5.BÖLÜM

2 saat sonra… “Bavulum nerede?” Dedi Aslı. Bir süre sonra önce bavulun tekerleklerinin çıkardığı ses duyuldu, ardından Aziz kapıyı tıklatıp içeri geldi ve bavulu Aslı’nın yanına getirdi. “Sağ ol canım.” Derken bavulunu açmaya koyulmuştu bile Aslı. Aziz odadan çıkıp kapıyı çarparak kapatırken bu seferde Derya’nın bağırışını duyduk. “Güllü, makyaj çantamı nereye koydun?” Ranzalı yatağın üst katını kimseye kaptırmamak için odaya girdiğimizden beri yukarıdan inmiyordu Gülizar. “Şifonyerde.” Derken Derya’nın aksine bağırmayıp sakince cevapladı. Kapı çaldı. “Pizza geldi!” Bora’nın sesini duyunca ilk Güli ranzadan atlayıp koşarak çıktı. Ardından herkes peşinden salona gitti. Çok acıkmış olmalılardı. Alt kattaki geniş salona indiğimde Bora’nın dört pizza kutusunu üst üste koyup sehpaya doğru yürüdüğünü gördüm. Ama yerdeki öten tavuk oyuncağı görmemiş gibi duruyordu. “Bora, dur!” Bora aniden durup bana baktığında birkaç adım ötesindeki tavuk oyuncağı alıp Aziz’e -oyuncağın sahibine- doğru fırlattım. Aziz’in bağırdığını duydum ama umursamadan üstteki iki pizza kutusunu alıp Bora ile birlikte masaya doğru ilerledim. Bora’nın teşekkür ettiğini duyunca başımı eğerek teşekkür ettim. “Niye kafama atıyorsun ya?” Aziz’i umursamadan pizza kutularını açarken Aziz hâlâ konuşma derdindeydi. “Melek, sana diyorum. Beni duyuyor musun? Alo?” Bir dilim pizzayı yemeye başlarken Aziz’in susmayacağını anlayan Bora duruma el attı. “Umursamıyor işte, sus artık.” Herkes pizzasına döndü ve aramıza bir sessizlik kuruldu. “Bu arada televizyonu Türk kanallarına bağladım. Hem Alman hem Türk kanalları var.” Herkes homurdanarak onaylarken bu sefer sessizliği bozan Aziz’di. “Küçük su birikintisine ne denir?” Herkes Aziz’e ciddi misin? Bakışı atarken 32 diş sırıtan Aziz kimsenin cevaplamayacağını anlayınca kendini cevapladı. “Sucuk.” Kimse konuşmayınca Aziz’de sustu. “Ne yapacağız şimdi?” Diyen Deniz olmuştu. Bir süre sessizliği kimse bozmadı. Herkesin bir şeyler düşündüğü anlaşılıyordu, pizzalar bile havada kalmıştı. “Eğer şimdi bizim büyük bir hırsız çetesi gibi bir şey olduğumuza herkesi inandırdılarsa bu şirket gerçekten çok büyük. Ama şirketin kötü yüzü ortaya çıksa bizim suçlu olmadığımız ve onların herkesi kandırdığı ortaya çıkarsa…” Sesli düşünerek parçaları birleştirmeye çalışıyordum ama Görkem her şeyi benden önce toparlamıştı. “Kanıt!” Diye bağıran Görkem heyecanlanmıştı. “Eğer Game of Demons şirketinin gerçek yüzünü ortaya çıkaracak kanıtlar elde edersek kendimizi de aklayabiliriz.” Açıkçası bu kadar kolay bir çözüm bulabileceğimizi düşünmemiştim ancak bu planı uygulamanın da hiç kolay olacağını düşünmüyordum. Hatta epey zordu, filmlerdeki gibi takım elbiseli adamlarla karşılaşacağımız kesindi. Yine de herkes bu fikri beğendi, pizzalar bitirildi ve Bora, Aslı’nın evinden getirdiği bilgisayarı önce fabrika ayarlarına getirdi, ardından şirketi bulmaya çalıştı. Yarım saat geçti. Bir Bora, bir Görkem bilgisayarı alıp uğraşıyor, bir şey bulamazlarsa tekrar birbirlerine geri veriyordu. “Nerede bu şirket, çıldıracağım!” Bora, laptopu Görkem’in dizlerine koyup ayağa kalktı. Şirketi bulamamış olsa da hâlâ Frankfurt’ta olduğuna emindi. “İçecek isteyen var mı?” Derken mutfağa ilerliyordu Bora. Azra yaklaşık on beş dakika önce donmuş yemek, bir ton abur cubur, içecek ve diş fırçası gibi temel ihtiyaçlarımızı almış, bize vermiş sonra da uyuyacağını söyleyerek kendi evine gitmişti. “Limonata!” Diyen Aziz yerde uzanmış, Aslı’nın figür koleksiyonundan bulduğu bir figürle oynuyordu. “Bende limonata istiyorum.” Diyen Deniz Aziz’i yerden kaldırmaya çalışıyordu. “Çikolatalı süt!” Aslı ve Derya aynı anda bağırdıkları için gülmeye başladıklarında Gülizar yardım için Bora’nın peşinden mutfağa ilerliyordu. “Bana da vişne suyu getirebilir misiniz?” Derken bir şeyler izleriz diye düşünerek televizyonu açtım. Ama spikerin Almanca konuştuğunu fark edince sadece Alman kanallarının olduğunu hatırladım. Birisinin bacağıma dokunduğunu hissedince aşağı baktım. Görkem elini uzatmıştı. “K…