2.BÖLÜM: KAÇIŞ

8 saat sonra… İzmir’e yeni varmıştık Ve tek sorunumuz paramızın olmamasıydı. Bir çare bulmalıydık ama 8 kişi İzmir’den İstanbul’a bedava gitmemizin bir yolu yoktu ve biz boş boş İzmir’de dolanıyorduk. Bora’nın arkasında yürürken Bora bir anda durup arkasını döndü ve başımı göğüs kafesine çarptım. Ben alnımı ovuştururken o hiçbir şey olmamış gibi gözlerini kısmış etrafa bakıyordu. Hepimiz ona boş gözlerle bakarken o bizi bir bankın yanına çekti ve üstünde tamirci kıyafetleri olan yaşlı bir adamı dikkatle izlerken “Beni burada bekleyin.” Dedi ve gitti. Herkes birbirine bakarken Bora gözlerini o adamdan ayırmadan onun yanına koştu ve adamla konuşarak görüş açımdan çıktı. Kimse ne olduğunu anlamadı ama onu beklemekten başka seçeneğimiz yoktu. 1 saat sonra… Bora gelmediği için herkes çok endişelenmişti. Görkem ayaktaydı, Derya Deniz’e sorular sorarak Bora’nın neden gittiğini anlamaya çalışıyordu, Deniz ise çoğu soruya, “Bilmiyorum” diyordu. Aslı ve Aziz sokakta az ileri gidip bulamayınca geri geliyorlardı. Gülizar ise silah onda olduğu için ona bir şey olmayacağını düşünüyordu ama onun da endişelendiğini anlayabiliyordum. Benim tek yaptığımsa dua okumaktı çünkü bacaklarım titriyordu ve ayağa kalkarsam düşerdim. Gözlerim dolmaya başlarken bir elin omzuma dokunmasıyla korkarak banktan ileri atıldığımda onun Bora olduğunu gördüm. Tam rahatladığımda üzerine giyindiği kıyafetleri görünce yutkunmak zorunda kaldım. Bora giderken gözlerini üstünden ayırmadığı tamirci adamın kıyafetlerini giyinmişti ve elinde o adamın alet çantası vardı. Üzerindeki kıyafetlere baktığımızı görünce o da kendi üstüne baktı ve sırıttı. “Yakışmış mı? Hadi gelin, bankamatik soyacağım.” NE? Herkes şoka girmişken Bora çok normal bir şeyden bahsetmiş gibi sırıtıyordu. Bizim şoka girdiğimizi anlayınca açıklamaya çalıştı. “Yani… İstanbul’a bedavaya gidemezdik bu yüzden ben de bankamatiği açıp içinden bir miktar para almayı düşündüm. Dikkat çekmemek için de bu kıyafetleri giyindim. Kimlik işini de hallettim, adamın cebinde onun eşinin ve çocuğunun kimliğini buldum. Birinden de 2 ve başkasından da yine 3 kimlik buldum. Kimlikler de oynama yapabiliriz. Sonra beni kolumdan çekti ve diğerlerine de eliyle işaret verip bizi bir bankamatiğin önüne getirdi. Biz nasıl yapacağını anlayamadan boş gözlerle ona bakarken o tüm planı hazırlamıştı. “ Melek gel, tut şu çantayı.” Elime alet çantasını tutuşturup içinden çıkardığı bir tornavida ile bankamatiğe bakıyordu. “Aslı, sen etrafa bak. Şüpheli bir şey olursa hemen bize haber ver.” Bora, cebindeki silahı çıkardı ve kimse görmeden görkem’in cebine koydu. “Görkem, ne olur ne olmaz bu sende kalsın.” Görkem onayladığında Derya’ya döndü. “Derya, bana bir poşet bulmalısın.” Derya ve Deniz uzaklaşırken Bora Aziz’e döndü ve cebinden yedi kimlik çıkarttı.“ Al, bu kimlikleri dağıt. Sonra üstlerinde oynama yaparız.” Aziz kimlikleri bize verirken Bora tekrar bankamatiğe döndü ve biraz uğraş ile bankamatiği açmaya başardı. Bora tam paraları alacakken Aslı, “Bir teyze buraya dik dik bakıyor.” Dedi. Herkes teyzeye dönünce teyze de yanımıza geldi. “Çocuğum, siz ne yapıyorsunuz orada?” Teyzenin sorusuna Aziz çok normal bir cevap verdi.”Teyze bu adam işini yapıyor. Bizde işi bitince para çekmek için bekliyoruz.” Çok makul bir cevaptı ama kadına yetmedi.”Nesi varmış koca makinenin? Hem teyzen değilim en.” “Pardon Hanımefendi.” “Ayol kaç yaşına gelmişim Hanımefendi miyim ben?” “Çok pardon. Çok üzgünüm.” Aziz’e gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdığımda Gülizar ile göz göze geldik. O da gülmemeye çalışıyordu. Kadın hâlâ bize çatık kaşlarla baktığından Aziz geriye bir adım atarken Derya ve deniz ellerinde poşetle yanımıza geldi. Kadın yine konuşmaya başladı.”Oğlum, peki sen ne yapıyorsun orada?” bunu Bora’ya sormuştu. Bora bıkkın bir nefes verip kadına döndü. “Bozulmuş teyzeciğim tamir ediyorum.” “Tamirci misin sen?” “Aynen teyze ve şu an işimi yapıyorum müsaade edin lütfen.” Kadın birkaç saniye daha çatık kaşlarla bize baktıktan sonra arkasını…