan, geçmişinde yaptığı hataları inkâr etmekten vazgeçmişti. Yüzleşme vakti gelip çatmıştı kadın için. Hem kızıyla hem de kendisiyle yüzleşecekti saatler sonra. Olacakları tam anlamıyla kestiremiyor olsa da korkmaktan ve kaçmaktan vazgeçmişti. İçindeki cesareti ortaya dökme vaktiydi. Hayatın ona sundukları ile hesaplaşma zamanı gelmişti. Masasında oturmuş son birkaç günün raporlarını inceleyen Mümtaz kapısı çalınınca önündeki hologramı kapatıp “Girin,” diye seslendi dışarıya doğru. Odanın kapısı açıldığında kapı aralığından içeriye giren Nisa ile göz göze geldi. Ayağa kalkma gereği görmediği için kıza eliyle masasının önünde bulunan koltuklardan birini işaret ederek söze girdi. “Hoş geldin. Geç otur şöyle.” Bir süre durup soluklandı Mümtaz. Bu sırada Nisa geçip kendisine gösterilen koltuğa oturmuştu. Kızın soluklanması için biraz zaman tanıdı ona da. Koltuğa oturan kız çantasını çıkartıp önündeki sehpanın üzerine bıraktıktan sonra arkasına yaslanıp bacak bacak üstüne attı. Buraya neden çağırıldığını merak ediyordu. Hareketlerinden belliydi bu. Bir an elini ayağını nereye konumlandıracağına dair tereddüt yaşadı. Kararını verdiğinde bakışları ile konuşması için teşvik etti Mümtaz’ı. “Bugün senin tanışmanı istediğim birisi var. O yüzden seni buraya çağırdım.” “Önemli birisi mi?” Soruyu sorduğu sırada içindeki merak duygusunu olduğunca sesinden soyutlamaya çalışmıştı Nisa. Bunu başarabilmiş miydi emin değildi. Koltuğunda rahatça oturan Mümtaz’ın tavırları adamı ele vermiyordu. Dinlemekten başka yapabileceği bir şey yoktu Nisa’nın. “Artık tanıman gereken birisi.” “Ne demek istediğinizi tam olarak anlamıyorum. Biraz daha açık konuşur musunuz?” Nisa’nın artan merak duygusu bu defa büsbütün yansımıştı sesine. Bunu fark etmişti Mümtaz. Anlamaması imkansızdı zaten. Kızı germek ya da heyecanlandırmak istemiyordu ancak açık açık anlatamazdı olanları. Leyla ile konuşmaları daha doğru olurmuş gibi hissediyordu. “Acele etme istersen. Birazdan gelmiş olur. Tanışacaksınız. Biraz sabret.” Cümlesini bitiren Mümtaz Aslı’ya, Leyla’yı getirmesi için talimat gönderdi bilekliğinden. Merak duygusu kabaran Nisa sessizlik içinde bekledi tüm bu süre zarfında. Beklemekten başka yapacak bir şeyi de yoktu kızın zaten. Mümtaz net olarak beklemesi gerektiğini belirtmişti son cümlesinde. Bir süre sonra tekrar kapısı çalındı Mümtaz’ın. Adam hafifçe öksürüp boğazını temizledikten sonra gür sesiyle seslendi kapıya doğru. “Girin.” Açılan kapıda önce Aslı’yı gördü Nisa. Arkasında dikilen bir kadın olduğunu daha sonra fark etti. Kadını gördüğünde dikkati oraya yöneldi Nisa’nın. Saçlarına aklar düşmüş, Mümtaz’ın yaşlarında olduğunu tahmin ettiği kadın buğulu gözler ve her an ağlayacakmış gibi bir ifade ile bakıyordu Nisa’ya. Kadın odaya girdiği sırada Mümtaz’ın el hareketi ile Aslı yavaşça geriye çekildi ve kapıyı kapattı üzerlerine. Mümtaz, Nisa ve Leyla odanın içerisinde baş başa kalmışlardı artık. Leyla yıllar sonra kızını kanlı canlı bir şekilde karşısında görünce tüm annelik duyguları atağa geçmişti. Kızı olmadan geçirdiği her saniyenin acısını çıkartmak istercesine saldırıyordu duyguları kadının zihnine…